Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θρησκεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα θρησκεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2012
Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2012
Καυστικός υπονομευτής του κατεστημένου: Γιάννης Σκαρίμπας
 |
Στοχαστής
μοναδικός και φύση ανήσυχη, που δεν μπόρεσε ποτέ να ανεχθεί τη
συμβατικότητα, ο ριζοσπάστης διανοητής και λογοτέχνης Γιάννης Σκαρίμπας,
μάς κληρονόμησε ένα πλούσιο και πολύμορφο έργο, που τον κατατάσσει στην
πρωτοπορία της ελληνικής λογοτεχνίας. Οπλισμένος με το δραστικό λόγο
του, που δεν «χάριζε κάστανα», ο Γ. Σκαρίμπας, συγγραφέας ελεύθερος,
ανυπότακτος και αμίμητος, έμεινε απροσκύνητος, μέχρι τα στερνά του -
«έφυγε» από τη ζωή στις 21 Γενάρη 1984. Με γλώσσα ιδιότυπη και ύφος
εντελώς προσωπικό, ο καυστικός, ανατρεπτικός, ευφάνταστος, πρωτοπόρος
συγγραφέας, υπήρξε μοναδική αλλά και πολυδιάστατη φυσιογνωμία των
Ελληνικών Γραμμάτων. Ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα είδη του γραπτού λόγου,
δημιουργώντας έργα αιφνιδιαστικά, πρωτότυπα, ανεξάρτητα από σχολές και
ρεύματα, μνημεία μιας προσωπικής τέχνης και υλικά μιας δικής του
μυθολογίας.
Πνεύμα μαχητικό και ανυπότακτο
Πεζογράφος,
ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, βιβλιοκριτικός, αθυρόστομος αρθρογράφος
και επιστολογράφος, μανιώδης καραγκιοζοπαίχτης, υπονομευτής της
σύμβασης, ο Γ. Σκαρίμπας εισέβαλε ολόφρεσκος στην κουρασμένη από τις
επαναλήψεις της ηθογραφίας λογοτεχνία της δεκαετίας του '30 και διέσχισε
ακάθεκτος τις μεταπολεμικές δεκαετίες με το δικό του μοναδικό τρόπο.
Σουρεαλιστής χωρίς να ενταχθεί ποτέ στην παρέα των σουρεαλιστών,
πολέμιος της ρεαλιστικής γραφής και της ηθογραφίας, χρησιμοποίησε τη
γλώσσα με τρόπο παράδοξο, σαν παρωδία της γλώσσας των λογίων με μια
εκούσια αναστάτωση της σύνταξης και της λογικής. Κατέστρεψε τους
παραδοσιακούς θεσμούς της αφήγησης, παραβίασε τη σύνταξη και τη γραμμική
της τάξη και κατέγραψε την πραγματικότητα με πνεύμα ανήσυχο και
καυστικό. Τα γραπτά του γεμάτα ευαισθησία, οξυδέρκεια, χιούμορ και
αυτοσαρκασμό, συνθέτουν ένα έργο που αποτελεί παντοτινή πνευματική αξία.
Μαζί με τη σπουδαία πεζογραφία του, ο Γ. Σκαρίμπας μάς δώρισε και μία
ποίηση ανατρεπτική και ξεχωριστή, η οποία όμως έμεινε στη σκιά της
πρώτης και εν πολλοίς άγνωστη, ενώ εκτός από εκπληκτικός λεξιπλάστης και
στιχοπλόκος υπήρξε και αιρετικός ιστορικός. Η δημιουργική «διαδρομή»
του πολύμορφη: «Καημοί στο Γριπονήσι», «Το θείο Τραγί», «Μαριάμπας»,
«Ουλαμούμ», «Το σόλο του Φίγκαρω», «Εαυτούληδες», «Ο ήχος του κώδωνος»,
«Περίπολος Ζ'», «Το Βατερλώ δύο γελοίων», «Η μαθητευομένη των
τακουνιών», «Φυγή προς τα εμπρός», «Βοϊδάγγελοι», «Ο Σεβαλιέ Σερβάν της
κυρίας», «Το '21 και η αλήθεια», «Τυφλοβδομάδα στη Χαλκίδα», «Τρεις
άδειες καρέκλες», «Τα πουλιά με το λάστιχο», «Τα Καγκουρώ»,
«Σπαζοκεφαλιές στον ουρανό», «Αντι-Καραγκιόζης ο Μέγας», «Η κυρία του
τρένου», «Ο πάτερ Συνέσιος»... |
Εμπνευση η ποίησή του
Αναδημοσίευση 8/1/2012 www.rizospastis.gr
Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2011
Τα βάρη της καλογερικής
Τα βάρη της καλογερικής
Δεν περιμένει κανείς από τους καλογέρους να ζουν σαν τα πετεινά του ουρανού που δεν σπέρνουν, δεν θερίζουν ούτε συνάζουν αγαθά σε αποθήκες κι όμως «ο πατήρ ημών ο ουράνιος τρέφει αυτά». Και δεν περιμένει επίσης πως θα τους θρέφουν τα πετεινά του ουρανού, αναλαμβάνοντας τον καθημερινό εφοδιασμό τους. Και να σπείρουν λοιπόν πρέπει και να θερίσουν και να συνάξουν καρπούς στις αποθήκες τους, για τις ανάγκες τους· και τα παραπανίσια, ας τα χαρίσουν στους φτωχούς - εκτός κι αν είναι τόσο ξεσκολισμένοι στα μαθηματικά του βίου που θα βγουν στην αγορά να τα πουλήσουν, για ν' αβγατίσουν τις καταθέσεις τους, συγχέοντας τις τράπεζες με την αγία τράπεζα.
Αλλα πράγματα περιμένει κανείς από τους πνευματικούς του, ακόμα κι αν δεν ανήκει στο στρατόπεδο της πίστης κι έχει τις αμφιβολίες του να του κρατούν το μυαλό σε εγρήγορση: Να μην υπηρετούν δύο κυρίους, με δεύτερο (ή και πρώτο) τον Μαμμωνά. Οσο τους είναι δυνατόν βέβαια, γιατί η καλογερική είναι βαριά και θαύματα δεν ζητάει κανείς κάθε μέρα ούτε και είναι τόσο αθώος ώστε να πιστέψει ότι κάθε μοναστήρι έχει δέκα Αγίους Αντωνίους, ή έστω έναν. Η λαϊκή μας παράδοση άλλωστε, αξιοποιώντας μακραίωνη πείρα, έχει κατασταλάξει όσον αφορά τους ασκητές και τα πάθη τους και, χωρίς περιττές αγιοποιήσεις, ανέθεσε στη δριμύτατη σάτιρα να τους φρονηματίσει με καυστικούς στίχους.
Με τον Μαμμωνά λοιπόν, με τις θεότητες του χρήματος και της κοσμικής εξουσίας, οι ασκητές μας, στην πλειονότητά τους, είχαν ανέκαθεν καλές σχέσεις, ό,τι κι αν σήμαινε αυτό για τη γνησιότητα της ασκητείας τους. Και στους καιρούς μας τα ίδια συμβαίνουν. Αίφνης, όποιος αυτοσυναριθμείται στους χριστιανούς θα έπρεπε να μετράει σαν προσωπική προσβολή και σαν ύβριν το γεγονός ότι η Αγία Ζώνη, «ιδιοκτησίας» Βατοπεδίου, σύρεται σε πολιτικά παίγνια από τους ηγουμένους της μονής, που πότε τη μεταφέρουν στα δώματα αρχόντων για να τους ευλογήσει (του Α. Παπανδρέου παλαιότερα, του Κ. Μητσοτάκη και άλλων κατόπιν) και πότε την καθιστούν τμήμα της προεκλογικής προπαγάνδας του κ. Πούτιν. Σαν προσωπική προσβολή θα έπρεπε να μετρούν οι χριστιανοί και τη χρησιμοποίηση ιερών λειψάνων (όπως του Αγίου Σπυρίδωνος λίγα χρόνια πριν) ως εγγυήσεως στη λήψη τραπεζικών δανείων ή τη χρησιμοποίηση ιερών κειμηλίων ως «άυλης περιουσίας» που το μέγεθός της διευκολύνει γνησίως κοσμικές συναλλαγές.
Μήπως πιστεύει κανείς ότι ο κ. Πούτιν διαμαρτύρεται τώρα, σαν συνήγορος του ηγουμένου Εφραίμ, από ευλάβεια και μόνο; ΄Η μήπως πρέπει να είσαι δύσπιστος Θωμάς και όχι κανονικός άνθρωπος για να υποθέσεις ότι αν ο κ. Καρατζαφέρης άλλα έλεγε επί Βουλγαράκη και άλλα τώρα, δεν το κάνει επειδή, σαν άλλος Σαούλ, βρέθηκε στον δρόμο προς τη Δαμασκό και είδε την αλήθεια σε όραμα; Θα πέσει κεραυνός και θα μας κάψει αν φανούμε τόσο πτωχοί τω πνεύματι.
Kαθημερινή 29/12/2011
Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2011
Εύγε!!!!
Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2011
Ξαναχτύπησε....
Mήνυση
κατά του Ρωμαιοκαθολικού Αρχιεπισκόπου Νικολάου Φώσκολου,μιας ηγουμένης
και ενός ακόμα ρωμαιοκαθολικού Ιερέα, κατέθεσε χθες ο μητροπολίτης
Πειραιώς Σεραφείμ.
«Ἀφιερώνουμε τήν ἐν λόγῳ ἔγκλησιν εἰς τούς τραγικούς οἰκουμενιστάς συνοδοιπόρους τοῦ ἐκπεσόντος Ρωμαιοκαθολικισμοῦ πού δέν ὀρωδοῦν νά συμφύρωνται καί νά συναγελάζωνται καί νά συνευδοκοῦν μετά τῶν θεηλάτων ἀπομειωτῶν τῆς εἰς Χριστόν πίστεως καί ἀληθείας.» αναφέρει σε ανακοίνωση του ο Ιεράρχης.
Η ΜΗΝΥΣΗ
ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΝΤΙΜΟΤΑΤΟΥ
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΣ ΠΛΗΜΜΕΛΙΟΔΙΚΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΜΗΝΥΣΙΣ
Μητροπολίτου Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ
κατοίκου Πειραιῶς, ὁδός Ἀκτή Θεμιστοκλέους 198
τηλ. 210 4514833 (ἐσωτ. 19)
κατόχου τοῦ ὑπ’ ἀριθμ. ΑΔΤ: ΜΟ12069/Ζ΄ Παρ. Ἀσφ. Ἀθηνῶν
ΚΑΤΑ
Τοῦ κ. Νικολάου Φωσκόλου,
Ἀρχιεπισκόπου τῶν ἐν Ἀθήναις Ρωμαιοκαθολικῶν
κατοίκου Ἀθηνῶν, Ὁμήρου 9,
Τοῦ κ. Ἰωάννου Πάτση,
Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἱερέως, κατοίκου Πειραιῶς, Φίλωνος 23,
Τῆς ἀδ. Ἀλβέρτας Στεφάνου,
Ἡγουμένης τῆς ἐν Πειραιεῖ Ρωμαιοκαθολικῆς Μοναστικῆς Ἀδελφότητος Ἁγ. Ἰωσήφ τῆς Ἐμφανίσεως, Διευθυντρίας τῆς ἐν Πειραιεῖ λειτουργούσης Σχολῆς Jeanne d’ Arc, Ἐλ. Βενιζέλου 12
Ἐξοχώτατε Κύριε Εἰσαγγελεῦ, μετά πολλῆς θλίψεως καί βαθυτάτου ἄλγους εὑρίσκομαι στήν δυσχερεστάτη θέση νά ὑποβάλω ἔγκλησιν γιά ποινική καταδίωξη γιά παράβαση τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Συντάγματος καί τῶν Α.Ν. 1363/38 ἄρθρα 4 καί 5 ὡς ἀντικατεστάθησαν ἀπό τό ἄρθρο 2 τοῦ Α.Ν. 1672/1939 κατά τῶν ὡς ἄνω προσώπων, τοῦ μέν πρώτου ὡς ἠθικοῦ αὐτουργοῦ καί τῶν ἑτέρων δύο ὡς φυσικῶν αὐτουργῶν καί εἰδικώτερον εἰς τό ὑπό τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ Μοναχικοῦ Τάγματος Ἁγίου Ἰωσήφ τῆς ἐμφανίσεως καί ὑπό τήν ἐπωνυμίαν «Jeanne d’ Arc» λειτουργοῦν ἐκπαιδευτήριον ὑπό τήν διεύθυνσιν τῆς ἡγουμένης ἀδ. Ἀλβέρτας φοιτοῦν τέκνα ὀρθοδόξων καί ρωμαιοκαθολικῶν γονέων καί κατ’ἔτος κατά τήν ἔναρξιν τοῦ εἰρημένου σχολείου τῆς Πρωτοβαθμίου ἐκπαιδεύσεως, τελεῖται ὁ καθιερωμένος ἁγιασμός τῆς νέας σχολικῆς περιόδου ὑπό τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἐφημερίου Πειραιῶς κ. Ἰωάννου Πάτση, καί διά τούς ὀρθοδόξους μαθητάς, γεγονός πού ἀπάδει εἰς τήν ἐκκλησιολογίαν καί ποιμαντικήν τῆς Ἐκκλησίας διότι ἀμβλύνει τήν ὀρθόδοξον αὐτοσυνειδησίαν τῶν μικρῶν εὐπλάστων μαθητῶν, ἐπιφέρει μίαν συγκρητιστικήν οἰκουμενιστικήν ἀντίληψιν καί ἐμπίπτει εἰς τάς περί προσηλυτισμοῦ διατάξεις τοῦ δικαιϊκοῦ ἐν Ἑλλάδι συστήματος. Τό γεγονός αὐτό συνέβη καί ἐφέτος στίς 11/9/2011 καί ὡς προκύπτει ἀπό τήν συνημμένη τοπική Ἐφημερίδα «Ὁ φάρος τῆς Τήνου» ἀρ. φύλλου 83 σελ. 3 ἀποτελεῖ συνήθη πρακτική. Διά τό γεγονός διεμαρτυρήθην ἐγγράφως δυνάμει τοῦ ὑπ’ ἀριθμ. ἡμ. Πρωτ. 910/27.9.2011 ἐγγράφου μου πρός τόν πρῶτον τῶν μηνυομένων ὡς ἑξῆς: «Ἐκλαμπρότατε, Μετά πολλῆς συνοχῆς καρδίας εὑρισκόμεθα εἰς τήν ἀνάγκην νά ὀχλήσωμεν Ὑμᾶς, διά θέμα ἁπτόμενον τῆς ποιμαντικῆς ἡμῶν εὐθύνης καί τῆς ἐνώπιον τοῦ πανακηράτου καί αἰωνίου Θεοῦ δοθείσης φρικτῆς ὁρκοδοσίας ἡμῶν διά τήν ἐπακριβῆ τήρησιν τῶν ὑπό τοῦ Παναγίου καί Ζωαρχικοῦ Πνεύματος τεθεσπεισμένων Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων τῆς ἀδιαιρέτου καί ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδόξου Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ἀναφερόμεθα διά τοῦ παρόντος εἰς τό ἐντός τῆς ἡμετέρας Κανονικῆς δικαιοδοσίας λειτουργοῦν ἐκπαιδευτήριον τοῦ Ὑμετέρου μοναχικοῦ τάγματος τοῦ Ἁγίου Ἰωσήφ τῆς ἐμφανίσεως ὑπό τήν ἐπωνυμίαν «Jeanne d’ Arc» εἰς τό ὁποῖον φοιτοῦν τέκνα Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν γονέων καί ὑποβάλλομεν Ὑμῖν τήν ἔντονον ἡμετέραν διαμαρτυρίαν διότι κατά τήν ἔναρξιν τοῦ εἰρημένου σχολείου τῆς πρωτοβαθμίου ἐκπαιδεύσεως τελεῖται ὁ καθιερωμένος ἁγιασμός διά τήν εὐλογίαν τῆς νέας σχολικῆς περιόδου ὑπό τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἐφημερίου Πειραιῶς κ. Ἰωάννου Πάτση, καί διά τούς ὀρθοδόξους μαθητάς, γεγονός πού ἀπάδει εἰς τήν ἐκκλησιολογίαν καί ποιμαντικήν τῆς Ἐκκλησίας διότι ἀμβλύνει τήν ὀρθόδοξον αὐτοσυνειδησίαν τῶν μικρῶν εὐπλάστων μαθητῶν, ἐπιφέρει μίαν συγκρητιστικήν οἰκουμενιστικήν ἀντίληψιν καί ἐμπίπτει εἰς τάς περί προσηλυτισμοῦ διατάξεις τοῦ δικαιϊκοῦ ἐν Ἑλλάδι συστήματος. Διεμαρτυρήθην καθηκόντως, διά τό γεγονός εἰς τήν Ἡγουμένην τοῦ Ὑμετέρου Μοναχικοῦ Τάγματος ἀδ. Ἀλβέρταν, ἥτις καί μοῦ ἐπεβεβαίωσεν τό γεγονός καί ἐδήλωσεν ὅτι θά θέσῃ τήν ἡμετέραν Κανονικήν διαμαρτυρίαν ὑπ’ ὄψιν τῆς Ὑμετέρας Ἐκλαμπρότητος. Ἐπειδή εἰλικρινῶς δέν ἐπιθυμῶ νά καταφύγω εἰς τήν ποινικήν διαδικασίαν διά τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ ἐξόχως σοβαροῦ αὐτοῦ θέματος, πού θά ἠδύνατο νά ἀντιμετωπισθῇ εὐχερῶς μέ τήν τέλεσιν κεχωρισμένως διά τούς ὀρθοδόξους καί ρωμαιοκαθολικούς μαθητάς τῆς τελετῆς τοῦ ἁγιασμοῦ ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ, ἐκτιμῶν τήν Ὑμετέραν Ἐκλαμπρότητα καί τήν Ὑμετέραν θρησκευτικήν κοινωνίαν ὡς Ἕλληνας συμπολίτας, παρακαλῶ ὅπως ἐγγράφως διαβεβαιώσητε ὅτι δέν θά ἐπαναληφθῇ εἰς τό μέλλον, τηρουμένης ἐπ’ ἀκριβῶς τῆς ὀρθοδόξου κανονικῆς τάξεως, τῶν ὑπό τοῦ Συντάγματος καί τοῦ Νόμου προβλεπομένων καί τῶν ἰσχυόντων παρ’ ἡμῖν θείων καί ἱερῶν Κανόνων, οἵτινες σαφῶς καί πλήρως ἀπαγορεύουν τήν ὑπό μελῶν τῆς Ἀδιαιρέτου Ὀρθοδόξου Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἀποδοχήν ἀκοινωνήτου προσώπου ὡς Κληρικοῦ, ὡς καί τήν συμμετοχήν εἰς συμπροσευχάς μετά προσώπων μεθ’ ὧν δέν ὑφίσταται ἐκκλησιαστική κοινωνία, οὔτε ταυτότης ἐν τῇ πίστει. Τυγχάνει ἀσφαλῶς ἐγνωσμένη εἰς Ὑμᾶς ἡ ἡμετέρα πίστις διά τήν Ὑμετέραν θρησκευτικήν κοινωνίαν, ἐρειδομένη ἐπί τῆς κοινῆς μεθ’ Ὑμῶν χιλιετοῦς πορείας, καί τῶν ὑπό τῶν Ἁγίων ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας, ἥστινος ἱστορική καί ἀκαινοτόμητος συνέχεια ἀποτελεῖ ἡ καθ’ ἡμᾶς ἁγιωτάτη Ἐκκλησία καί τῶν θεοκηρύκων Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων Αὑτῆς, διακελευομένων καί ἑπομένως αἱ τυχόν προσωπικαί πτώσεις πρωτιστευόντων διακόνων τοῦ εὐχαριστιακοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, δι’ ἅς θά ἀποδώσουν φρικτόν λόγον ἐνώπιον τοῦ Δομήτορος Αὐτῆς Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐντός τοῦ δαιμονικοῦ κλίματος τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οὐδόλως δεσμεύουν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ οὔτε δύνανται νά ἀποτελέσουν πρόσχημα διά τήν ἀπομείωσιν τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας. Ἀναμένων τήν Ὑμετέραν διαβεβαίωσιν διατελῶ μετά πλείστης τιμῆς». Παρῆλθεν ἄπρακτος τρίμηνος περίοδος καί οὐδεμιᾶς ἀπαντήσεως ἔτυχον καί ἑπομένως καθηκόντως προβαίνω εἰς τήν ποινικήν ἔγκλησιν κατά τῶν ἀνωτέρω διότι ἡ τέλεσις «ἁγιαστικῆς» πράξεως ὑπό τοῦ δευτέρου ἐκ τῶν κατηγορουμένων μέ τήν ἐντολή τῆς τρίτης τῶν κατηγορουμένων καί τήν ἠθική παρότρυνση καί ἄδεια τοῦ πρώτου ἐξ αὐτῶν σαφῶς ἀποτελεῖ ἔμμεση προσπάθεια πρός διείσδυση στήν θρησκευτική συνείδηση ἑτεροδόξων καί συγκεκριμένως τῶν ὀρθοδόξων μαθητῶν τῆς εἰρημένης σχολῆς ἐπί σκοπῷ μεταβολῆς τοῦ περιεχομένου αὐτῆς καί συγκεκριμένως ὅτι ὁ Ρωμαιοκαθολικισμός ἀποτελεῖ Ἐκκλησίαν ἔχουσαν μυστηριακήν καί ἁγιαστικήν χάριν καί ὄχι αἱρετικήν παρασυναγωγήν ὡς ἡ Ὀρθόδοξος Καθολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία διαχρονικά καί διϊστορικά διακηρύσσει καί ὡς ἐν τῷ συνημμένῳ πονήματί μου «Αἱ Αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ» ἐκδόσεως 2009, ἀναντιρρήτως ἀποδεικνύω. Ἡ πρᾶξις τῶν ἀνωτέρω ἐλέγχεται καί διά τήν ἐπιβαρυντικήν αἰτίαν τοῦ ὅτι διεπράχθη ἐντός σχολικῆς μονάδος. Ὁ ὁρισμὸς τοῦ ποινικοῦ ἀδικήματος τοῦ προσηλυτισμοῦ δίδεται, κατ’ ἀρχήν, στήν (ἀκόμη καὶ σήμερον ἰσχύουσα) διατάξι τῶν ἄρθρων 4 καὶ 5 τοῦ ΑΝ 1363/1938 ὅπως ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸ ἄρθρο 2 τοῦ ΑΝ1672/1939 ὅπου ἡ ἀπαριθμήσῃ τῶν ἀθεμίτων μέσων εἶναι ἐνδεικτικὴ. Πολλοὶ συγγραφεῖς καὶ δικαστὲς ἀμφισβήτησαν (κακῶς) ἂν ἀκόμη ἰσχύουν οἱ ὡς ἄνω διατάξεις καὶ ἂν αὐτὲς εἶναι ἀντισυνταγματικὲς ἢ ὄχι καὶ ἂν εἶναι ἀντιθετες ἢ ὄχι στην Εὐρωπαϊκὴ Συμβάσῃ Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου, ἄρθρο 9. Ἦλθε, ὅμως, ἡ κρατοῦσα Νομολογία τοῦ Ε.Δ.Δ.Α. (βλ. προσφυγές Κοκκινάκης καὶ Λαρίσης κατὰ Ἑλλάδος) καὶ τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ τοῦ ΣΤΕ καὶ ἔθεσαν τέρμα σ’ αὐτές τις ἀμφισβητήσεις. Ἔτσι ἔληξε καὶ αὐτὴ ἡ σύγχυση-διχογνωμία καὶ ὅλοι πλέον συμφωνοῦν ὅτι οἱ ὡς ἄνω Εἰδικοὶ Ποινικοὶ Νόμοι (ΑΝ. 1363/38, ΑΝ 1672/39) ἰσχύουν μέχρι σήμερον. Καὶ ἀπειλοῦν φυλάκιση μέχρι 5 ἔτη, χρηματικὴ ποινή, ἀστυνομικὴ ἐπιτηρήσῃ ἢ καί σὲ συνδυασμὸ μὲ ἄλλες διατάξεις γιά τοὺς ἀλλοδαποὺς- ἀπελάσι ,ἀκόμη δὲ καὶ ἀρνήσι χορηγήσῃς ἀδείας λειτουργίας τόπου λατρείας, σὲ ὅσους διενήργησαν προσηλυτισμό. Ἰδιαίτερα ἐπιβαρυντικὴ αἰτία εἶναι ἡ διενέργεια προσηλυτισμοῦ σὲ σχολεῖο καὶ σὲ μορφωτικὸ ἢ φιλανθρωπικὸ ἵδρυμα. Ὁ προσηλυτισμὸς εἶναι ἔγκλημα τυπικό, δεν ἔχει σημασία ἂν ἐπιτευχθεῖ ὁ ἐπιδιωκόμενος σκοπὸς ἢ ἂν ἦταν πρόσφορα τὰ χρησιμοποιούμενα μέσα, ἐπίσης καὶ ἡ ἰδιότητα τῶν προσώπων -μεταξὺ τῶν ὁποίων τελοῦνται προσηλυτιστικὲς ἐνέργειες- καθὼς καὶ ἡ σχέση που τυχὸν τὰ συνδέει. Ὁ Ρωμαιοκαθολικισμός ἀποτελεῖ δεινή ἐκτροπή ἐκ τοῦ Χριστιανισμοῦ ὁ ὁποῖος ἀπομείωσε πλήρως τό Εὐαγγελικό μήνυμα ἠμαύρωσε εἰς τήν Δύσιν τήν Χριστιανική ἀποκάλυψη καί καταξίωσε στυγνούς ἐγκληματίας κατεγνωσμένους ὑπό τῆς διεθνοῦς κοινότητος ὡς δῆθεν «ἁγίους» ὡς ἐπισυνέβη προσφάτως μέ τόν εἰδεχθῆ καί δι’ ἐγκλήματα γενοκτονίας καταδικασμένον Ἀλουΐσιον Στέπινατς, Ρωμαιοκαθολικόν Ἀρχιεπίσκοπον τοῦ Ζάγκρεμπ τῆς Κροατίας ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ἠθικός αὐτουργός γιά τήν φρικώδη δολοφονία 800.000 Σέρβων ὀρθοδόξων κατά τόν Β΄ παγκόσμιον πόλεμον ὑπό τῶν Κροατῶν Οὐστάσι καί τοῦ ἡγέτου των Ἄντε Πάβελιτς, τόν ὁποῖον διεπόρθμευσε μέσῳ Βατικανοῦ εἰς τήν Λατινικήν Ἀμερικήν διά νά μείνη ἀτιμώρητος διά τά ἐγκλήματά του. Προσφάτως δέ βοᾶ ἡ οἰκουμένη διά τά χιλιάδες θύματα παιδεραστίας ἀνά τόν κόσμο πού κακοποιήθησαν ἀπό τούς Ρωμαιοκαθολικούς ἱερεῖς μέ τήν ἀποσιώπησι καί τήν συγκάληψι τοῦ ἐκπεσόντος Βατικανοῦ καί τῶν ἀνυποστάτων κανονικῶς ἡγετῶν του ἐν οἷς καί ὁ πρότριτα «ἁγιοποιηθείς» Ἰωάννης Παύλος ὁ Β΄. Μόνον εἰς τήν Ὀλλανδίαν ἀνεξάρτητος ἐπιτροπή τῆς Ὀλλανδικῆς Βουλῆς ἀπεκάλυψε ὅτι 34.000 ἀγόρια καί κορίτσια κακοποιήθησαν ἀπό Ρωμαιοκαθολικούς ἱερεῖς τίς τελευταῖες ἕξ δεκαετίες. Παρέλκει νά ἀναφέρωμεν τήν διακομματική καταδίκη γιά τό θέμα αὐτό τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἡγεσίας ἀπό τό Κοινοβούλιο τῆς Ἰρλανδίας. Προσάγω δημοσιεύματα ἀποδεικνύοντα τήν ἀνίερον καί φρικώδη δρᾶσιν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς παρασυναγωγῆς εἰς τόν κόσμον. Μάρτυρας δέ ἐπικαλοῦμαι τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Δανιήλ Ψωΐνον, Ἐφημέριον Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Τριάδος Πειραιῶς καί τόν Αἰδεσιμ. Πρωτοπρ. κ. Ἰωάννην Θεοδωρόπουλον, Ἐφημέριον τοῦ ἰδίου Ἱ. Ναοῦ.
Ἐν Πειραιεῖ τῇ 21ῃ Δεκεμβρίου 2011
Ο ΜΗΝΥΩΝ
+ ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς
ΣΕΡΑΦΕΙΜ
«Ἀφιερώνουμε τήν ἐν λόγῳ ἔγκλησιν εἰς τούς τραγικούς οἰκουμενιστάς συνοδοιπόρους τοῦ ἐκπεσόντος Ρωμαιοκαθολικισμοῦ πού δέν ὀρωδοῦν νά συμφύρωνται καί νά συναγελάζωνται καί νά συνευδοκοῦν μετά τῶν θεηλάτων ἀπομειωτῶν τῆς εἰς Χριστόν πίστεως καί ἀληθείας.» αναφέρει σε ανακοίνωση του ο Ιεράρχης.
Η ΜΗΝΥΣΗ
ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΕΝΤΙΜΟΤΑΤΟΥ
ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΣ ΠΛΗΜΜΕΛΙΟΔΙΚΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΜΗΝΥΣΙΣ
Μητροπολίτου Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ
κατοίκου Πειραιῶς, ὁδός Ἀκτή Θεμιστοκλέους 198
τηλ. 210 4514833 (ἐσωτ. 19)
κατόχου τοῦ ὑπ’ ἀριθμ. ΑΔΤ: ΜΟ12069/Ζ΄ Παρ. Ἀσφ. Ἀθηνῶν
ΚΑΤΑ
Τοῦ κ. Νικολάου Φωσκόλου,
Ἀρχιεπισκόπου τῶν ἐν Ἀθήναις Ρωμαιοκαθολικῶν
κατοίκου Ἀθηνῶν, Ὁμήρου 9,
Τοῦ κ. Ἰωάννου Πάτση,
Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἱερέως, κατοίκου Πειραιῶς, Φίλωνος 23,
Τῆς ἀδ. Ἀλβέρτας Στεφάνου,
Ἡγουμένης τῆς ἐν Πειραιεῖ Ρωμαιοκαθολικῆς Μοναστικῆς Ἀδελφότητος Ἁγ. Ἰωσήφ τῆς Ἐμφανίσεως, Διευθυντρίας τῆς ἐν Πειραιεῖ λειτουργούσης Σχολῆς Jeanne d’ Arc, Ἐλ. Βενιζέλου 12
Ἐξοχώτατε Κύριε Εἰσαγγελεῦ, μετά πολλῆς θλίψεως καί βαθυτάτου ἄλγους εὑρίσκομαι στήν δυσχερεστάτη θέση νά ὑποβάλω ἔγκλησιν γιά ποινική καταδίωξη γιά παράβαση τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Συντάγματος καί τῶν Α.Ν. 1363/38 ἄρθρα 4 καί 5 ὡς ἀντικατεστάθησαν ἀπό τό ἄρθρο 2 τοῦ Α.Ν. 1672/1939 κατά τῶν ὡς ἄνω προσώπων, τοῦ μέν πρώτου ὡς ἠθικοῦ αὐτουργοῦ καί τῶν ἑτέρων δύο ὡς φυσικῶν αὐτουργῶν καί εἰδικώτερον εἰς τό ὑπό τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ Μοναχικοῦ Τάγματος Ἁγίου Ἰωσήφ τῆς ἐμφανίσεως καί ὑπό τήν ἐπωνυμίαν «Jeanne d’ Arc» λειτουργοῦν ἐκπαιδευτήριον ὑπό τήν διεύθυνσιν τῆς ἡγουμένης ἀδ. Ἀλβέρτας φοιτοῦν τέκνα ὀρθοδόξων καί ρωμαιοκαθολικῶν γονέων καί κατ’ἔτος κατά τήν ἔναρξιν τοῦ εἰρημένου σχολείου τῆς Πρωτοβαθμίου ἐκπαιδεύσεως, τελεῖται ὁ καθιερωμένος ἁγιασμός τῆς νέας σχολικῆς περιόδου ὑπό τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἐφημερίου Πειραιῶς κ. Ἰωάννου Πάτση, καί διά τούς ὀρθοδόξους μαθητάς, γεγονός πού ἀπάδει εἰς τήν ἐκκλησιολογίαν καί ποιμαντικήν τῆς Ἐκκλησίας διότι ἀμβλύνει τήν ὀρθόδοξον αὐτοσυνειδησίαν τῶν μικρῶν εὐπλάστων μαθητῶν, ἐπιφέρει μίαν συγκρητιστικήν οἰκουμενιστικήν ἀντίληψιν καί ἐμπίπτει εἰς τάς περί προσηλυτισμοῦ διατάξεις τοῦ δικαιϊκοῦ ἐν Ἑλλάδι συστήματος. Τό γεγονός αὐτό συνέβη καί ἐφέτος στίς 11/9/2011 καί ὡς προκύπτει ἀπό τήν συνημμένη τοπική Ἐφημερίδα «Ὁ φάρος τῆς Τήνου» ἀρ. φύλλου 83 σελ. 3 ἀποτελεῖ συνήθη πρακτική. Διά τό γεγονός διεμαρτυρήθην ἐγγράφως δυνάμει τοῦ ὑπ’ ἀριθμ. ἡμ. Πρωτ. 910/27.9.2011 ἐγγράφου μου πρός τόν πρῶτον τῶν μηνυομένων ὡς ἑξῆς: «Ἐκλαμπρότατε, Μετά πολλῆς συνοχῆς καρδίας εὑρισκόμεθα εἰς τήν ἀνάγκην νά ὀχλήσωμεν Ὑμᾶς, διά θέμα ἁπτόμενον τῆς ποιμαντικῆς ἡμῶν εὐθύνης καί τῆς ἐνώπιον τοῦ πανακηράτου καί αἰωνίου Θεοῦ δοθείσης φρικτῆς ὁρκοδοσίας ἡμῶν διά τήν ἐπακριβῆ τήρησιν τῶν ὑπό τοῦ Παναγίου καί Ζωαρχικοῦ Πνεύματος τεθεσπεισμένων Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων τῆς ἀδιαιρέτου καί ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδόξου Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ἀναφερόμεθα διά τοῦ παρόντος εἰς τό ἐντός τῆς ἡμετέρας Κανονικῆς δικαιοδοσίας λειτουργοῦν ἐκπαιδευτήριον τοῦ Ὑμετέρου μοναχικοῦ τάγματος τοῦ Ἁγίου Ἰωσήφ τῆς ἐμφανίσεως ὑπό τήν ἐπωνυμίαν «Jeanne d’ Arc» εἰς τό ὁποῖον φοιτοῦν τέκνα Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν γονέων καί ὑποβάλλομεν Ὑμῖν τήν ἔντονον ἡμετέραν διαμαρτυρίαν διότι κατά τήν ἔναρξιν τοῦ εἰρημένου σχολείου τῆς πρωτοβαθμίου ἐκπαιδεύσεως τελεῖται ὁ καθιερωμένος ἁγιασμός διά τήν εὐλογίαν τῆς νέας σχολικῆς περιόδου ὑπό τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ Ἐφημερίου Πειραιῶς κ. Ἰωάννου Πάτση, καί διά τούς ὀρθοδόξους μαθητάς, γεγονός πού ἀπάδει εἰς τήν ἐκκλησιολογίαν καί ποιμαντικήν τῆς Ἐκκλησίας διότι ἀμβλύνει τήν ὀρθόδοξον αὐτοσυνειδησίαν τῶν μικρῶν εὐπλάστων μαθητῶν, ἐπιφέρει μίαν συγκρητιστικήν οἰκουμενιστικήν ἀντίληψιν καί ἐμπίπτει εἰς τάς περί προσηλυτισμοῦ διατάξεις τοῦ δικαιϊκοῦ ἐν Ἑλλάδι συστήματος. Διεμαρτυρήθην καθηκόντως, διά τό γεγονός εἰς τήν Ἡγουμένην τοῦ Ὑμετέρου Μοναχικοῦ Τάγματος ἀδ. Ἀλβέρταν, ἥτις καί μοῦ ἐπεβεβαίωσεν τό γεγονός καί ἐδήλωσεν ὅτι θά θέσῃ τήν ἡμετέραν Κανονικήν διαμαρτυρίαν ὑπ’ ὄψιν τῆς Ὑμετέρας Ἐκλαμπρότητος. Ἐπειδή εἰλικρινῶς δέν ἐπιθυμῶ νά καταφύγω εἰς τήν ποινικήν διαδικασίαν διά τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ ἐξόχως σοβαροῦ αὐτοῦ θέματος, πού θά ἠδύνατο νά ἀντιμετωπισθῇ εὐχερῶς μέ τήν τέλεσιν κεχωρισμένως διά τούς ὀρθοδόξους καί ρωμαιοκαθολικούς μαθητάς τῆς τελετῆς τοῦ ἁγιασμοῦ ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ, ἐκτιμῶν τήν Ὑμετέραν Ἐκλαμπρότητα καί τήν Ὑμετέραν θρησκευτικήν κοινωνίαν ὡς Ἕλληνας συμπολίτας, παρακαλῶ ὅπως ἐγγράφως διαβεβαιώσητε ὅτι δέν θά ἐπαναληφθῇ εἰς τό μέλλον, τηρουμένης ἐπ’ ἀκριβῶς τῆς ὀρθοδόξου κανονικῆς τάξεως, τῶν ὑπό τοῦ Συντάγματος καί τοῦ Νόμου προβλεπομένων καί τῶν ