«Του Κίσσου η μήτηρ κάθητο επ’ όχθης»...

Του Παντελή Μπουκάλα

Διάλογος χωρίς ρητορικές ερωτήσεις, που προκαταβάλλουν την απάντηση, αυτονόητη άλλωστε, είναι συχνός όσο θάλασσα δίχως αλάτι. Και δεν είναι νεοελληνική η συνήθεια. Δεν είναι καν αποκλειστικά ελληνική. Οι ερωτήσεις του «μαιευτήρα» Σωκράτη, λ.χ., όπως τον σκηνοθετεί ο Πλάτωνας στους Διαλόγους, ακόμα κι αν δεν θεωρηθούν τυπικά ρητορικές, είναι με τόση ευφυΐα συγκροτημένες ώστε να οδηγούν τον συνομιλητή του στην άνευ αμφισβητήσεων συμφωνία. Τι απαντάει συνήθως ο πνευματικός συμπότης του φιλοσόφου; «Αληθώς τούτό γε λέγεις», «μάλιστα», «παντάπασιν», «πάνυ μεν ουν», «κομιδή» και όσα άλλα σημαίνουν «αναμφίβολα», «ορθότατα», «μα βέβαια». Παλιά λοιπόν η μηχανή των ρητορικών ερωτημάτων και κοινόχρηστη. Τη χρησιμοποίησα κι εγώ εδώ την περασμένη Κυριακή, ρωτώντας αν «έπαψαν ποτέ τα δημοτικά τραγούδια να είναι τεκμήρια βαθιάς ελληνικότητας ενώ έχουν ποικίλες ξένες λέξεις στον οργανισμό τους». Φυσικά και δεν έπαψαν, είτε με τη γλώσσα και τη δημιουργική της δύναμη συσχετίσουμε την ελληνικότητά τους, είτε με την καθαυτό καλλιτεχνική μαστορική (λ.χ. τα μοτίβα που διασχίζουν τον χρόνο σχεδόν άθικτα), είτε με τις αξίες που υπηρετούν αυθόρμητα και δίχως θεωρητικές επεξεργασίες τα τραγούδια αυτά. Τα οποία δεν θα πάψουν ποτέ να απαντούν, όσο τους θέτουμε ερωτήσεις που δεν υπαγορεύονται από διαθέσεις φολκλορικές ή εθνοκαπηλικές, με μία λέξη ανίδεες. Το θέμα της καθαρότητας της γλώσσας μάς κυνηγάει από παλιά, συναρθρωμένο με το ζήτημα της φυλετικής ή εθνικής γνησιότητας. Οσοι ήθελαν να πιστεύουν (έχουμε και σήμερα τέτοιους ανιστόρητους) ότι τα κύτταρά μας εμπεριέχουν μικροσκοπικά ανάκλιντρα όπου ένας μίνι Σωκράτης συνεχίζει να συνδιαλέγεται με μίνι Φαίδρους, θεωρούσαν τα δημοτικά λερωμένα σαν τη φουστανέλα όσων τα έπλαθαν. Υπήρξαν μάλιστα και προσπάθειες μεταγραφής τους σε ψυχρά αρχαία, στα σοβαρά ή σαν σκώμμα κατά των αρχαϊστών, όπως εδώ από τον Δ. Γρ. Καμπούρογλου: «Του Κίσσου η μήτηρ κάθητο επ’ όχθης ποταμίου, / ήριζε τοίνυν μετ’ αυτού και το ελιθοβόλει…». Αργότερα, θυμωμένος με τους καθαρευουσιάνους, ο Παλαμάς μεταγλώττισε τον Υμνο: «Γινώσκω σ’ εκ της κόψεως / του ξίφους της δεινής...». Ξανατόνισε έτσι σαρκαστικά όσα έλεγε στον «Διάλογο» ο Σολωμός–Ποιητής περί «διεφθαρμένων λέξεων» (όπως τις χαρακτήριζε ο Σοφολογιότατος) και ευγενών γλωσσών: «Κάθε γλώσσα πρέπει εξ ανάγκης να έχει λέξες από άλλες γλώσσες· και η ευγένεια των γλωσσών είναι ωσάν την ευγένεια των ανθρώπων· ευγενής εσύ, ευγενής ο πατέρας σου, ο πάππος σου ευγενής, αλλά πηγαίνοντας εμπρός βρίσκεις βέβαια τον άνθρωπον οπού έπαιζε τη φλογέρα βόσκοντας πρόβατα». Κάτι τέτοια πίστευε ο Ζακύνθιος και φοβάμαι ότι, αν επικρατήσουν κάποτε οι «υγιείς δυνάμεις του έθνους», θα τον αποκαθηλώσουν σαν μισέλληνα. Από τον Σολωμό στον σολωμικό Ιούλιο Τυπάλδο, και στο δοκίμιό του «Η γλώσσα»: «Αφού οι εχθροί σαν αφρισμένα κύματα πλημμύρισαν τες πεδιάδες της Ελλάδος, ο Κλέφτης ανέβη στα κορφοβούνια, όπου πολεμώντας ακατάπαυστα έσωσε ανεξάρτητο και αμόλυντο το ελληνικό στοιχείον. Δεν ηύρε έναν Ομηρο να τραγουδήσει τες νίκες του, ούτε άφησε μνημεία εις τον ξένον κόσμο να μαρτυρούν τα κατορθώματά του· πολεμιστής, και τραγουδιστής, τραγούδησε ο ίδιος τες ανδραγαθίες του, τους πόνους, τες ελπίδες του· και από τους στίχους του πνέει μία ομηρική αύρα, η οποία φανερώνει ότι το παλαιό ελληνικό πνεύμα είναι ακόμη ολοζώντανο μέσα εις το έθνος, ενώ εις τα βιβλία έμειναν μόνο τα ποιήματά του. Διά τούτο, όποιος βαθιά εμελέτησε, και αισθάνεται την γλώσσα και την φιλολογία των παλαιών μας, πρέπει να ομολογήσει ότι συχνά πολύ περισσότερος ελληνισμός υπάρχει εις τραγούδια του λαού, που να είναι και γεμάτα ξένες λέξες, παρά εις άλλα γραψίματα με αρχαιότατες ελληνικές υφασμένα». Παράδειγμα, προκλητικό για την ακοή αρκετών, το «Οι Αρβανίτες εις το Ανάπλι», ένα από τα τραγούδια που εξέδωσε το 1824-25 ο Κλωντ Φωριέλ (βλ. «Ελληνικά δημοτικά τραγούδια», επιμέλεια Αλέξης Πολίτης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης): «Μια προσταγή μεγάλη προστάζει ο βασιλεάς, / να κατεβεί η αρμάδα κι ο καπιτάν πασάς. / Η αρμάδα εκατέβη στ’ Ανάπλι κι άραξε, / κι αυτός ο Μουρτο-Χάμζας μ’ ασκέρι διάβηκε. / Πιάνει χαρτιά και στέλνει, χαρτιά και βοϊουρτιά: / “Σ’ εσένα, Μουρτο-Χάμζα, κι εσάς Αρβανιτιά, / γρήγορα να σκωτείτε αυτούθ’ απ’ το Μοριά”. / “Εγώ βοϊουρτιά έχω χίλια, καμένα στην φωτιά, / κι εσένανε σε γράφω στην κάτω τη μεριά”»... Στους δεκαπέντε στίχους του τραγουδιού οι ξένες λέξεις είναι αρκετές, άλλες οικείες και σ’ εμάς (το «ασκέρι» ή η «αρμάδα»), άλλες όχι, λ.χ. τα «μπεκιάρικα ντουφέκια» (τα λεβέντικα) ή οι «καλιαντζήδες» (ναύτες). Αλλά και τα «μπουγιουρντιά», δύσκολα ανιχνεύονται υπό τη μορφή «βοϊουρτιά». Δεν είναι όμως αυτό το κύριο γνώρισμα του τραγουδιού, υπάρχουν άλλωστε μερικά με εντονότερη παρουσία ξένων λέξεων. Το τραγούδι ξεχωρίζει για τον τρόπο επεξεργασίας όσων ακολούθησαν τον ξεσηκωμό του Μοριά το 1770. Οι Αρβανίτες που έστειλε ο σουλτάνος για να διώξουν τους Ρώσους και να καταστείλουν την εξέγερση, αφού τελείωσαν την αποστολή τους, αρνήθηκαν να φύγουν και έμειναν σαν αφέντες στον Μοριά, όπου «συνέχισαν να σφάζουν τους Ελληνες και κατόπιν μοιράζονταν τη γη, τα κάστρα, τις πόλεις κατά το κέφι τους». Και «μόνο όταν [οι Τούρκοι] αναζήτησαν τη βοήθεια των Ελλήνων κλεφτών, κατάφεραν να ξεκάνουν τους Αρβανίτες», γράφει ο Φωριέλ. Και συνεχίζει: «Το πιο εντυπωσιακό και το πιο χαρακτηριστικό του τραγουδιού είναι πως φανερώνει αρκετά καλά σε ποιο βαθμό είχε φτάσει εκείνη την εποχή η αποκοτιά των Αρβανιτάδων και η περιφρόνησή τους για τους Τούρκους. Το τραγούδι έχει ομοιοκαταληξία· ένας λόγος παραπάνω για να πιστεύσουμε πως βγήκε στον Μοριά ή σε κάποιο γειτονικό νησί. Δεν χωρεί επίσης αμφιβολία πως το τραγούδι έγινε από κάποιον Ελληνα, και αυτός ο Ελληνας φαίνεται να δοξάζει τη νίκη των ληστών που είχαν σφάξει με τις χιλιάδες τους συμπατριώτες του. Αλλά οι άντρες που βγάζανε αυτά τα τραγούδια, και αυτοί για τους οποίους τα έφτιαχναν, δεν τους κακοφαινόταν: και οι πρώτοι και οι δεύτεροι υποκύπτανε σε μια απλοϊκή ανάγκη για συγκίνηση, άσχετη με κάθε πατριωτική σκέψη». Ποια σχέση μπορεί να έχει αυτή η τίμια ελληνικότητα, που σέβεται και τον πολέμιο αν είναι παλικάρι, με τη ρατσιστική ανοησία τού «Δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ»; Και τελικά, ήταν ή όχι Ελληνες οι τόσοι Αρβανίτες καπεταναίοι της Επανάστασης; Νά τες πάλι οι ρητορικές ερωτήσεις. www.kathimerini.gr

Ο «Δημόκριτος» στη «Βραδιά του Ερευνητή» 2012

Θα συνεχίσει το νικηφόρο σερί η Μπάγερν Μονάχου;
Παίξτο στη Unibet με 100% Μπόνους εγγραφής!

Με οκτώ πρωτοπόρες έρευνες εγκαινιάζει τη συμμετοχή του το ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος» στη «Βραδιά του Ερευνητή» 2012, τη μεγαλύτερη πανευρωπαϊκή γιορτή έρευνας και επιστήμης.

Όπως κάθε χρόνο την τελευταία Παρασκευή του Σεπτεμβρίου, έτσι και φέτος στις 28 Σεπτεμβρίου από τις 6 μ.μ. μέχρι τα μεσάνυχτα, ερευνητές σε κάθε γωνιά της Ευρώπης παρουσιάζουν τη δουλειά τους, μοιράζονται τις εμπειρίες τους και συζητούν για την πρόοδο της επιστήμης με το ευρύ κοινό.

Στη φετινή διοργάνωση συμμετέχουν 32 χώρες με εκδηλώσεις σε 320 Ευρωπαϊκές πόλεις. Στην Ελλάδα, το “Researchers’ night” 2012 θα φιλοξενηθεί στην Αθήνα στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (Βασ. Κωνσταντίνου 48, Αθήνα).

Στην εκδήλωση της Αθήνας, ο «Δημόκριτος», το μεγαλύτερο ελληνικό πολυκλαδικό ερευνητικό κέντρο, θα παρουσιάσει ένα μέρος των καινοτόμων ερευνών του στους τομείς της πληροφορικής, του περιβάλλοντος, των βιοεπιστημών και των προηγμένων υλικών.

Ένα «ιπτάμενο» τρενάκι που κινείται σε απόσταση κάποιων εκατοστών από τις ράγες του, θα χρησιμοποιήσουν οι ερευνητές του Κέντρου για να αποδείξουν τη δυνατότητα ενός υπεραγωγού να αιωρείται πάνω σ’ ένα υλικό το οποίο είναι μόνιμα μαγνητισμένο.

Την ίδια ώρα, συνάδελφοί τους από τον τομέα της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών θα κάνουν επίδειξη συστήματος επικοινωνίας ανθρώπου-ρομπότ σε προφορική φυσική γλώσσα, καθώς και της διαδικτυακής εφαρμογής “gov.insight” που αναλύει και επεξεργάζεται δεδομένα κυβερνητικών διαβουλεύσεων.

Ερευνητές που εξειδικεύονται στη ραδιενέργεια περιβάλλοντος θα κάνουν επίδειξη μέτρησης ραδιενέργειας σε τρόφιμα, υλικά περιβάλλοντος, κ.α., ενώ ταυτόχρονα θα πληροφορούν τους επισκέπτες σχετικά με την προστασία του πληθυσμού και του περιβάλλοντος από ραδιενεργές πηγές.



Από τον χώρο των βιοεπιστημών, οι ερευνητές του «Δημόκριτου» θα ξεναγήσουν τους επισκέπτες στα αποτελέσματα των πρωτοπόρων ερευνών τους που βρίσκουν εφαρμογή στην ιατρική.

Οι επιστήμονες θα παρουσιάσουν τα αποτελέσματα πειραμάτων για την εξεύρεση νέων αποτελεσματικών αναλγητικών ουσιών χωρίς εθιστική δράση μελετώντας τον μηχανισμό με τον οποίο δρουν τα οπιοειδή.

