Ψηλάφισε το άνθος και κόψε τον καρπό που με βαραίνει.

Πολλή μοναξιά

Πολλή μοναξιά.

Γιατί να χανόμαστε σαν φύλλα μες στον άνεμο ?

Γιατί να μην είμαστε όλοι μια αγαπημένη παρέα ?

Γιατί να μην αγκαλιαζόμαστε μέχρι να λιώσουμε ?

Γιατί να μην ζούμε όλοι στον ίδιο τόπο και να κρατιόμαστε χέρι χέρι σχηματίζοντας έναν γιγάντιο κύκλο ?

Το πρόσωπό σου με ανασταίνει.

Μίλα μου χωρίς ειρμό.

Πότισέ με πριν ξεραθώ.

Κουράστηκα να σκέφτομαι.

Κουράστηκα να είμαι μόνος.

Ψηλάφισε το άνθος και κόψε τον καρπό που με βαραίνει.

Πολλή μοναξιά εντός και γύρω μου.

Βαρέθηκα να μαραζώνω μοναχός μου.

Πολλή η μοναξιά.

Ποίηση: Αδαμάντιος Αναστασόπουλος.  Δίπλωμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών. (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης).

Ζωγραφική: Πέτρος Κωστούλας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ν.Ιωνία-Βόλου 1967.

Σπούδασε  Πάντειο Πανεπιστήμιο Πολιτικών Επιστημών-διεθνών σπουδών, μεταπτυχιακό Διοίκηση Πολιτισμικών Μονάδων. Παραδίδει μαθήματα ζωγραφικής σε παιδάκια δημοτικού στο πλαίσιο δραστηριοτήτων του συλλόγου γονέων ενός δημοτικού στην Ηγουμενίτσα.