Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011
Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2011
Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011
Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011
Στους μεταγενέστερους....
Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!
Τα λόγια που δεν κεντρίζουν
Είναι σημάδι χαζομάρας.
Ένα λείο μέτωπο, αναισθησίας.
Εκείνος που γελάει
Δεν έχει μάθει ακόμα
Τις τρομερές ειδήσεις.
Μα τι καιροί λοιπόν ετούτοι, που
Είν' έγκλημα σχεδόν όταν μιλάς για δέντρα
Γιατί έτσι παρασιωπάς χιλιάδες κακουργήματα!
Αυτός εκεί που διασχίζει ήρεμα το δρόμο
Ξέκοψε πια ολότελα απ' τους φίλους του
Που βρίσκονται σ' ανάγκη.
Είναι σωστό: το ψωμί μου ακόμα το κερδίζω.
Όμως πιστέψτε με: Είναι εντελώς τυχαίο.
Απ' ό,τι κάνω, τίποτε δε μου δίνει
Το δικαίωμα να φάω ως να χορτάσω.
Έχω γλιτώσει κατά σύμπτωση.
(Λίγο η τύχη να μ' αφήσει, χάθηκα.)
Μου λένε: Φάε και πιες!
Να 'σαι ευχαριστημένος που έχεις!
Μα πώς να φάω και να πιω, όταν
Το φαγητό μου τ' αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν
Κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω;
Κι ωστόσο, τρώω και πίνω.
Θα 'θελα ακόμα να 'μουνα σοφός.
Τ' αρχαία βιβλία λένε τί είναι η σοφία:
Μακριά να μένεις απ' τις επίγειες συγκρούσεις
Και δίχως φόβο τη λιγοστή ζωή σου να περνάς.
Θεωρούν σοφό ακόμα
Το δρόμο σου να τραβάς αποφεύγοντας τη βία
Στο κακό ν' ανταποδίνεις το καλό
Να μη χορταίνεις τις επιθυμίες σου,
Αλλά να τις ξεχνάς.
Μου είναι αδύνατο να πράξω όλα τούτα:
Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!
Ήρθα στις πόλεις την εποχή της αναστάτωσης
Όταν εκεί, βασίλευε η πείνα.
Ήρθα μες στους ανθρώπους
Στην εποχή της ανταρσίας
Και ξεσηκώθηκα μαζί τους.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Το ψωμί μου το 'τρωγα ανάμεσα στις μάχες.
Για να κοιμηθώ, πλάγιαζα ανάμεσα στους δολοφόνους.
Αφρόντιστα δινόμουνα στον έρωτα
Κι αντίκριζα τη φύση δίχως υπομονή.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Στον καιρό μου,
Οι δρόμοι φέρνανε στη λάσπη.
Η μιλιά μου με κατέδιδε στο δήμιο.
Λίγα περνούσαν απ' το χέρι μου.
Όμως, αν δεν υπήρχα..
Οι αφέντες θα στέκονταν πιο σίγουρα,
αυτό έλπιζα τουλάχιστον.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Οι δυνάμεις ήτανε μετρημένες.
Ο στόχος βρισκότανε πολύ μακριά.
Φαινόταν ολοκάθαρα, αν και για μένα..
Ήταν σχεδόν απρόσιτος.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Εσείς, που θ' αναδυθείτε
Μέσ' απ' τον κατακλυσμό
Που εμάς μας έπνιξε,
Όταν για τις αδυναμίες μας μιλάτε
Σκεφτείτε
Και τα μαύρα χρόνια
Που εσείς γλυτώσατε
Εμείς περνάγαμε, αλλάζοντας χώρες
Πιο συχνά από παπούτσια,
Μέσα από ταξικούς πολέμους,
Απελπισμένοι σα βλέπαμε,
Την αδικία να κυριαρχεί και
Να μην υπάρχει εξέγερση.
Κι όμως το ξέραμε:
Ακόμα και το μίσος ενάντια στην ευτέλεια
Παραμορφώνει τα χαρακτηριστικά.
Ακόμα κι η οργή ενάντια στην αδικία
Βραχνιάζει τη φωνή.
Αλίμονο, εμείς που θέλαμε
Να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία
Δεν καταφέρναμε...
Να 'μαστε φίλοι ανάμεσά μας.
Όμως εσείς, όταν θα ‘ρθει ο καιρός
Ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο
Να μας θυμάστε
Με κάποιαν ε π ι ε ί κ ε ι α.
Μπ. Μπρεχτ
(μτφ. Τίτος Πατρίκιος)
(δανεισμένο από την Βίκυ Μαράτου)
Τα λόγια που δεν κεντρίζουν
Είναι σημάδι χαζομάρας.
Ένα λείο μέτωπο, αναισθησίας.