Επίσης, θα εξηγήσουν πως τα αρωματικά φυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως φυσικές πηγές νέων εντομοαπωθητικών με στόχο τον περιορισμό μολυσματικών ασθενειών (ελονοσία, ιός του Δ. Νείλου, κ.α.), καθώς και πως η βιταμίνη D μπορεί να προστατεύσει τα νεφρικά κύτταρα τόσο σε φυσιολογικές όσο και σε διαβητικές συνθήκες.

Τέλος, επιδίωξη του Κέντρου είναι να εξοικειωθεί το κοινό με τις τεχνολογίες αιχμής που βασίζονται στις εξελίξεις της νανοτεχνολογίας.

Σε αυτή την προσπάθεια, ερευνητές του Κέντρου θα δώσουν τη δυνατότητα στους επισκέπτες να πειραματιστούν με το φαινόμενο του πιεζοηλεκτρισμού.

Ασκώντας δονήσεις σε νανοδομημένες επιφάνειες οι επισκέπτες θα παρατηρήσουν και θα κατανοήσουν πως η μηχανική ενέργεια από τις περιβαλλοντικές δονήσεις μετατρέπεται σε ηλεκτρική. 

Η διοργάνωση “Researchers’ Νight” είναι μια από τις πιο δημοφιλείς πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή τη χρονιά η εκδήλωση της Αθήνας συνδιοργανώνεται από το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Συστημάτων Επικοινωνιών και Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΠΙΣΕΥ-ΕΜΠ) και το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (ΕΙΕ), σε συνεργασία με το British Council και το openscience.gr. Το Researchers’ Night χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και είναι μέρος του προγράμματος People (Marie Curie Actions).

Σχετικά link: 
Πληροφορίες για τη διοργάνωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης:http://ec.europa.eu/research/researchersnight/
Πληροφορίες για την ελληνική διοργάνωση: http://www.openscience.gr/el/researchersnight2012 και http://www.eie.gr/epistimiskoinonia/openscience-gr-programme.html

πηγή www.nooz.gr

Βρέθηκαν 400.000 κομμάτια παπύρων γραμμένα από τους αρχαίους Έλληνες

Εκπληκτική ανακάλυψη: Βρέθηκαν 400.000 κομμάτια παπύρων γραμμένα από τους αρχαίους Έλληνες

Βρέθηκαν 400.000 κομμάτια παπύρων γραμμένα από τους προγόνους μας και που με μια καινούργια μέθοδο μπορούν να διαβαστούν . H έγκυρη βρετανική εφημερίδα Independent σε ένα άρθρο της έγραψε... "Eureka! Εκπληκτική ανακάλυψη αποκαλύπτει τα μυστικά των αρχαίων Ελλήνων" . Χιλιάδες χειρόγραφα που έως τώρα δεν μπορούσαμε να διαβάσουμε και που περιέχουν σπουδαία κείμενα της κλασσικής φιλολογίας τώρα μπορούν να διαβαστούν για πρώτη φορά με μια τεχνολογία που πιστεύεται ότι θα ξεκλειδώσει τα μυστικά των αρχαίων ελλήνων . Μεταξύ των άλλων θησαυρών που έχουν ήδη ανακαλυφθεί από μια ομάδα επιστημόνων του Παν/μίου της Οξφόρδης υπάρχουν και άγνωστα έως τώρα έργα κλασσικών γιγάντων όπως ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης και ο Ησίοδος. Αόρατη με το κοινό φώς, η ξεβαμμένη μελάνη γίνεται καθαρά ορατή κάτω από υπέρυθρο φώς, με τεχνικές ανάλογες με την επισκόπηση από δορυφόρους. Τα κείμενα της Οξφόρδης αποτελούν μέρος ενός μεγάλου αριθμού παπύρων που βρέθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα σε έναν αρχαίο σκουπιδότοπο της ελληνο-αιγυπτιακής πόλης του Οξυρύγχου. Απομένουν χιλιάδες κείμενα να διαβαστούν μέσα στην επόμενη δεκαετία, περιλαμβανομένων έργων του Οβιδίου και του Αισχύλου. Υπάρχουν περίπου 400,000 κομμάτια παπύρων φυλαγμένα σε 800 κιβώτια στην Βιβλιοθήκη Sackler της Οξφόρδης και αποτελούν το μεγαλύτερο όγκο κλασσικών ελλήνων χειρογράφων του κόσμου. Οι ακαδημαϊκοί χαιρέτησαν με ενθουσιασμό την νέα ανακάλυψη η οποία μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση κατά 20% των σωζόμενων ελληνικών έργων. Μέσα στα έως τώρα άγνωστα κείμενα που κατόρθωσαν να διαβάσουν με την τεχνική αυτή, περιλαμβάνονται τμήματα της χαμένης από καιρό τραγωδίας «Επίγονοι» του Σοφοκλή, μέρος μιας χαμένης νουβέλας του έλληνα συγγραφέα Λουκιανού του 2ου αιώνα, άγνωστο κείμενο του Ευριπίδη, μυθολογική ποίηση του ποιητή Παρθένιου του 1ου αι. π.Χ, έργο του Ησίοδου του 7ου αι., και ένα επικό ποίημα του Αρχίλοχου, ενός διαδόχου του 7ου αι. του Ομήρου, που περιγράφει γεγονότα που οδήγησαν στον Τρωικό πόλεμο. «Είναι τα πιο φανταστικά νέα. Υπάρχουν δύο πράγματα εδώ. Το πρώτο είναι πόσο φοβερά επηρέαζαν τις επιστήμες και τις τέχνες οι Έλληνες. Το δεύτερο είναι πόσο λίγα από τα γραπτά τους σώζονται » λένε οι άγγλοι επιστήμονες.  www.alfavita.gr

"Τήνος" Γράφει η Άννα Παναγιωτοπούλου

 

Για μένα η Τήνος είναι η ζωή ανάποδα. Από την ταράτσα μου, αντί να βλέπω αυτοκίνητα, βλέπω πλοία να περνάνε. Αντί να ακούω κλάξον, ακούω πουλιά, κατσίκια, κοκόρια και άλλα ζωντανά που ζούνε στην ύπαιθρο. Κάνω παρέα με ανθρώπους ήρεμους και χαλαρούς, που κάνουν τη δουλειά τους με ρυθμούς ανθρώπινους. Βλέπω τα σκυλιά μου να τρέχουνε ευτυχισμένα στα χωράφια. Κοιτάζω το ηλιοβασίλεμα αντί να κοιτάζω την τύφλα μου. Τρώω φρέσκα ντόπια προϊόντα και όχι ηλίθιες, πλαστικές τροφές. Φεύγω από το σπίτι μου για να πάω στη Χώρα και ξέρω ακριβώς τι ώρα θα φτάσω. Είμαι μόνη μου όταν θέλω να είμαι μόνη μου και με παρέα όταν θέλω παρέα, χωρίς κανένας να ενοχλείται όταν λες δεν γουστάρω να σε δω σήμερα.

Δεν έχω λόγους για δικαιολογίες, δεν έχω λόγους για υποκρισία, δεν έχω λόγους να φοβάμαι ότι θα παρεξηγηθώ. Ζω με ανθρώπους που σέβονται τη μοναξιά μου, αναπνέω ελεύθερα χωρίς να φοβάμαι μη μολυνθώ, έμαθα να ακούω τη σιωπή και να ξεχωρίζω τους ήχους της φύσης. Τον αέρα, τη θάλασσα, τα φύλλα… Έμαθα να ανάβω τζάκι και ξυλόσομπα, έμαθα να περιποιούμαι τα λουλούδια μου, να ταΐζω τα πουλιά. Βάφτισα όλους τους λαγούς της περιοχής Παναγιώτηδες για να τους γιορτάζουμε τον Δεκαπενταύγουστο. Η μόνη μου στεναχώρια είναι ότι ξέρω ότι κάποια στιγμή θα γυρίσω στην Αθήνα. Η Τήνος της Παναγίας είναι κάτι που δεν το γνωρίζω. Ξέρω την Τήνο των ανθρώπων.  

---

* Η Ά.Π. είναι μία εκ των συγγραφέων και πρωταγωνιστεί στην επιθεώρηση «Τι Βουλή θα παραδώσεις, μωρή», που περιοδεύει στην Ελλάδα όλο το καλοκαίρι.   

  http://www.athensvoice.gr

H φωτιά στα Αραχωβίτικα-Πατρών

H φωτιά στα Αραχωβίτικα-Πατρών,όπως φαίνεται από το βίντεο. 
Στο τόπο κατάσβεσης βρίσκονται 3 πυροσβεστικά αεροπλάνα και ένα ελικόπτερο

«Αρκεί η σιωπή ενός άγνωστου φυλακισμένου, εγκαταλελειμμένου, που ταπεινώνεται στην άλλη άκρη της γης, για να ανασύρει τον συγγραφέα από την εξορία του» έλεγε ο Αλμπέρ Καμύ

Αρνηση του ψεύδους, αντίσταση στην καταπίεση

Απόσπασμα από την ομιλία του Αλμπέρ Καμύ στο δημαρχείο της Στοκχόλμης στις 10 Δεκεμβρίου 1957 μετά την απονομή του βραβείου Νομπέλ. Είναι σαν να έχει γραφτεί σήμερα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  05:45

«Αρκεί η σιωπή ενός άγνωστου φυλακισμένου, εγκαταλελειμμένου, που ταπεινώνεται στην άλλη άκρη της γης, για να ανασύρει τον συγγραφέα από την εξορία του» έλεγε ο Αλμπέρ Καμύ

Κυκλοφορεί την άλλη εβδομάδα από τις εκδόσεις Καστανιώτη το βιβλιαράκι «Αλμπέρ Καμύ, ο καλλιτέχνης και η εποχή του - Ομιλίες στη Σουηδία», σε επιμέλεια της Αντιγόνης Βλαβιανού, από το οποίο προδημοσιεύουμε ένα κομμάτι δραματικά επίκαιρο. Η μετάφραση είναι συλλογική. Οι μεταφραστές (Παράσχος Λιάδης, Κώστας Παπαλίας, Λένα Σαλούφα, Μαρία Σιχάντε, Τάνια Στρατάκου) υπήρξαν μαθητές του Εργαστηρίου Μετάφρασης της Ελληνογαλλικής Σχολής «Jeanne d’ Arc» Πειραιά και ολοκλήρωσαν επιτυχώς έναν διετή κύκλο (2009 - 2011)

εξάσκησης στη μετάφραση της λογοτεχνίας και του δοκιμιακού λόγου από τη γαλλική στην ελληνική γλώσσα, με καθηγήτρια την Αντιγόνη Βλαβιανού.
O συγγραφέας δεν μπορεί να ταχθεί σήμερα στην υπηρεσία όσων φτιάχνουν την Ιστορία· υπηρετεί αυτούς που την υφίστανται. Διαφορετικά, θα βρεθεί μόνος και χωρίς την τέχνη του. Ολες οι στρατιές των τυράννων με τις χιλιάδες άνδρες τους δεν θα τον αποσπάσουν ποτέ από τη μοναξιά του, ακόμη και εάν - κυρίως τότε - δεχτεί να συμπορευτεί. Αρκεί, όμως, η σιωπή ενός άγνωστου φυλακισμένου, εγκαταλελειμμένου, που ταπεινώνεται στην άλλη άκρη της γης, για να ανασύρει τον συγγραφέα από την εξορία του, κάθε φορά που καταφέρνει, τουλάχιστον, να μη λησμονήσει αυτή τη σιωπή μες στα προνόμια της δικής του ελευθερίας και να την κάνει να αντηχήσει μέσω της τέχνης του.

Κανείς από εμάς δεν είναι αρκετά σπουδαίος για μια παρόμοια αποστολή. Αλλά σε όλες τις περιστάσεις της ζωής - είτε είναι άσημος, είτε προσωρινά διάσημος, είτε τον έχουν ρίξει στα δεσμά της τυραννίας, είτε παραμένει για ένα διάστημα ελεύθερος να εκφραστεί - ο συγγραφέας μπορεί να ξαναβρεί το αίσθημα μιας ζωντανής κοινωνίας που θα τον δικαιώσει με μόνη προϋπόθεση να αποδεχτεί, όσο του είναι δυνατόν, τη διπλή υποχρέωση που προσδίδει αξία στο έργο του: να ταχθεί στην υπηρεσία της αλήθειας και της ελευθερίας. Εφόσον προορισμός του είναι να συνενώσει τον μεγαλύτερο δυνατόν αριθμό ανθρώπων, αδυνατεί να συμβιβαστεί με το ψεύδος και τη δουλεία που, όπου βασιλεύουν, πολλαπλασιάζουν τη μοναξιά. Οποιες κι αν είναι οι προσωπικές μας αναπηρίες, το μεγαλείο της δουλειάς μας θα ριζώσει μόνο αν αναλάβουμε μια δέσμευση διττή, που δύσκολα τηρείται: την άρνηση του ψεύδους για ό,τι γνωρίζουμε και την αντίσταση στην καταπίεση.

Ζώντας για περισσότερο από 20 χρόνια την παραφροσύνη της Ιστορίας, χαμένος χωρίς καμιά βοήθεια - όπως όλοι οι συνομήλικοί μου - σε μια πολυτάραχη εποχή, βρήκα στήριγμα στην ασαφή πεποίθηση ότι το γράψιμο συνιστά τιμητική πράξη στις μέρες μας, γιατί δεσμεύει και επιβάλλει να μην περιορίζεται κανείς μόνο στη συγγραφή. Το γράψιμο μού επέβαλε, κυρίως, να σηκώσω στους ώμους μου, οίος είμαι και ανάλογα με τις δυνάμεις μου, τη δυστυχία και την ελπίδα που μοιραζόμουν με όλους όσοι ζούσαν την ίδια Ιστορία.

Οι άνθρωποι αυτοί - που γεννήθηκαν στις αρχές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και ήταν 20 χρονών όταν άρχισε να εδραιώνεται το χιτλερικό καθεστώς και, συγχρόνως, να αποκτούν διαστάσεις οι πρώτες δίκες της Επανάστασης, που, για να τελειοποιήσουν την εκπαίδευσή τους, ήλθαν αντιμέτωποι με τον ισπανικό εμφύλιο, τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, την Ευρώπη των βασανιστηρίων και των φυλακών -, οι άνθρωποι αυτοί είναι αναγκασμένοι σήμερα να αναθρέψουν τα παιδιά τους και να στήσουν το έργο τους σ' ένα κόσμο που απειλείται από πυρηνική καταστροφή. Κανείς, υποθέτω, δεν μπορεί να τους ζητήσει να είναι αισιόδοξοι.

Και, μάλιστα, πιστεύω ότι οφείλουμε να κατανοήσουμε - χωρίς να πάψουμε να αντιμαχόμαστε - την πλάνη όσων, υπερθεματίζοντας μες στην απελπισία τους, διεκδίκησαν το δικαίωμα στην ασέβεια και ασπάστηκαν διάφορες μηδενιστικές τάσεις της εποχής. Πλην, όμως, οι περισσότεροι ανάμεσά μας, στη χώρα μου και στην Ευρώπη, αρνήθηκαν αυτόν τον μηδενισμό και αναζήτησαν μια νομιμότητα. Χρειάστηκε να σφυρηλατήσουν μια τέχνη επιβίωσης σε καιρούς ολέθρου για να ξαναγεννηθούν και, εν συνεχεία, να παλέψουν ανοιχτά το ένστικτο θανάτου που κινεί την Ιστορία μας.

Βεβαίως, κάθε γενιά νομίζει ότι είναι προορισμένη να ξαναφτιάξει τον κόσμο. Η δική μου γενιά, όμως, ξέρει ότι δεν θα τον ξαναφτιάξει. Αλλά η αποστολή της είναι, ίσως, πιο σπουδαία. Πρέπει να εμποδίσει τον κόσμο να χαλάσει. Κληρονόμος μιας διεφθαρμένης Ιστορίας όπου αναμειγνύονται ξεπεσμένες επαναστάσεις, τεχνικές που απέβησαν τρελές, νεκροί θεοί και έκπτωτες ιδεολογίες, όπου καθεστώτα μετρίων δύνανται σήμερα να καταστρέψουν τα πάντα, αλλά αδυνατούν πλέον να πείσουν, όπου η νόηση έχει καταντήσει να υπηρετεί το μίσος και την καταπίεση - αυτή η γενιά χρειάστηκε να αποκαταστήσει μέσα της και γύρω της κάτι από την αξιοπρέπεια της ζωής και του θανάτου, ορμώμενη από τα "όχι" της και μόνον.

Ενώπιον ενός κόσμου που απειλείται με διάσπαση, όπου οι μεγάλοι Ιεροεξεταστές μας κινδυνεύουν να εδραιώσουν για πάντα τα βασίλεια του θανάτου, αυτή η γενιά ξέρει ότι οφείλει να αποκαταστήσει - σ' ένα είδος τρελής κούρσας κόντρα στο χρόνο - μια ειρήνη ανάμεσα στα έθνη που να μην είναι απότοκο δουλείας, να συμφιλιώσει εκ νέου τη μόρφωση με την εργασία και να ξαναφτιάξει με όλους τους ανθρώπους μια Κιβωτό της Διαθήκης 3. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα φέρει εις πέρας αυτό το τεράστιο έργο· αυτό που είναι σίγουρο, όμως, είναι ότι παντού στον κόσμο τηρεί ήδη το διπλό στοίχημα για αλήθεια και ελευθερία και, στην ανάγκη, ξέρει να πεθαίνει χωρίς μίσος για τον κόσμο.

Σε αυτή τη γενιά αξίζει να απευθύνουμε χαιρετισμό και να την εμψυχώσουμε παντού όπου βρίσκεται και, κυρίως, όπου θυσιάζεται. Σ' αυτή τη γενιά θα ήθελα, πάντως, να αποδώσω την τιμή που μου κάνετε, βέβαιος για την απόλυτη συναίνεσή σας».

www,tovima.gr

Παλαιοχριστιανικό λουτρικό συγκρότημα,του 4ου μ.Χ.Μοναδικό δείγμα της εποχής στον ελλαδικό χώρο.Στα Αραχωβίτικα Αχαίας

Το παλαιοχριστιανικό λουτρό παρουσιάζει έντονο αρχαιολογικό ενδιαφέρον εξ αιτίας του πλήθους των κινητών ευρημάτων, που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα υλικών, τεχνικής και τεχνοτροπίας. Εξαιρετικής σημασίας είναι η αρχιτεκτονική του χώρου, με το πολύπλοκο σύστημα αγωγών, η πολυτελής διακόσμηση και οι  χώροι που έχουν προσαρτηθεί σε διαφορετικές οικοδομικές φάσεις. Aραχωβίτικα φώτο: J.Sioros  Το Έργο παρουσιάζει και γεωλογικό ενδιαφέρον, κυρίως γιατί σχετίζεται με ιαματική πηγή, που υπάρχει ακόμα και σήμερα, πλησίον του αρχαιολογικού χώρου, αλλά και γιατί η καταστροφή του συγκροτήματος επήλθε ύστερα από μεγάλο σεισμό, πιθανόν στα μέσα του 6ου αι. Όλα τα παραπάνω, και η χρονολόγηση του συγκροτήματος στον 4ο  μ.Χ. αι.,  καθιστούν το εκτεταμένο (1000τ.μ.) και πολυτελούς κατασκευής παλαιοχριστιανικό λουτρικό συγκρότημα, μοναδικό δείγμα της εποχής στον ελλαδικό χώρο. Γενική άποψη Κτιρίου Α του λουτρικού συγκροτήματος Μαρμαροθετημένο δάπεδο πριν τις επεμβάσεις συντήρησης Μαρμαροθετημένο δάπεδο μετά τις επεμβάσεις συντήρησης Άποψη ψηφιδωτού δαπέδου από τον μεγάλο αψιδωτό χώρο του Κτιρίου Β του συγκροτήματος

Η σχετική μελέτη για την ανάδειξη του Κτιρίου Α, βασιζόμενη στα μέχρι τότε αποκαλυφθέντα αρχιτεκτονικά στοιχεία, προέβλεπε τη περιμετρική περιήγησή του, που θα άρχιζε από ανατολικά. Με δύο στάσεις θέασης, όπου και οι πινακίδες με εποπτικό πληροφοριακό υλικό, ξύλινος, υπερυψωμένος με ξυλοπασσάλους    διάδρομος  οδηγεί τον επισκέπτη στην είσοδο του Κτιρίου. Μετά τα νέα στοιχεία, που αποκαλύφθηκαν κατά τη τρέχουσα ανασκαφική περίοδο και αποδεικνύουν τη συνέχεια των δύο κτιρίων σε ενιαίο λουτρικό συγκρότημα, προτείνεται η τροποποίηση της μελέτης, ώστε η διαδρομή περιήγησης, εφ’ όσον υπάρξει πρόσθετη χρηματοδότηση,  να επεκταθεί στο νότιο και δυτικό τμήμα του αρχαιολογικού χώρου, μέχρι την είσοδο του Κτιρίου Β, στον μεγάλο αψιδωτό χώρο. (σχέδιο κάτοψης αρχαιολογικού χώρου) Η αποκάλυψη και η έρευνα του συγκροτήματος ιαματικών λουτρών στην, μακράν αστικών κέντρων, θέση Παλαιομονάστηρο Αραχωβίτικων οδηγεί σε αναθεώρηση ιστορικά δεδομένα της Αχαΐας, κατά τη περίοδο ίδρυσης και λειτουργίας τους (μέσα 4ου αι. έως μέσα 6ου αι. μ.Χ.), ως προς τις κοινωνικές συνθήκες και αντιλήψεις, την επικοινωνία με άλλες περιοχές του ελλαδικού, και όχι μόνο, χώρου και τη σημασία του ιστορικά μαρτυρημένου σεισμού του 551-552μ.Χ. Η μελέτη του τρόπου κατασκευής και λειτουργίας των λουτρών,  με τις αλλεπάλληλες οικοδομικές φάσεις, και του πολυτελέστατου διακόσμου, με τα πολύχρωμα μαρμαροθετημένα ή ψηφιδωτά δάπεδα και την εσωτερική ορθομαρμάρωση, αρχιτεκτονικά οργανωμένη σε επιπεδόγλυφη τεχνική, συμβάλλει στις γνώσεις μας για τα λουτρά, αλλά και τη τέχνη και τη τεχνική στην υστερορωμαική και παλαιοχριστιανική περίοδο, σε μία,  απομακρυσμένη από τα μεγάλα ρωμαϊκά, ιαματικά κέντρα, περιοχή.

Μαρμάρινο απότμημα από τον ανάγλυφο διάκοσμο του Κτιρίου Α του συγκροτήματος πηγή:http://www.tdpeae.gr

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Η συνήθεια του ρατσισμού

Τη μια φορά είναι Αιγύπτιοι, δεκαπέντε χρόνια ψαράδες στον Πειραιά, που πολιορκούνται και ξυλοκοπούνται αγρίως από αρματωμένους «αγνώστους». Την άλλη, «άγνωστοι» κυνηγούν έναν Τυνήσιο στους παραλιακούς δρόμους της Πάτρας και, πάλι καλά, σπεύδουν οι περίοικοι για να τον σώσουν από την οριστική «μετανάστευση». Την άλλη, στα Χανιά, αλλοδαπός μαχαιρώνεται από «αγνώστους». Αλλοι «άγνωστοι», στον ηλεκτρικό, μαχαιρώνουν μετανάστη. Κι άλλοι, αλλού, σχεδόν σε κάθε πόλη της Ελλάδας, των νησιών, του κάμπου ή των βουνών. Αφού παντού υπάρχουν ξένοι που χτίζουν, μαζεύουν ροδάκινα, φράουλες και ντομάτες, βόσκουν τα κοπάδια μας, πλένουν τα άπλυτά μας, γηροκομούν τους αρρώστους μας. Και κυρίως, παντού υπάρχουν «άγνωστοι».

Δεν βλέπουν όλα τα περιστατικά το φως της δημοσιότητας. Δεν υπάρχουν παντού πρόθυμοι να τα δημοσιοποιήσουν. Αντίθετα, υπάρχουν παντού πρόθυμοι να τα αποσιωπήσουν, είτε αστυνομικοί είναι είτε «ορθά σκεπτόμενοι» Ελληνες που «δεν θέλουν να πληγεί η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό». Μη μας περάσουν για ρατσιστές στα καλά καθούμενα – ποιους, εμάς, τους εκ γονιδίων και εκ θρησκευμάτων φιλόξενους…

Ισως λοιπόν έχει κάποιο δίκιο η χρυσαυγίτικη ηγεσία όταν δηλώνει ότι δεν ήταν μέλη της όσοι χτύπησαν αλλοδαπούς στο ένα ή το άλλο σημείο της χώρας. Οσο πρόθυμα κι αν είναι τα παλικάρια της, οι αυτοχειροτονημένοι κυνηγοί κεφαλών, πού να τα προλάβουν όλα. Και ίσως αυτό είναι το επικίνδυνο: Οτι πλέον, από τη στιγμή που, διά της Χ.Α., η αυτοδικία και το λιντσάρισμα πέρασαν στο ρεπερτόριο των αντιδράσεών μας σαν κάτι ανεκτό, αν όχι υποχρεωτικό και απολύτως δικαιολογημένο, σε κάθε γωνιά της χώρας κάποιοι ελληνάρες μπορούν να αυτοσχεδιάσουν (ιδιαίτερα δε μικρής ηλικίας, όσοι μεγάλωσαν σε οικογένειες που ανάμεσα στο ψωμί και στο τυρί έριχναν και πέντε αναθέματα στους ξένους). Να δείρουν δηλαδή, να μαχαιρώσουν, να «σωφρονίσουν» μετανάστες, χωρίς να είναι οπωσδήποτε μέλη της Χ.Α. Μπορεί να εμπνέονται από τις μιχαλολιάκειες «θεωρίες» και τις κασιδιάριες «πρακτικές», μπορεί να είναι ψηφοφόροι της Χ.Α., αλλά δεν χρειάζεται να είναι κομμάτια του στρατιωτικού μηχανισμού της. Οπως και με την Κου Κλουξ Κλαν: Ο καθένας μπορούσε να βρει ένα άσπρο σεντόνι και να φτιάξει την κουκούλα του μίσους. Και όπως με την Αλ Κάιντα: Ο καθένας, σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη, μπορούσε να παγιδέψει ένα αυτοκίνητο εν ονόματι της Αλ Κάιντα, του οδηγού – παραδείγματος, δίχως να έχει οργανωτική σχέση με τον πυρήνα της.

Η μαζική υιοθέτηση της αυτοδικίας από Ελληνες που μπορεί να βρίσκουν ακόμα και διασκεδαστικό και ψυχοχαλαρωτικό το κυνήγι αλλοδαπών είναι ό,τι πιο επικίνδυνο. Το φαινόμενο δεν περιορίζεται πια στο πλαίσιο μιας ακροδεξιότατης μιλιταριστικής οργάνωσης. Και δεν πρόκειται για πλήγμα «στην εικόνα της χώρας», στη φλούδα της, αλλά κάπου πολύ πολύ βαθύτερα: στον ψυχισμό και τις αξίες μας.

Tου Παντελή Μπουκάλα http://www.koutipandoras.gr/?p=22579

Και τώρα τι;

 Συντάκτης: Νίκος Κοτζιάς

Το αποτέλεσμα των εκλογών έδωσε ανάσα στο σύστημα διαπλοκής-τρόικα. Είναι ένα ιδιόμορφο αποτέλεσμα που από πολλές πλευρές θυμίζει εκείνο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών το φθινόπωρο του 2010. Εκείνες οι εκλογές έγιναν λίγο μετά την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου, όταν σε μεγάλο κομμάτι των δημοκρατικών ρευμάτων υπήρχε ακόμα η «πίστη» στο δίλημμα «δεξιά ή ΠΑΣΟΚ» και η αίσθηση ότι το κύριο δεν ήταν η ήττα των δυνάμεων που στήριζαν το μνημόνιο, αλλά η εκδίωξη αποτυχημένων και προκλητικών δημάρχων της δεξιάς.

Ήταν μια μαύρη Κυριακή για τις προοπτικές της Ελλάδας, διότι έδωσε το δικαίωμα στην κυβέρνηση Γ.Παπανδρέου να περιφέρονται οι υπουργοί της ανά την Ευρώπη και να παπαγαλίζουν το επιχείρημα ότι στην Ελλάδα μπορεί να εφαρμόζεται μια πολιτική άγριας μονόπλευρης λιτότητας και παρόλα αυτά, οι μνημονιακοί να διαθέτουν την στήριξη της κοινωνίας. Επειδή δε, πρέπει να διδασκόμαστε από την ιστορία, θυμίζω ότι αυτή η νίκη των μνημονιακών στηρίχτηκε στη συνεργασία της νεοσύστατης τότε ΔΗΜΑΡ και του ήδη μνημονιακού ΠΑΣΟΚ στους τρεις μεγάλους δήμους της χώρας.

Στις δημοτικές εκλογές του 2010 εμφανίστηκαν σειρά ψηφοδελτίων προερχόμενα από την δημοκρατική-πατριωτική παράταξη που έδωσαν ελπίδες, ιδιαίτερα το Άρμα στην περιφέρεια της Αττική. Ελπίδες ότι θα μπορούσε να γεννηθεί ένα νέο ρεύμα, αυτόνομο και ταυτόχρονα σύμμαχο της αριστεράς. Η πορεία των πραγμάτων τις διέψευσε, ενώ γέννησε καινούργιες, διαφορετικές.

Ο Σύριζα εμφανίστηκε ως η ατμομηχανή του αντιμνημονιακού αγώνα. Με μια συνέπεια που έδειξε ως προς αυτό, μπόρεσε να συσπειρώσει μεγάλο κομμάτι του αντιμνημονιακού ρεύματος και να φτάσει στο εξαιρετικό αποτέλεσμα της προηγούμενης Κυριακής. Ταυτόχρονα, όμως, συνέβησαν δύο γεγονότα που δεν πρέπει να διαφεύγουν της προσοχής μας. Τα ρεύματα του δημοκρατικού-πατριωτικού χώρου δεν μπόρεσαν να βρουν δική τους έκφραση και ένα κομμάτι τους αφομοιώθηκε, ιδιαίτερα όσοι επεδίωκαν να εκλεγούν, από τον Σύριζα. Από την άλλη, το συνολικό μέτωπο ενάντια στην μνημονιακή πολιτική μειώθηκε.

Σε ένα βαθμό στις προηγούμενες πολιτικές, το αντιμνημονιακό συνδέθηκε με τον Σύριζα, αυτό ήταν το έδαφος της εκλογικής νίκης του τελευταίου. Ήταν, όμως, και το έδαφος της συρρίκνωσης της δυναμικής των υπόλοιπων δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων στο βαθμό που δεν θέλησαν να στηρίξουν τον Σύριζα. Από αυτή τη σκοπιά, ο μεν Σύριζα κέρδισε, αλλά βρέθηκε χωρίς συμμαχίες.

Μια νέα κυβέρνηση αναδείχτηκε, όπου στο επίκεντρο του οικονομικού της μηχανισμού άνθρωποι των τραπεζών, όπως και στις προηγούμενες κυβερνήσεις. Πρόκειται για μια κυβέρνηση συμμαχίας της ΝΔ με στελέχη του «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ της εποχής του Κ.Σημίτη, προτεινόμενα από το μεν ΠΑΣΟΚ ως καινούργια, από δε τη ΔΗΜΑΡ ως αριστερά. Φοβάμαι ότι και στο επόμενο διάστημα, θα χειροτερεύσει η διεθνής θέση της Ελλάδας και θα αυξηθεί η ύφεση μέχρι και 10% εξαιτίας της εφαρμογής του δεύτερου μνημονίου με αυξανόμενη αυταρχικότητα. Το ζήτημα της δημοκρατίας και της κυριαρχίας του κοινοβουλίου θα επιστρέψει με μεγάλη δριμύτητα. Η αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης απαιτεί περισσότερη ενότητα εντός της αριστεράς και μια τολμηρή πολιτική συμμαχιών.

Μετά τις πρόσφατες εκλογές, ο Σύριζα βρέθηκε χωρίς συμμάχους. Και αυτό διότι είχε ως ζητούμενο «την ενότητα για μια αριστερή κυβέρνηση». Η φύση, όμως, μιας κυβέρνησης δεν καθορίζεται από τις δυνάμεις που επιθυμεί κανείς να την συναποτελούν, αλλά από τα καθήκοντα που έχει να λύσει. Από αυτή τη σκοπιά ο τόπος έχει ανάγκη από μια αντιμνημονιακή δημοκρατική πατριωτική κυβέρνηση. Με άλλα λόγια ο προσδιορισμός των καθηκόντων μιας κυβέρνησης καθορίζει τον χαρακτήρα της και κατά προέκταση τις δυνάμεις που καλό είναι να την συναποτελέσουν.

Δημοσιεύθηκε στην απεργιακή έκδοση της Ελευθεροτυπίας (23-6-2012)

Περί της Αλώσεως

Κείμενο του Αμβρόσιου κατά της Αρβελέρ

"Η κα ΑΡΒΕΛΕΡ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΗΣ"

Η 29η ΜΑΪΟΥ 1453 

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ!

  Η Καθηγήτρια κα Γλύκατζη-Αρβελέρ, χωρίς αντίρρηση, ανήκει στις διασημότητες του επιστημονικού στερεώματος. Πλήν όμως αυτό και μόνο το γεγονός δεν την κατατάσσει αυτομάτως στην χορεία των πνευματικών ανθρώπων, όπως εννοεί τόν όρο αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία. Κάθε φορά, που την ακούμε στα τηλεοπτικά παράθυρα, επιμένει να προβάλλει το αριστερό της πρόσωπο, τις αριστερές αντιλήψεις καί ιδεοληψίες της. Φαίνεται πως η κυρία Αρβελέρ πάσχει από το σύνδρομο που λέγεται "δαλτωνισμός" στην πνευματική του διάσταση. Όποιος έχει δαλτωνισμό, τα μάτια του δεν μπορούν να διακρίνουν μερικά χρώματα!  Στον πνευματικό δαλτωνισμό ο ερευνητής τά βλέπει όλα κόκκινα! Κανένα άλλο χρώμα δεν μπορεί να διακρίνει! Όλα τα άλλα συνεπώς τα διαγράφει ή και τα διαβάλλει! Θα σας το αποδείξουμε παρακάτω, όπου  θα μιλήσουμε για το τροπάριο της Κασσιανής.   

Με την συμπεριφορά της όμως μας προκαλεί! Χωρίς να το αντιλαμβάνεται η ίδια, καταδεικνύει ότι κυριαρχείται από εμπάθεια καί απο φανατισμό! Γνωρίζουμε όμως ότι στην επιστημονική έρευνα τόσο η εμπάθεια, όσο και η μεροληψία ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ! 

Κάτω λοιπόν από τήν επιστημονική της εμβρίθεια καλύπτει ένα απύθμενο μίσος πρός τήν Ορθόδοξη Εκκλησία καί πρός τά εκλησιαστικά πρόσωπα. Θα το διακρίνετε στις γραμμές που ακολουθούν. Σας παρουσιάζουμε τα κείμενα αυτά με την ευκαιρία της Αλώσεως της Βασιλεύουσας! Η κυρία Γλύκατζη-Αρβελέρ προστίθεται λοιπόν στη σειρά των κυριών Δραγώνα καί Ρεπούση, οι οποίες έχουν κακής ποιότητος όραση! Μέσα στην επιστημονική τους στραβομάρα, π.χ., την καταστροφή της Σμύρνης την "είδαν" και την διδάσκουν ως "συνωστισμό!"

Αλλά, αγαπητή μου Κυρία, οι άνθρωποι της Εκκλησίας μόνο προδότες της Πατρίδος δεν υπήρξαν! Ντροπή σας! Οι επιστημονικοί τίτλοι, αυτοί καί μόνον, ΔΕΝ ΚΑΤΑΞΙΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ! Για να έχουμε μια ωλοκληρωμένη προσωπικότητα χρειάζεται και το ήθος, αυτό δηλ. που  σεις, Κυρία Αρβελέρ  δέν διαθέτετε! Καί πάλι ντροπή σας!

Αίγιον, Δευτέρα 28 Μαΐου 2012

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ  

αναδημοσίευση από το  http://mkka.blogspot.com/

Δώστε πίσω την Πάτρα μας

Η περιοχή των Ιτέων στην Πάτρα αποτελεί μια από τις παλαιότερες εργατικές συνοικίες της πόλης. Περνώντας μέσα από τα στενά δρομάκια που οδηγούν στην Ακτή Δυμαίων και στο εργοστάσιο της Πειραϊκής Πατραϊκής τα χαμηλά σπίτια και οι εργατικές κατοικίες παραπέμπουν σε άλλες εποχές.



Χτες, δεύτερη ημέρα αντιδράσεων έξω από το εργοστάσιο της Πειραϊκής Πατραϊκής, με αφορμή τη δολοφονία του Θανάση Λαζανά από τρείς Αφγανούς και περισσότεροι από 2000 κάτοικοι των Ιτέων αλλά και της Λεύκας ζήτησαν την άμεση απομάκρυνση όλων των παράνομων μεταναστών από τις υπέρ το δέον υποβαθμισμένες περιοχές τους.



Λίγο μετά τις 9 το βράδυ, περί τα 100 άτομα επιτέθηκαν και πάλι στις δυνάμεις των ΜΑΤ με πέτρες και 4 μολότοφ αλλά αυτή τη φορά τα επεισόδια έλαβαν τέλος μέσα σε μια ώρα. Σύμφωνα πάντως με πληροφορίες μεγάλο μέρος των παράνομων μεταναστών που διέμεναν εντός της Πειραϊκής και σε άλλα παλιά εργοστάσια μεταφέρθηκε στην Αθήνα τα ξημερώματα της Τετάρτης.



Στα πηγαδάκια που είχαν στηθεί έξω από το παλιό εργοστάσιο τα παράπονα που άκουγε κανείς από τους πολίτες για τον Δήμο, τη Νομαρχία, την Αστυνομία και τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών ήταν ατελείωτα. “Κανένας και καμία υπηρεσία δεν αντιμετώπισε το πρόβλημα όπως θα έπρεπε. Όλοι τους έκρυβαν το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Σήμερα ζούμε τα αποτελέσματα αυτής της εγκληματικής πρακτικής και μην μας κατηγορείτε για ρατσιμό και φασισμό. Δεν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε όταν πέφτει το φως του ήλιου” ήταν ένα από τα βασικά επιχειρήματα των κατοίκων.



“Δεν είμαστε με τη Χρυσή Αυγή αλλά και δεν μας ενδιαφέρει αν αυτοί που επιτέθηκαν στις αστυνομικές δυνάμεις ή κυνήγησαν μετανάστες είναι με τη Χ.Α” μου λέει μια κυρία.



“Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Όχι τώρα. Εδώ και μια πενταετία. Έπρεπε να δολοφονηθεί ένας νέος λίγα μέτρα από το σπίτι του για να καταλάβουν πως τα πράγματα έχουν εκτραχυνθεί. Τηλεφωνούμε στην Αστυνομία και τους καταγγέλουμε εγκληματικές πράξεις που γίνονται έξω από τα σπίτια μας και μας απαντούν πως δεν υπάρχει διαθέσιμο περιπολικό. Αυτοί που είναι σήμερα εδώ έχουν ψηφίσει σχεδόν όλα τα κόμματα στις τελευταίες εκλογές. Δεν έχει να κάνει με δεξιά ή αριστερά. Έχει να κάνει με την καθημερινή μας ζωή. Πρέπει κάποιος να πάρει συγκεκριμένες αποφάσεις”.

Το μεγαλύτερο παράπονο που ακούστηκε όμως χτες από τους συγκεντρωμένους κατοίκους ήταν πως έπρεπε να είχε ξεσηκωθεί όλη η Πάτρα και όχι μόνο οι κάτοικοι των Ιτέων και της Λεύκας. “Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος. Είμαστε μόνοι μας εδώ πέρα. Είμαστε κομμάτι της πόλης και θα έπρεπε όλοι οι κάτοικοι να δείξουν πως θέλουν κάτι να αλλάξει στην Πάτρα”.

Φεύγοντας, ρωτάω έναν νεαρό αν αυτοί που κάνουν τα επεισόδια είναι μόνο μέλη της Χ.Α. “Όχι, μου απαντά κοφτά, οι περισσότεροι δεν ανήκουν στην οργάνωση. Αλλά αν συνεχιστεί έτσι η κατάσταση και δεν αλλάξει κάτι άμεσα, οι περισσότεροι, δυστυχώς, θα γίνουν μέλη της Χ.Α."

αναδημοσίευση από http://www.protagon.gr/

Αναζητώντας τη χαμένη ερμηνεία

Του Παντελή Μπουκάλα Το πρόβλημα με την ερμηνεία των εκλογικών αποτελεσμάτων είναι πάγιο. Ανακύπτει έπειτα από κάθε αναμέτρηση για την εκλογή βουλευτών, ευρωβουλευτών ή δημοτικών αρχόντων. Ακόμα και αν το αποτέλεσμα είναι το σαφέστερο δυνατόν και, τυπικά και ουσιαστικά, δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες, οι κομματικοί διερμηνείς, υπερασπίζοντας ο καθείς το «μήνυμά» του, συγκρούονται με την ίδια σφοδρότητα που συγκρούονταν προεκλογικά, υπερασπίζοντας ο καθείς το πρόγραμμά του. Και δεν θα ήταν υπερβολικός όποιος υπέθετε ότι και δημοψήφισμα να διενεργηθεί κάποτε, και πάλι η ερμηνευτική ασυμφωνία και διχογνωμία θα δώσει τον τόνο, ακόμα και αν η διαφορά μεταξύ «ναι» και «όχι» είναι συντριπτική. Σχεδόν ένα δεκαήμερο μετά την 6η Μαΐου η λαϊκή ετυμηγορία αναζητεί ακόμα την ερμηνεία της, μια ερμηνεία δηλαδή που να πείθει όχι μόνο το κόμμα που την προβάλλει, αλλά και κάποιο από τα υπόλοιπα. Θαρρείς και δεν τοποθετήσαμε ψηφοδέλτιο στον φάκελο, αλλά κάποιον γρίφο αντλημένο από περιοδικά με σταυρόλεξα, σουντόκου κ.λπ. ή κάποιον χρησμό της Πυθίας που μόλις ανακαλύφθηκε και για τον οποίο φιλόλογοι και ιστορικοί δεν έχουν αποφανθεί τελεσίδικα. Συνήθως η μετεκλογική έριδα για το μήνυμα οφείλεται στο γεγονός ότι οι αυτοπροτεινόμενοι νικητές είναι όσα και τα διαγωνισθέντα κόμματα. Δεν συμβαίνει αυτό στην τωρινή περίσταση, αφού ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η Ν.Δ. δικαιούνται να αυτοπαρουσιαστούν σαν νικητές, ούτε βέβαια ο ΛΑΟΣ, ο κ. Μάνος, η Δημοκρατική Συμμαχία, ακόμα και το ΚΚΕ, που αν αυτοσυγκαταλεγόταν στους θριαμβευτές δεν θα άφηνε τον ενοχλημένο πατερναλισμό του να απαιτήσει από τον λαό να «διορθώσει την ψήφο του». Ο λαός, ειρήσθω εν παρόδω, στις εκλογές απαντά σε ερωτήματα που όντως τίθενται και όχι σε άλλα που επινοούνται εκ των υστέρων. Δεν ψήφισε, λ.χ., αν είναι υπέρ ή κατά των κυβερνήσεων συνεργασίας, διότι δεν ήταν αυτό το διακύβευμα της κάλπης. Επιπλέον, δεν είναι θεμιτό να «επιμεταφράζονται» στη γλώσσα της μικροπολιτικής τα ελεγμένα εκλογικά αποτελέσματα με προσφυγή στα ανέλεγκτα ή και πειραγμένα στοιχεία κατοπινών δημοσκοπήσεων. Τίποτα το επιστημονικό ή ουδέτερο δεν καθορίζει την ερμηνεία που δίνουν οι πολιτικοί σχηματισμοί στα εξαγόμενα της κάλπης. Ο άκρατος κομματικός υποκειμενισμός, ο εγωισμός μάλλον, είναι αυτός που παράγει τις απόψεις και τις ιδέες, οι οποίες έπειτα θα επιστρωθούν άτσαλα με κάποια «αντικειμενικότητα» για να φανούν δήθεν αμερόληπτες και να ηχήσουν πειστικότερες. Ο ίδιος ακριβώς υποκειμενισμός κατευθύνει την κομματική σκέψη και όσον αφορά την ανάγνωση και ερμηνεία του εθνικού συμφέροντος, που δεν είναι ένα, κατάδηλο και αυτονόητο. Ολοι το επικαλούνται, ο καθένας όμως το βλέπει από τη σκοπιά του και υπερασπίζει ό,τι βλέπει. Το ότι είναι βέβαιος πως η δική του οπτική είναι η μόνη σωστή και πρέπουσα έχει πάψει να αποτελεί είδηση από τον καιρό του Τρωικού Πολέμου. Αναδημοσίευση www.kathimerini.gr

Κοινωνική οργάνωση υποστήριξης των νέων : ΑΡΣΙΣ

Η ΑΡΣΙΣ είναι μη κυβερνητική οργάνωση εξειδικευμένη στην κοινωνική υποστήριξη των νέων και στην προάσπιση των νεανικών δικαιωμάτων. Ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1992 και λειτουργεί με κέντρα στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Βόλο, τη Λάρισα και την Καρδίτσα.

Το όραμα της ΑΡΣΙΣ είναι μια κοινωνία που δίνει θέση και ευκαιρίες σε όλους τους νέους/-ες και σέβεται τα δικαιώματά τους όπως αυτά θεσπίζονται στο Ελληνικό και διεθνές δίκαιο  και κατ΄ εξοχήν στη Σύμβαση του ΟΗΕ  για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Αποστολή της ΑΡΣΙΣ είναι η ανάληψη δράσης με στόχο την πρόληψη  και καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού των νέων, με έμφαση στις ηλικίες 15 εώς 21 χρονών

---

Σ’ αυτό το πλαίσιο η ΑΡΣΙΣ αναπτύσσει πρότυπες μεθόδους και εργαλεία υποστήριξης των νέων, δημιουργεί και συμμετέχει σε δίκτυα εθελοντισμού και κοινωνικής αλληλεγγύης, συνεργάζεται με ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς στην Ελλάδα και το εξωτερικό και προωθεί θεσμικές προτάσεις που αφορούν τη βελτίωση της κοινωνικής πολιτικής για τους νέους.

Η ΑΡΣΙΣ προτείνει την προώθηση της κοινωνικής συνεργασίας και την ανάδειξη της προσωπικής αξίας των νέων και αντιπαρατίθεται στις πολιτικές που βασίζονται στην καταστολή και παράγουν φτώχεια, ανισότητα και κοινωνικό αποκλεισμό.

Η οργάνωση συσπειρώνει και κινητοποιεί στελεχιακό και εθελοντικό ανθρώπινο δυναμικό και λειτουργεί με τις αρχές της συλλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης, της δημοκρατίας και του αμοιβαίου σεβασμού.

 

Η ΑΡΣΙΣ πιστεύει ότι οι νέοι μπορούν να νικήσουν τις συνθήκες που τους οδηγούν στην απομόνωση. Αρκεί στην προσπάθεια αυτή να είμαστε μαζί τους.

 http://www.arsis.gr/

«Α.Π.Θ. την Κυριακή»: Το ΑΠΘ μετατρέπεται κάθε Κυριακή στο μεγαλύτερο εκπαιδευτικό πάρκο της Ελλάδας

Αγαπητά μέλη της Πανεπιστημιακής Κοινότητας,
Κάθε Κυριακή, από 13 Μαΐου έως 17 Ιουνίου, μετατρέπουμε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στο μεγαλύτερο εκπαιδευτικό πάρκο της χώρας προσφέροντας δωρεάν τις υποδομές του στο κοινό της πόλης.
Ανοίγουμε τις πόρτες των εργαστηρίων, των αθλητικών εγκαταστάσεων, των σπάνιων αρχείων, των μουσείων και συλλογών μας στους μικρούς και μεγάλους συμπολίτες μας. Παράλληλες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις θα λαμβάνουν χώρα στην πανεπιστημιούπολη καθ’ όλη τη διάρκεια του προγράμματος, «ζωντανεύοντας»τα πρωινά της Κυριακής.
Όλοι μαζί ταξιδεύουμε στο παρελθόν, εξερευνούμε το παρόν και ρίχνουμε μια ματιά αισιοδοξίας στο μέλλον. Επιμένουμε στην αξία της γνώσης και της έρευνας και κάνουμε συμμέτοχο της καθημερινής μας προσπάθειας την κοινωνία.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
E-mail: Sundays@auth.gr
Facebook Page: «ΑΠΘ την Κυριακή»
ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΣΠΟΤ:
http://www.youtube.com/watch?v=MmyKRw0C5Vk

Οι Πρυτανικές Αρχές
Ιωάννης Α. Μυλόπουλος, Πρύτανης ΑΠΘ
Ιωάννης Δ. Παντής, Αντιπρύτανης Οικονομικού Προγραμματισμού και Ανάπτυξης
Δέσπω Αθ. Λιάλιου, Αντιπρύτανις Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Προσωπικού
Σοφία Α. Κουίδου-Ανδρέου, Αντιπρύτανις Έρευνας

Τσούλες, μωρή αρρώστια

1 εικόνα

της Χριστίνας Ταχιάου 

Πρωί Κυριακής, έψαχνα να μιλήσω με «περιβάλλον» κάποιου εκλεγμένου παράγοντα της αυτοδιοίκησης. Μου έδωσαν το τηλέφωνο της συμβούλου του. Κάλεσα τον αριθμό κι έμεινα κάγκελο: αντί για τα κλασικά χτυπήματα τουουου – τουουου άκουγα μια γυναικεία φωνή κάτι να τσιρίζει κάτι ακατάληπτο. Απ’ την έκπληξη ένιωσα την παρόρμηση να κλείσω το τηλέφωνο. Κάτι με κράτησε, για να ανακαλύψω μετά από μερικά δευτερόλεπτα ότι άκουγα το στίχο «μπορείς απόψε να βγεις μ’ όλες τις τσούλες της γης» κι αυτή που τσίριζε ήταν η Βίσση. Απλούστατα, το άτομο που καλούσα είχε ενεργοποιήσει την υπηρεσία «Βασανίζω αυτόν που με καλεί βάζοντάς του να ακούσει κάτι που οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας χρεώνουν ως μουσική αναμονής επιλεγμένη από μένα, τον χρήστη».
Πίστεψα ότι έκανα λάθος στο νούμερο. Ξανακάλεσα αργότερα για να διαπιστώσω, έκπληκτη, ότι είχα καλέσει το σωστό πρόσωπο. Σύμβουλο παράγοντα της αυτοδιοίκησης.
Κάθε βήμα στη ζωή είναι μια εκδήλωση αισθητικής. Όταν είσαι δίπλα σε παράγοντα της δημόσιας ζωής, είναι δεδομένο ότι θα σε καλέσουν στο τηλέφωνο άνθρωποι που δεν γνωρίζεις. Μπορεί να σου τηλεφωνήσουν από υπουργεία, δημόσιες υπηρεσίες, γενικές γραμματείες, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ΚΑΠΗ, μουσεία, αθλητικά σωματεία, φιλανθρωπικούς συλλόγους. Όλοι αυτοί είναι δυνάμει δέκτες της αισθητικής σου. Της αισθητικής που συμπυκνώνεται στο βαθυστόχαστο μήνυμα «Μπορείς απόψε να βγεις μ’ όλες τις τσούλες τις γης».
Κι αν εσύ δεν καταλαβαίνεις ότι είναι χυδαίο να έχεις τις «Τσούλες» για υποδοχή κλήσης, ο ίδιος ο παράγοντας τον οποίον εκπροσωπείς δεν σου τηλεφώνησε ποτέ για να σου το υποδείξει; Διάολε, κανένας άλλος δεν υπήρξε να ενοχληθεί;
«Ψύλλους στ’ άχυρα» ψάχνεις πάλι, θα πείτε κάποιοι. Όχι. Ορισμένες καταστάσεις είναι ενδεικτικές του ύφους, του ήθους, της χαλαρότητας και της έλλειψης σοβαρότητας που μας διακατέχει. Κι επιπλέον, μπαίνει φαρδιά πλατιά η ετικέτα του ελιτισμού σε όποιον επιχειρεί να θίξει ζητήματα αισθητικής.
Η αισθητική δεν είναι μια υπόθεση lifestyle. «Στο έσχατο βάθος η αισθητική και η ηθική συμπίπτουν» κατά τον Wittgenstein. Στη σκέψη του Πλάτωνα και στην Αθήνα των κλασικών χρόνων, κυριαρχούσε η αντίληψη ότι το καλό (εννοώντας το ωραίο) ηθικοποιεί το θεατή του. Στη σύγχρονη Ελλάδα το «καλό» έχει παραγκωνιστεί χάριν του χυδαίου που έχει γίνει κυρίαρχη αισθητική.
Εξίσου κι ακόμη περισσότερο αγανακτώ και θλίβομαι όταν βλέπω νέες κοπέλες (ακόμη και πρόσωπα που εκτιμώ κι αγαπώ) να γράφουν στα social media χυδαίες εκφράσεις του είδους «μωρή αρρώστια», «πάρτα, μωρή Πανάθα» ή το ανεκδιήγητο «ρε μ..νιά». Όχι, δε γίνεται να είσαι γυναίκα και να γράφεις «ρε μ..νιά». Είναι αντιαισθητικό και ανήθικο...

αναδημοσίευση www.protagon.gr

Η ανηθικότητα της προκρούστειας αναλογικής

Tου Παντελη Mπουκαλα

Οι τριάντα πέντε στους εκατό συμπολίτες μας, δηλαδή 3.472.650 άνθρωποι, δεν εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο. Δεν έχουν λοιπόν την προσδοκία ή έστω την αυταπάτη ότι θα ακουστεί εκεί και η δική τους φωνή, έστω «καθαρισμένη», έστω διαμεσολαβημένη και ως εκ τούτου εξασθενημένη, αν όχι και παραμορφωμένη. Ετσι το αποφάσισαν πολλοί από αυτούς, περισσότεροι από κάθε άλλη φορά, για διάφορους λόγους: από την (ποικίλης ιδεολογικής καταγωγής) πλήρη άρνηση της κομματοκρατίας, η οποία εσχάτως κυκλοφορούσε και με το παρωνύμιο της κλεπτοκρατίας, έως τον απλό σνομπισμό ή την επιβίβαση σε έναν συρμό, μηχανοδηγοί του οποίου είναι διάφοροι πετυχημένοι αστέρες της ελαφρότατης μιντιακής σόου μπιζ. Αθροιζόμενοι όλοι αυτοί με όσους δεν μπορούσαν να ψηφίσουν ακόμα κι αν το ήθελαν (καθηλωμένοι υπερήλικοι, νοσηλευόμενοι, εκτάκτως ή μονίμως απόντες στο εξωτερικό, οικονομικώς στριμωγμένοι ετεροδημότες που πια δεν είχαν κομματικά αεροπλάνα και βαπόρι στη διάθεσή τους κ. ά.), έδωσαν το μεγαλύτερο ποσοστό αποχής στα χρονικά της χώρας: 34,90%. Ακόμα βέβαια δεν γίναμε Αμερική. Δεν θα αργήσουμε όμως, αυτό είναι το πιθανότερο. Και ο εξαμερικανισμός θα επιταχυνθεί αν το πολιτικό σύστημα εξακολουθήσει να αντιμετωπίζει την ψήφο σαν μια κενή νοήματος εθιμική τελετουργία, η οποία έχει την ίδια σημασία με τη σημασία που διασώζουν διάφορες παραδόσεις που με τον καιρό ξέπεσαν σε απλή ρουτίνα. Το πιο κοντινό ανάλογο είναι η κατά τα κανάλια «πάνδημη συμμετοχή» στην περιφορά του Επιταφίου το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, που πολλοί τη χρησιμοποιούν σαν μια ευκαιρία βόλτας· η εκκλησία ορίζεται σαν τόπος του ραντεβού λίγο πριν από την κατανυκτική ευωχία σε κεμπαμπτζίδικο με νηστήσιμο γύρο. Η δημοκρατία εμψυχώνεται και υποστασιοποιείται από τους πολίτες. Το ξέρουμε. Μόνο που τα πάντα λειτουργούν έτσι ώστε η πίστη αυτή να μην είναι αυτονόητη για τις νεότερες γενιές. Για να συμμετάσχει ο πολίτης πρέπει να πειστεί ότι τον σέβονται, ότι δεν τον χρησιμοποιούν απλώς σαν πρόσχημα ή σαν άλλοθι για αποφάσεις ήδη και αλλού ειλημμένες. Αλλά πώς να πειστεί ότι η ψήφος του μετράει, ότι έχει όντως πολιτικό βάρος και επηρεάζει τα πράγματα περισσότερο από ό, τι τα εξωθεσμικά κέντρα όταν έχει τόσο νωπή την παραχάραξη της βούλησής του, όπως εκφράστηκε στις εκλογές του 2009, από την παπανδρεϊκή κυβέρνηση και τη διάδοχό της συγκυβέρνηση, που θα μείνει στην Ιστορία ως αυτή που νομιμοποίησε την ακροδεξιά προσφέροντάς της υπουργικά έδρανα, δίχως να ερωτηθεί ο «κυρίαρχος» λαός; Και δεύτερον, πώς να πειστεί ότι η ψήφος του μετράει όσο ακριβώς και των υπολοίπων, ότι δηλαδή, εξαιτίας ενός ιδιότυπου εκλογικού ρατσισμού, δεν διαθέτει τα 2/3 της βαρύτητας των «σωστών» ψήφων, όπως συνέβαινε κάποτε στις Ηνωμένες Πολιτείες με την ψήφο των μαύρων; Με το ισχύον σκανδαλίδειο - παυλοπούλειο σύστημα της νοθευτικής αναλογικής έρχονται στιγμές που δικαιώνεται εκ νέου, σε καιρό δημοκρατίας, το σκίτσο που είχε τολμήσει ο Κώστας Μητρόπουλος στα χρόνια της χούντας και του τάχα δημοψηφίσματος του Παπαδόπουλου, οι σκοτειναυγίτες νοσταλγοί του οποίου, και συγχρόνως χιτλερολάτρες, εισέβαλαν στη Βουλή: «Ποτέ δεν εξανάγινε τέτοιο κουτί ρημάδι, όχι να ρίχνεις το πρωί, να βγαίνει ναι το βράδυ» αναθεμάτιζε λοιπόν το 1973 ο μαντιναδόρος Κρητικός του άξιου γελοιογράφου. Η τοτινή απορία, μετασχηματισμένη, ακούγεται και σήμερα. Ποτέ δεν ξανάγινε (ή μάλλον ποτέ άλλοτε δεν είχε γίνει τόσο φανερό) ότι οι ψήφοι είναι καταδικασμένες να έχουν εκ προοιμίου διαφορετικό βάρος. Η ψήφος του πρώτου κόμματος, η γαλάζια (θα μπορούσε να είναι και πράσινη ή, τώρα πια, ροδοκόκκινη, αν πρώτευε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τέτοιο σενάριο ουδείς γαλαζοπράσινος εκλογομάγειρος το είχε φανταστεί, ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του) ζυγίζει ένα κιλό ενώ οι υπόλοιπες είναι από μισαδάκι και κάτω. Ετσι, με το ανήθικο μπόνους των πενήντα εδρών, διασώθηκαν παρ’ αξίαν μεγάλοι και τρανοί Νεοδημοκράτες πολιτευόμενοι, δίχως τους οποίους η Βουλή θα ήταν λέει απείρως φτωχότερη. Ταυτόχρονα, με το επίσης αντιδημοκρατικό όριο του 3%, οι είκοσι στους εκατό Ελληνες, παρότι επέλεξαν να ψηφίσουν, επέλεξαν δηλαδή την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και τους όρους της, εκδιώκονται από τον ναό της. Τώρα όμως που αποκλείστηκαν και ορισμένοι στους οποίους πόνταρε το πολιτικομιντιακό σύστημα για μια κάποια στίλβωσή του, για ένα φρεσκάρισμα, θυμήθηκαν όλοι την αδικία. Τη θυμήθηκαν δηλαδή ακόμα και όσοι συνέβαλαν στην επιβολή εκλογικών συστημάτων στρεβλωτικών και παραμορφωτικών, δηλαδή, απλούστατα: αντιδημοκρατικών. Το θυμήθηκαν τώρα που διαπιστώνεται ότι οι λέξεις παράδοξο και παράλογο αδυνατούν να αποδώσουν την πραγματικότητα, αφού από καραμπόλα σε καραμπόλα, ο εκλογικός χάρτης καταντάει τσόχα μπιλιάρδου. Είσαι λ. χ., ως ΣΥΡΙΖΑ, πρώτο κόμμα στον νομό Χανίων και καταλαμβάνεις μία έδρα, το δεύτερο ΠΑΣΟΚ δεν παίρνει καμία, ενώ η πέμπτη Ν. Δ. αποσπά τρεις... Εν ολίγοις η παραχάραξη της λαϊκής βούλησης υπερβαίνει τα όρια της ωμής προσβολής, εξωθώντας τους ψηφοφόρους στην πλήρη άρνηση ενός πολιτικού συστήματος που, για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του, γελοιοποιεί την ίδια τη «μεγάλη γιορτή της δημοκρατίας», όπως την αποκαλούν οι συστηματικοί νοθευτές της. Και οι προσβεβλημένοι πολίτες, καθώς και οι κατάφωρα αδικημένοι πολιτικοί σχηματισμοί, αναζητούν τον δολίως ευφάνταστο κ. Σκανδαλίδη και τον άξιο συνεχιστή του κ. Παυλόπουλο για να πληροφορηθούν σε ποιον Προκρούστη απευθύνθηκαν για να κόψει το σύστημά τους στα βολικά γι’ αυτούς μέτρα, λέγοντάς του για να τον πείσουν ότι «το βολικό είναι και ηθικό, είναι και δίκαιο». Το χαριτωμένο είναι ότι την προκρούστεια αναλογική τη σκαρφίστηκαν τάχα «για να μην υπάρχει ακυβερνησία». Είναι προφανές ότι θεωρούσαν πως η ιστορία του τόπου θα μείνει εσαεί παγωμένη στη στάση του εκκρεμούς: Ν. Δ. - ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ - Ν. Δ., Ν. Δ. - ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ - Ν. Δ. Πανάθεμά τον για λαό με τις εκπλήξεις του... Καιρός λοιπόν να ασπαστούν άλλο δόγμα: Το τίμιο (η απλή αναλογική εν προκειμένω) είναι το μόνο δημοκρατικό και το μόνο τελεσφόρο.

Τυχερός ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει τέτοιους – και τόσο λυσσώδεις- εχθρούς!

«Στην πολιτική χρειάζεσαι φίλους, αλλά πάνω από όλα χρειάζεσαι έναν εχθρό». Η διάσημη φράση του Μάρτιν Μπράιαν Μαλρόνεϊ, παλιού πρωθυπουργού του Καναδά, ταιριάζει «γάντι» στο ΣΥΡΙΖΑ: Το σχήμα του Αλέξη Τσίπρα από την προεκλογική κιόλας περίοδο διαθέτει εκείνους ακριβώς τους εχθρούς, που σχεδόν ... εγγυώνται ότι θα το βοηθήσουν να γίνει πρώτη πολιτική δύναμη στη χώρα. Με όσα αυτό συνεπάγεται ή δεν συνεπάγεται, σε πολλά πεδία...
Το μυστικό - τρόπος του λέγειν- έγκειται στο συγκερασμό δυο παραμέτρων, που μπορούν να διατυπωθούν και υπό μορφή ερωτημάτων. Το πρώτο: Ποιοι είναι αυτοί που ... ωρύονται διαρκώς με το ΣΥΡΙΖΑ, πώς «υποδέχεται» πλέον τα λόγια τους η μεγάλη πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας, πόση «έξωθεν καλή μαρτυρία» τους έχει απομείνει- ειδικά στο, ευρύ πλέον, «target group» στο οποίο απευθύνεται η Κουμουνδούρου;
Το δεύτερο: Πόση «αντισυστημική» αίγλη προσδίδει στο ΣΥΡΙΖΑ όλο αυτό το εναντίον του «πυρ ομαδόν», το οποίο ενίοτε συντελείται με τρόπο λυσσώδη κι άλλοτε υποχρεώνει τα σκάγια να πλήξουν φανερές συνιστώσες της πραγματικότητας;
Χρειάζεται μήπως κάποιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για αυτό το τελευταίο - με ... τα σκάγια; Αν ναι, ας ανοίξουμε μια παρένθεση. Ας θυμηθούμε την αντίδραση του Αντώνη Σαμαρά, στον απόηχο των δηλώσεων του Αλέξη Τσίπρα για τα επίμαχα «πέντε σημεία».
Για να δείξει ότι οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ προμηνύουν κάτι μεταξύ ... επέλασης Μπολσεβίκων, εφόρμηση του Ούγκο Τσάβες και παράδοση της χώρας σε «αναρχοκομμουνιστές», ο ο αρχηγός της ΝΔ εκστόμισε το αμίμητο: Ότι πουθενά στον κόσμο δεν γίνονται κρατικοποιήσεις!
Όταν ο Αντώνης Σαμαράς «συλλαμβάνεται» αδιάβαστος...
Όσοι γνωρίζουν στοιχειωδώς τι συμβαίνει ανά τον κόσμο ασφαλώς κάγχασαν. Για κακή τύχη του κ. Σαμαρά, μάλιστα, λίγα εικοσιτετράωρα αργότερα «έσκασε» και η είδηση από την Ισπανία: Η κεντροδεξιά κυβέρνηση κρατικοποιεί κατά 45% τη Bankia, την τέταρτη σε μέγεθος τράπεζα της χώρας. Από το 2008 δεκάδες τράπεζες έχουν περιέλθει στα χέρια του δημοσίου, όχι μόνο στον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά και σε χώρες όπως η Γερμανία και η Βρετανία. Αυτό θεωρήθηκε όρος εκ των ων ουκ άνευ για την αντιμετώπιση της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Για την ιστορία: Δυστυχώς, κατά κανόνα οι κρατικοποιήσεις αυτές έγιναν με τρόπο που εξασφάλισε μόνο τη ροή των χρημάτων των φορολογουμένων προς τα ... ευαγή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Δεν διασφαλίστηκε η εκ μέρους τους ενίσχυση της «πραγματικής οικονομίας», σε ορισμένες δε περιπτώσεις δεν απετράπη καν το γνωστό ... πανηγύρι των «μπόνους», τα οποία έδιναν στους εαυτούς τους τα στελέχη των τραπεζών, με δημόσιο χρήμα που διατέθηκε για τη σωτηρία των αντίστοιχων ιδρυμάτων.
Τα χαρακτηριστικά των συγκεκριμένων κρατικοποιήσεων, όμως, είναι ένα ειδικότερο θέμα. Αυτό που ενδιαφέρει εν προκειμένω είναι η άγνοια του κ. Σαμαρά για το τι συμβαίνει στον κόσμο σήμερα.
Εάν, πάλι, χρειάζεται και ένα «κορυφαίο» παράδειγμα ... χολερικής αντιμετώπισης του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουμε παρά να επιμηκύνουμε για λίγο την παρένθεση, παραμένοντας στη ΝΔ. Όχι στην πτέρυγα της «λαϊκής Δεξιάς», στην οποία ανήκει ο αρχηγός, αλλά στο φάσμα των νεοφιλελεύθερων του κόμματος. Εκεί συναντάμε τον Κωστή Χατζηδάκη.
Το ελικόπτερο και ... προς τα πού πέφτει η Αργεντινή;
Ο συνήθως μειλίχιος κ. Χατζηδάκης, με αχαλίνωτη εμπάθεια «προέβλεψε» ότι ο Τσίπρας θα φύγει με ελικόπτερο κάποια ημέρα ή ίσως κάποιο βράδυ, όπως ακριβώς αναγκάστηκε να κάνει το Δεκέμβριο του 2001 ο πρόεδρος της Αργεντινής Φερνάντο ντε λα Ρούα. Ο πρώτος από τους τέσσερις προέδρους της χώρας που αποκαθηλώθηκαν, τότε, σε διάστημα 13 (!) ημερών.
Εδώ κι αν είναι να καγχάζεις... Όταν ακούς και βλέπεις ανθρώπους της οικονομικής - πολιτικής «σχολής σκέψης» του κ. Χατζηδάκη να αναφέρονται στην Αργεντινή, είναι σαν να ακούς και να βλέπεις το Ναπολέοντα να αναλύει τη μάχη του Βατερλό.
Δεν βαριέστε, όμως... Αφού κατόρθωσε να παραλληλίσει με τον Τσίπρα τον μονεταριστή ντε λα Ρούα, ο συμπαθής κ. Χατζηδάκης φαίνεται ότι ξαναγράφει εξ ολοκλήρου την ιστορία της κρίσης στην Αργεντινή - κατά το δοκούν.
Υπό μία έννοια, έχει τα δίκια του: Γιατί, δηλαδή, να διαθέτει περισσότερα δικαιώματα στον αυτοσχεδιασμό και την ... πώληση «τρέλας» ο κ. Σαμαράς, που διατείνεται πως δεν γίνονται πουθενά στον κόσμο κρατικοποιήσεις; Επειδή είναι αρχηγός; Τσσςςς...Για σας παρακαλώ, τώρα...
Όλες οι μετεκλογικές δημοσκοπήσεις καταγράφουν μεγαλύτερη άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Λογικό; Ναι, καθ' όσον τώρα επενεργεί και η δυναμική του εκλογικού αποτελέσματος. Δεν παύει όμως να είναι αξιοπρόσεκτη η διατήρηση αυτής της ανοδικής τροχιάς, υπό συνθήκες γενικής επίθεσης εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ το πράγμα «προκαλεί» κάποιες σκέψεις.
Από την 7η Μαϊου και εντεύθεν ... όρμησαν στο ΣΥΡΙΖΑ οι πάντες και για όλα. Τον κατηγόρησαν για τα πάντα. Για τα «ακραία» πέντε σημεία. Για την απροθυμία του να κυβερνήσει, στηριζόμενος στα κόμματα που θεωρούν «ακραίες» τις βασικές προτάσεις του. Για τις (αναμφισβήτητες) ανακολουθίες και τα «παλαντζαρίσματά του» ως προς το Μνημόνιο. Για την ...υποτιθέμενη θέση του περί των τραπεζικών καταθέσεων, έτσι όπως την «έπλασε» η φραστική αδεξιότητα του Δημήτρη Στρατούλη, ο οποίος - το πιστοποιούν τα συμφραζόμενα- άλλα εννοούσε και για άλλα έδωσε λαβή.
Τι είναι λοιπόν εκείνο που βοηθά τον ΣΥΡΙΖΑ να «κατοχυρώνει», κατά τα φαινόμενα, την ανοδική του δυναμική, διαρκούσης της ... άγριας πολιτικής μπόρας που στρέφεται εναντίον του;
Τι θα ήταν δηλαδή πιο (φυσιο)λογικό;
Πολλά τον βοηθούν – αλλά δεν είναι ισότιμα. Το σημαντικότερο, κακά τα ψέμματα, είναι μια γενική πεποίθηση: Ότι και μόνο η προσμονή της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ – ασχέτως αν ελάχιστοι ανέμεναν πως θα ήταν τόσο μεγάλη- άρχισε να «ταράζει νερά», να επηρεάζει εξελίξεις. Η εντύπωση αυτή έχει εμπεδωθεί- αρέσει δεν αρέσει στους εκ δεξιών επικριτές του ΣΥΡΙΖΑ, αρέσει δεν αρέσει στο ΚΚΕ, που οποίου ο πολιτικός αναχωρητισμός ασφαλώς εξυπηρέτησε την Κουμουνδούρου.
Εικάζει κανείς, άραγε, ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος θα προέβαλε ξαφνικά τη θέση για «απεμπλοκή από το Μνημόνιο σε τρία χρόνια», εάν το ΠΑΣΟΚ δεν διέβλεπε τη μεγάλη άνοδο της Αριστεράς, κυρίως δε του ΣΥΡΙΖΑ;
Πριν από την 6η Μαϊου ο κόσμος άκουγε ότι θα κατέφθαναν σεισμοί, λοιμοί, λιμοί, καταποντισμοί, αν όχι και ... βουβωνική πανώλη, σε περίπτωση κατά την οποία οι δανειστές ενοχλούνταν από τα εκλογικά αποτελέσματα. Έξι ημέρες αργότερα, ο κόσμος διάβασε και άκουσε σε ποια σημεία η Κομισιόν θα δεχόταν να ρίξει νερό στο – δηλητηριασμένο, δυστυχώς- κρασί της «παρανοϊκής» (κατά τον Πολ Κρούγκμαν) λιτότητας που στραγγαλίζει την ελληνική κοινωνία και οικονομία.
Δεν είναι λοιπόν φυσικό να κρίνει ο κόσμος ότι η μεγαλύτερη ισχυροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βοηθήσει «τη δουλειά να ολοκληρωθεί»;
Πού αλλού, δηλαδή, θα ήταν πιο (φυσιο)λογικό να εναποθέσει τις όποιες ελπίδες του; Στον Α. Σαμαρά που υπερψήφισε τα ... χειρότερα μέτρα της «λάθος συνταγής»; Στον Ευ. Βενιζέλο, ο οποίος έκανε στροφή 180 μοιρών ως προς τις απόψεις του για το Μνημόνιο μόλις ανέλαβε υπουργός Οικονομίας, για να ... ανακαλύψει ορίζοντα «απεμπλοκής» λίγες ημέρες προτού στηθούν οι κάλπες;
Αντιλαμβάνονται άραγε οι δυο ηγέτες ότι το «εκκρεμές» της γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα στο «καταγγέλλουμε τη δανειακή σύμβαση» και το «επαναδιαπραγματευόμαστε το Μνημόνιο», για τον κόσμο είναι απλή παρωνυχίδα, εν συγκρίσει προς τις δικές τους ανακολουθίες που συνδέθηκαν με τη σημερινή κατάσταση;
Κατανοούν πόσο αδύναμη ηχεί πλέον η «διαβεβαίωση» ότι θα «διαπραγματευτούν αξιοποιώντας το διεθνές κλίμα», αφ' ης στιγμής ο δρόμος στον όποιο έθεσαν την κοινωνία έχει καταφέρει να τα επιδεινώνει ...όλα και μάλιστα με ρυθμούς απίστευτους; Όλα! Το ΑΕΠ, το βιοτικό επίπεδο, την ανεργία, τα έσοδα και εν τέλει- ω του θαύματος- το ίδιο το δημόσιο χρέος!
Ξεχάστηκαν ήδη τα «αυτοδυναμία ή νέες εκλογές»;
Πόσο ειλικρινείς νομίζουν ότι ακούγονται, ρίχνοντας στο ΣΥΡΙΖΑ το ανάθεμα ότι επιθυμεί νέες εκλογές, με βασικό γνώμονα το δικό του κέρδος; Δηλαδή πόσο ... ανιδιοτελής ήταν ο κ. Σαμαράς, όταν -ζώντας στον κόσμο του- προειδοποιούσε με νέες εκλογές, εάν οι ψηφοφόροι δεν θα του παρείχαν αυτοδυναμία; Τότε ήταν ... άλλες οι εθνικές και οικονομικές ανάγκες;
Μήπως όμως κι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δεν είπε κάποια στιγμή, προεκλογικά, ότι κακώς εθεωρείτο δεδομένη η συμμετοχή του κόμματός του σε κυβέρνηση συνεργασίας;
Από εκεί και πέρα, ασφαλώς, «μετράει» το μωσαϊκό των ... αναψοκοκκινισμένων πολέμιων του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και τα όπλα που επιλέγουν. Προτού αφήσουμε τους αρχηγούς του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στην ... ανησυχία τους (συν τοις άλλοις και για το δικό τους, προσωπικό πολιτικό μέλλον), ας κάνουμε μι ακόμη επισήμανση: Αποπνέουν δέος για το ΣΥΡΙΖΑ, μεγαλύτερο και από αυτό που αντιστοιχεί στο εκλογικό του ποσοστό.
Αναγκαστικό ή μη, αυτό γίνεται: Με αφορμή το ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Σαμαράς παιανίζει για να συσπειρωθεί σύμπασα η «ευρωπαϊκή κεντροδεξιά». Με ύφος που θυμίζει «το διάγγελμα του Ντε Γκολ κατά τις ημέρες του γαλλικού Μάη του '68», κατά την εύστοχη παρατήρηση του στελέχους της ΔΗΜΑΡ, Θόδωρου Μαργαρίτη.
Ο κ. Βενιζέλος διαλαλεί ότι σκοπεύει να αξιοποιήσει το copy right του ΣΥΡΙΖΑ, ανοίγοντας το δρόμο σε έναν τριαντάρη αρχηγό. Εν τω μεταξύ βεβαίως ανοίγει το δρόμο σε ένα απολύτως ελεγχόμενο από τον ίδιο κόμμα, αγνώστων λοιπών στοιχείων, διαλύοντας τις οργανώσεις. Αυτή βεβαίως είναι άλλη ιστορία- οπότε επανερχόμαστε στην αναζήτηση του ...νεανία: Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι εάν το ΠΑΣΟΚ είχε πράξει και είχε πει όσα ... θαυμάσαμε τα τελευταία δυο χρόνια, με ένα πιτσιρικά ηγέτη, θα είχε διαπρέψει στις εκλογές;
Ρίξτε μια ματιά στα υπόλοιπα πρόσωπα που στριμώχνονται, για να προλάβουν να ρίξουν το λίθο τους εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Σταχυολογούμε:
Η Βόρεια Κορέα, τα 17 ανείσπρακτα δισ. ευρώ και το σκληρό ευρώ
Ντόρα Μπακογιάννη. Η πολιτικός που μας είπε ότι εναλλακτική λύση στην τραγωδία του Μνημονίου θα ήταν η μετατροπή μας σε ... Βόρειο Κορέα. Μάλιστα....
Φίλιππος Σαχινίδης: Συνυπεύθυνος για την οικονομική πολιτική, από την εποχή κατά την οποία η κυβέρνηση του ... πανάξιου Γιώργου Παπανδρέου είχε τη φαεινή ιδέα να αφήσει ανείσπρακτα τα 17 από τα 25 δισεκατομμύρια ευρώ που προσέλκυσαν τα ελληνικά ομόλογα. Ναι, τότε, τον Ιανουάριο του 2010, όταν κανείς στον κόσμο δεν περίμενε ότι η Ελλάδα θα ... κατάφερνε να φθάσει στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.
Τον κ. Σαχινίδη τον είδαμε στην τηλεόραση να επικρίνει τα «πέντε σημεία» του κ. Τσίπρα, με κατηγορηματικότητα η οποία προφανώς απέρρεε από την άκρως ... επιτυχημένη διαδρομή του στο οικονομικό επιτελείο δυο κυβερνήσεων. Μάλιστα...
Χωρίς να κατονομάσει το στόχο, με το ΣΥΡΙΖΑ τα έβαλε και ο Γκίκας Χαρδούβαλης. Ο σύμβουλος του Λουκά Παπαδήμου, ο οποίος ... ανταμείφθηκε ετεροχρονισμένα με μια πρωθυπουργική καρέκλα, για το μέγα, το ιστορικό κατόρθωμά του: Δέχθηκε αδιαμαρτύρητα τη συγκεκριμένη ισοτιμία ευρώ- δραχμής.
Σήμερα ακόμη και ένας μέτριος φοιτητής Οικονομικών καταλαβαίνει πόσο επιζήμιο ήταν για την Ελλάδα και τις άλλες περιφερειακές ευρωπαϊκές χώρες το «σκληρό», «ακριβό» ευρώ. Τώρα ο σύμβουλος του ... διορατικότατου κ. Παπαδήμου δίνει διαλέξεις. Μάλιστα...
Ποιοι είναι ακόμη οι κατήγοροι του ΣΥΡΙΖΑ; Διάφοροι τηλεοπτικοί αναλυτές, που μέχρι πρότινος μας έλεγαν περίπου ό,τι κι ο Θόδωρος Πάγκαλος- ότι το Μνημόνιο θα ήταν ... ευλογία. Συνήθως στα δελτία των 8.30 έχουν έτοιμα διαγγέλματα. Προσπαθούν ενίοτε να δείξουν ότι ... ομιλούν αυθορμήτως, αλλά τους προδίδουν τα «σουπεράκια» που αναγράφουν στο κάτω μέρος της οθόνης τις ατάκες τους, προτού καν εκείνοι τις εκστομίσουν.
Α, να στη ... σταυροφορία και κάμποσα «στελέχη της αγοράς». Ξέρετε, από αυτά που ουδέποτε εξήγησαν πχ γιατί στην Ελλάδα δεν έγιναν επενδύσεις ακόμη και σε περιόδους, όπως πχ η τετραετία 2004-2008, που χαρακτηρίστηκε από τον τετραπλασιασμό των κερδών των Εισηγμένων στο Χρηματιστήριο Εταιρειών. Να έφταιγε άραγε και τότε το εργατικό κόστος, ή μήπως η «κρατική γραφειοκρατία» που δεν άφηνε ... άλλες εταιρείες να ιδρυθούν;
Ό,τι κι αν πιστεύεις για το ΣΥΡΙΖΑ, τους βλέπεις όλους αυτούς τους πολέμιους και σου' ρχεται να τον μακαρίσεις για την τύχη του. Ούτε παραγγελία να τους είχε κάνει ο Τσίπρας αυτούς τους εχθρούς! Αυτούς και την υστερία τους...
ΥΓ: Εάν τυχόν ενδιαφέρει, ο γράφων ουδέποτε διετέλεσε ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε του Συνασπισμού – ενιαίου και μη.

του Δ.Ελευθεράτου www.iefimerida.gr

Τώρα βαράμε τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Photo: euphoriameanslove

του Άλκη Γαλδαδά

Δεν μπορείς να μένεις βουβός με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω σου όσο και αν καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις να χαρίσεις κάποια πολύ σοφή κουβέντα σαν αντίδωρο σε αυτούς που σε διαβάζουν (ακόμη). Στις προηγούμενες εκλογές ψήφισα Οικολόγους Πράσινους και έτσι είμαι για άλλη μια φορά στο στρατόπεδο των «χαμένων». Ένας από τους λόγους που δεν πήγε η ψήφος μου στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ήταν και ο Αλέξης Τσίπρας. Το είχα γράψει άλλωστε και πριν τις εκλογές ότι ο Πρόεδρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι, κατά τη γνώμη μου βέβαια, περίπου σαν το είδωλο του Σαμαρά όταν αυτός κοιτάζεται στον καθρέφτη του. Μόνο που ο ένας παρουσιάζεται ως αριστερόστροφος ενώ ο άλλος ως δεξιόστροφος. Έχουν μικρό ειδικό βάρος και οι δυο, μιαν έπαρση που ευκαιριακά μόνον, όταν είναι ανάγκη, προσπαθούν να την κρύβουν πίσω από ένα πιο χαμηλότονο ύφος, χρησιμοποιούν στερεότυπες και πολύ της μόδας εκφράσεις που φτηναίνουν τον πολιτικό τους λόγο, κουβέντες σαν από πρόσφατη κονσέρβα δηλαδή. Ψάχνουν με αγωνία για εντυπωσιακές αλλά ρηχές απαντήσεις που θα βουλώσουν το συνομιλητή τους, δεν διαθέτουν, με δική τους ευθύνη, αξιόλογα επιτελεία που να τους δίνουν πόντους με τη δουλειά τους στο παρασκήνιο, πριν γίνουν επαγγελματίες πολιτικοί πρέπει να είχαν περίπου τις ίδιες ώρες δουλειάς, που μάλλον είναι ελάχιστες, θέλουν να γίνουν και οι δυο πρωθυπουργοί, αμφιβάλλω αν έχουν τα προσόντα και κάτι να προσφέρουν ακόμη στην ελληνική πολιτική. Με δυο λόγια δεν ενσαρκώνουν ό,τι οι πολίτες αυτή τη στιγμή θα ήθελαν να εμφανιστεί για να σωθεί η Ελλάδα και οι υπήκοοί της.
Τις τελευταίες ημέρες όμως ο Πρόεδρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και το κόμμα του, έμμεσα και άμεσα, υφίστανται μια τρομακτική επίθεση που δεν μπορεί να θεωρηθεί απλά αυθόρμητη και ασύντακτη και ακόμη και αν δεν είσαι ψηφοφόρος τους σε κάνει να οργίζεσαι. Το εκλογικό αποτέλεσμα φαίνεται πως έπεσε σαν ένα μικρό βότσαλο στην έως τώρα δεδομένα ασάλευτη επιφάνεια  του νερού, ταράζοντας όμως πολύ τα βουρκόψαρα που έβοσκαν καλά και πλούσια στο βρώμικο βυθό. Και άρχισε ο πόλεμος. Γιατί από το λόγο του Γιώργου Παπανδρέου στο Καστελόριζο, σαν μέσα από το υγρό μιας ενδοφλέβιας ένεσης, είχε αρχίσει να μας επιβάλλεται η εικόνα του έντιμου και δουλευταρά Ευρωπαίου που έχει αγανακτήσει από την αχαρακτήριστη συμπεριφορά του μασκαρά και παλιοτεμπέλη Έλληνα. Και οι αντίρροπες αυτές συμπεριφορές θα μας κόστιζαν, κατά τον τότε Πρωθυπουργό της Ελλάδας, ακόμη και τη γεωγραφική μας ακεραιότητα. Μας είχαν κάνει τάχα μεγάλη χάρη που ενταχθήκαμε στο κοπάδι με τους άλλους λαούς-καταναλωτές προϊόντων, στην πολυτελή ευρωπαϊκή στάνη (τι άλλο είναι μια ΕΕ χωρίς στοιχειωδώς ανθρώπινες δομές;), μας κράτησαν στη ζεστή αγκαλιά τους πληρώνοντας τα τροφεία μας και τους μισθούς μας, χάρη στην πίεση και τη συμπαράστασή τους θα ισιώναμε τα στραβά της μηχανής μας για να πάρει πάλι εμπρός, θα ερχόταν άνθρωποι που ξέρουν για να μας βάλουν στη σωστή ράγα. Τα δεχτήκαμε όλα και σκύψαμε μέχρι που το κούτελο ακούμπησε στο χώμα. Και οι απέξω απορούσαν με την παρατεταμένη αυτή γιόγκα εκατομμυρίων Ελλήνων και με τους αξιωματούχους της Αθήνας να πηγαίνουν στις Βρυξέλλες με τα παντελόνια κατεβασμένα ήδη από το αεροπλάνο, χωρίς να ζητούν τίποτα και μόνο να γυρίζουν πίσω φορτωμένοι οδηγίες για πιο πολύ σκύψιμο.
Με το πέρασμα του χρόνου άρχισαν να υπάρχουν ενδείξεις ότι οι περιβόητοι αυτοί ευεργέτες που χαρίζουν(;) εκατομμύρια, ό,τι κάνουν το κάνουν με το αζημίωτο, είναι κι αυτοί λαδιάρηδες, αγενείς, εκβιαστές, στυγνοί. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ναι, δεν είχε κανένα σπουδαίο πρόγραμμα για το μετά από μια εκλογική του νίκη, αλλά επιτέλους είπε πως αν αποκτήσει εξουσία θα βάλει πλώρη για να τους  αντιμετωπίσουμε σαν τέτοιους και να φερθούμε ανάλογα. Άρχισε το πέπλο να σηκώνεται. Και φάνηκαν από κάτω κάτι εκβιαστές ναα, που απειλούσαν για μελλοντικό κακό αν δεν ξαναβγάζαμε τους ντόπιους κλέφτες, του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ., τους μασκαρεμένους τώρα με την προβιά του καλού και καρτερικού προβάτου. Μας έκανε κακό που ζήτησαν οι ουσιαστικοί νικητές των εκλογών να βγει στο φως η έκθεση της BlackRock για τις Τράπεζες; Ποιος πιστεύει ότι οι ενδιαφερόμενοι εκεί στο εξωτερικό για επενδύσεις εδώ στο εσωτερικό, πληρώνοντας δεν θα την έχουν ήδη στα χέρια τους; Είναι κακό να κάνουμε πως δεν ακούμε καν τις απειλές τους για εκδίωξή μας από της Ευρωζώνη τη στιγμή που ακόμη το κόστος γι αυτούς είναι θα είναι τεράστιο; Είναι κακό να ψάξουμε έχοντας και τη βοήθεια έντιμων ελεγκτών, Ελλήνων και ξένων, για το τι έχει μπει στις συμφωνίες και στα μνημόνια και είναι εκ του πονηρού; Είναι κακό το Κράτος να έχει ελεγκτές δικούς του μέσα στις διασωληνωμένες πλέον Τράπεζες για να βλέπει αν δίνονται στην αγορά όσα χρήματα πρέπει  να δοθούν και να ελέγχει πόσα πηγαίνουν σε τσέπες που δεν πρέπει; Το πάθημα με την PROTON Bank δεν έγινε μάθημα; Είναι καλό που Έλληνες ειδοποίησαν τον ανεκδιήγητο Μπαρόζο να βγει σε χρόνο μηδέν και να γειώσει την επιστολή Τσίπρα, ένα κείμενο κάθε άλλο παρά ανεδαφικό ως προς το σκεπτικό του; Από την άλλη δεν ακούστηκε κιχ για  όταν αυτοί οι «έντιμοι» και προσηλωμένοι στους νόμους έκοψαν την τωρινή δόση του απεχθούς δανείου σε δυο κομμάτια και απειλούν να μην μας  τη δώσουν όλη, πέρα από κάθε λογική και νομική αιτιολόγηση; Και μετά απαιτούν από εμάς συνέπεια εκατό τοις εκατό; Είναι κακό να ελεγχθούν οι ιστορίες με τα ορυχεία χρυσού σε Χαλκιδική και Κιλκίς; Να γλυτώσει το Αεροδρόμιο του Ελληνικού από τους οικοπεδοφάγους όπως ο Ελαιώνας γλύτωσε από τους… βωβούς μεγαλοκαρχαρίες; (ναι ξέρω, καλύτερα πουλημένα για πενταροδεκάρες και τίγκα στο τσιμέντο) Είναι τόσο κακό που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., πολύ ρεαλιστικά, λέει πως δεν έγινε και τίποτα αν δεν έχουμε αύριο υψηλού επιπέδου εκπροσώπηση στο ΕΚΟΦΙΝ (συγκαλείται ούτως ή άλλως κάθε μήνα) και δεν θα ναυαγήσουν τα καράβια μας που δεν θα γίνει μεθαύριο ουσιαστική συζήτηση στο ΝΑΤΟ για τα Σκόπια, οπότε θα αναβληθεί για άλλη μια φορά η εύρεση λύσης; Κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες λυσσομανούν ενάντια στον Τσίπρα και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. υλοποιώντας το «τώρα βαράμε αυτούς». Επειδή όμως τα συμφέροντά μας είναι αντίθετα από τα δικά τους δεν τους πιστεύουμε. Ούτε πιστεύουμε πως είναι πολύ αγνή η κίνηση Παπαδήμου να στείλει, στον κατάλληλο χρόνο, ανυπόγραφη και δήθεν απόρρητη επιστολή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας διεκτραγωδώντας μέσα σ’ αυτήν τα χάλια της Οικονομίας. Μετά από το ατόπημά του να τακτοποιήσει (προς όφελός της κυρίως) τη Ζίμενς, που το είχαμε τότε επισημάνει, ο κυρ. Παπαδήμος, ο ερωτοχτυπημένος με το πρωθυπουτγικό αξίωμα, τώρα παρεμβαίνει με τρόπο ανεπίτρεπτο και παιδαριώδη για να πιέσει κι αυτός να γεννηθεί μια εκτρωματική κυβέρνηση.
Εντάξει, χορτάσαμε από αφέλειες και εκ μέρους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αυτό το κυνηγητό του Ολάντ, να συναντηθεί με τον Τσίπρα όταν ακόμη δεν είχε καν ορκιστεί ποιος το σκέφθηκε; Το χθεσινό μελό για τη 13η συνιστώσα του κόμματος που είναι η ψήφος του ελληνικού λαού και το παλιομοδίτικο περί «λαϊκής κυριαρχίας» μας παραπέμπουν σε πολιτικό λόγο δεκαετιών πίσω. Ψευτομαγκιά και όχι πολιτικό επιχείρημα εκείνο το κλισέ «τους χάλασα τη σούπα», κατώτερο των περιστάσεων το χθεσινό του Βασίλη Μουλόπουλου «ψάχνουν για μαλάκες», βλακώδες και όπως αποδείχθηκε ανεφάρμοστο το άλλο, το προεκλογικο, για το κατέβασμα στους δρόμους του κόσμου ώστε ν’ αλλάξουν την ψήφο τους οι βουλευτές των άλλων κομμάτων. Όμως τώρα πρέπει τα δυο πρώην μεγάλα κόμματα να συρρικνωθούν κι άλλο, να καταρρεύσουν οριστικά, για να χάσουν οι εντολοδόχοι τους το γερό τους πάτημα στη χώρα. Η Ελλάδα δεν χάνεται επειδή δεν μπαίνει στην συγκυβέρνηση και ο Τσίπρας. Χάνεται επειδή οι τρεις προηγούμενες κυβερνήσεις ήταν ενάντια στα συμφέροντα της χώρας και επειδή ολόκληρο το καράβι της Ευρώπης βουλιάζει και κάπως πρέπει να ξυπνήσει επιτέλους η καπετάνισσα. Και θα ξυπνήσουν όσοι πρέπει να ξυπνήσουν μόνον όταν οι λαοί τις Ευρώπης αρχίσουν να τους στέλνουν τα χαμπέρια ότι οι άβουλοι τοποτηρητές τους, καλή ώρα σαν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη Ν.Δ., χάνουν και ξανα-χάνουν στις κάλπες.
Αναδημοσίευση www.protagon.gr