Εκείνος που γελάει
Δεν έχει μάθει ακόμα
Τις τρομερές ειδήσεις.
Μα τι καιροί λοιπόν ετούτοι, που
Είν' έγκλημα σχεδόν όταν μιλάς για δέντρα
Γιατί έτσι παρασιωπάς χιλιάδες κακουργήματα!
Αυτός εκεί που διασχίζει ήρεμα το δρόμο
Ξέκοψε πια ολότελα απ' τους φίλους του
Που βρίσκονται σ' ανάγκη.
Είναι σωστό: το ψωμί μου ακόμα το κερδίζω.
Όμως πιστέψτε με: Είναι εντελώς τυχαίο.
Απ' ό,τι κάνω, τίποτε δε μου δίνει
Το δικαίωμα να φάω ως να χορτάσω.
Έχω γλιτώσει κατά σύμπτωση.
(Λίγο η τύχη να μ' αφήσει, χάθηκα.)
Μου λένε: Φάε και πιες!
Να 'σαι ευχαριστημένος που έχεις!
Μα πώς να φάω και να πιω, όταν
Το φαγητό μου τ' αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν
Κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω;
Κι ωστόσο, τρώω και πίνω.
Θα 'θελα ακόμα να 'μουνα σοφός.
Τ' αρχαία βιβλία λένε τί είναι η σοφία:
Μακριά να μένεις απ' τις επίγειες συγκρούσεις
Και δίχως φόβο τη λιγοστή ζωή σου να περνάς.
Θεωρούν σοφό ακόμα
Το δρόμο σου να τραβάς αποφεύγοντας τη βία
Στο κακό ν' ανταποδίνεις το καλό
Να μη χορταίνεις τις επιθυμίες σου,
Αλλά να τις ξεχνάς.
Μου είναι αδύνατο να πράξω όλα τούτα:
Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!
Ήρθα στις πόλεις την εποχή της αναστάτωσης
Όταν εκεί, βασίλευε η πείνα.
Ήρθα μες στους ανθρώπους
Στην εποχή της ανταρσίας
Και ξεσηκώθηκα μαζί τους.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Το ψωμί μου το 'τρωγα ανάμεσα στις μάχες.
Για να κοιμηθώ, πλάγιαζα ανάμεσα στους δολοφόνους.
Αφρόντιστα δινόμουνα στον έρωτα
Κι αντίκριζα τη φύση δίχως υπομονή.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Στον καιρό μου,
Οι δρόμοι φέρνανε στη λάσπη.
Η μιλιά μου με κατέδιδε στο δήμιο.
Λίγα περνούσαν απ' το χέρι μου.
Όμως, αν δεν υπήρχα..
Οι αφέντες θα στέκονταν πιο σίγουρα,
αυτό έλπιζα τουλάχιστον.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Οι δυνάμεις ήτανε μετρημένες.
Ο στόχος βρισκότανε πολύ μακριά.
Φαινόταν ολοκάθαρα, αν και για μένα..
Ήταν σχεδόν απρόσιτος.
Έτσι κύλησε ο χρόνος
Που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Εσείς, που θ' αναδυθείτε
Μέσ' απ' τον κατακλυσμό
Που εμάς μας έπνιξε,
Όταν για τις αδυναμίες μας μιλάτε
Σκεφτείτε
Και τα μαύρα χρόνια
Που εσείς γλυτώσατε
Εμείς περνάγαμε, αλλάζοντας χώρες
Πιο συχνά από παπούτσια,
Μέσα από ταξικούς πολέμους,
Απελπισμένοι σα βλέπαμε,
Την αδικία να κυριαρχεί και
Να μην υπάρχει εξέγερση.
Κι όμως το ξέραμε:
Ακόμα και το μίσος ενάντια στην ευτέλεια
Παραμορφώνει τα χαρακτηριστικά.
Ακόμα κι η οργή ενάντια στην αδικία
Βραχνιάζει τη φωνή.
Αλίμονο, εμείς που θέλαμε
Να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία
Δεν καταφέρναμε...
Να 'μαστε φίλοι ανάμεσά μας.
Όμως εσείς, όταν θα ‘ρθει ο καιρός
Ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο
Να μας θυμάστε
Με κάποιαν ε π ι ε ί κ ε ι α.
Μπ. Μπρεχτ
(μτφ. Τίτος Πατρίκιος)
(δανεισμένο από την Βίκυ Μαράτου)
Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2011
Ο επίλογος - Τάσος Λειβαδίτης
κι αχ, πλανήθηκα πολύ σε δρόμους, ακολουθώντας τούτο η εκείνο, κληρονόμος μιας ανεξήγητης ώρας: τότε που όλα θα εξηγηθούν, χωρίς λόγια ή και χωρίς να υπάρχουμε καν — όταν, τέλος, ξαναγύρισα η πόλη είχε λεηλατηθεί, τα βαγόνια αναποδογυρισμένα,
η εξέγερση ήταν πια παρελθόν κι όσοι απόμεναν όρθιοι πυροβολούσαν ακόμα
για ένα φτωχό έπαθλο στα υπαίθρια σκοπευτήρια και το βράδυ «τι ώρα είναι;» ρωτάς, «οχτώ» σου απαντάνε, με τέτοιες άθλιες βεβαιότητες ζούμε και κανείς δεν είδε το έγκλημα — αφού το τέλειο έγκλημα έγινε εκεί που δεν μπορεί πια τίποτα να συμβεί.
Όμως εγώ υπήρξα ανυπόμονος σαν κάποιον που ανοίγει την ομπρέλα του σε καιρούς ξηρασίας (ίσως γιατί δε θέλει να ξεχάσει),…ή κάποιον που ντύνεται γυναίκα για να πει ένα ψέμα ακόμα παιδικό —
μη μ’ αδικείτε, λοιπόν, αν έκλεισα τα μάτια, ήταν για να υπερασπίσω τον κόσμο
ή θυμόμουν τα χέρια της μητέρας καθώς έβαζαν τη σκούπα πίσω απ’ τη χαλαρωμένη πόρτα…— στερεώνοντας ίσως κάτι πιο μακρινό,
ενώ το κοιμητήρι, αντίκρυ, θρόιζε απαλά, σαν το σύντομο επίλογο ενός μυστηρίου.
Τάσος Λειβαδίτης, Ο επίλογος, από τη συλλογή Ανακάλυψη, ενότητα, Εκκρεμότητες, Τόμος 2 της τρίτομης έκδοσης του Κέδρου, σελίδα 362
Rembrandt / Head of a Pilgrim
Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011
Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011
Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2011
Οι αποτελεσματικοί δάσκαλοι:
- δείχνουν ενθουσιασμό,
- κάνουν καλή διαχείριση της τάξης,
- παρέχουν στους μαθητές τους τη μέγιστη ευκαιρία να μάθουν,
- διατηρούν ένα ακαδημαϊκό επίπεδο,
- έχουν υψηλές προσδοκίες για το τι μπορούν να επιτύχουν οι μαθητές τους,
- είναι προσανατολισμένοι στο επιχειρείν και στην εργασία,
- εμπλέκουν όλους τους μαθητές στο μάθημα,
- χρησιμοποιούν στρατηγικές για να κρατήσουν τους μαθητές στην εργασία, παραγωγικούς και με κίνητρα να μάθουν,
- επιβάλλουν δομή στο περιεχόμενο που πρέπει να καλύψουν/διδάξουν,
- παρουσιάζουν τη νέα γνώση βήμα-βήμα,
- χρησιμοποιούν άμεσες (απευθείας/ρητές) διαδικασίες διδασκαλίας, όταν χρειάζεται,
- χρησιμοποιούν σαφείς οδηγίες και εξηγήσεις,
- χρησιμοποιούν μια μεγάλη ποικιλία από στυλ διδασκαλίας, μεθόδους και πόρους,
- συχνά επιδεικνύουν κατάλληλες στρατηγικές προσέγγιση μιας εργασίας,
- παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς τι κάνουν οι μαθητές σε όλη τη διάρκεια του μαθήματος,
- προσαρμόζουν τη διδασκαλία στις ατομικές ανάγκες και ξαναδιδάσκουν ένα περιεχόμενο, αν χρειαστεί,
- παρέχουν συχνή ανατροφοδότηση στους μαθητές τους,
- χρησιμοποιούν πολλές ερωτήσεις για να εμπλέξουν τους μαθητές τους να συμμετέχουν και για να ελέγξουν την κατανόησή τους,
- διαφοροποιούν τις ερωτήσεις τους, σύμφωνα με την ικανότητα των μαθητών τους,
- δαπανούν πολύ χρόνο σε διαδραστική διδασκαλία στην τάξη, αλλά, επίσης, χρησιμοποιούν, κατά περίπτωση, ομαδικές δραστηριότητες και συνεργασίες.
Ο Δάσκαλος του σχολείου, The school teacher, Jan Steen, 1668, Μπαρόκ Ολλανδία
από το blog του καθηγητή της ΑΣΠΑΙΤΕ κ.Οικονόμου
Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011
filoftero: «Ζούμε πια με έναν μηχανισμό φόβου»
filoftero: «Ζούμε πια με έναν μηχανισμό φόβου»: ΕΝΑΣ «ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ» από την Κύπρο (εργάζεται στο υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού -εκεί, βλέπετε, αυτά τα δύο πάνε μαζί, όπως πρ...
Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011
Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2011
Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011
Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011
Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2011
Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)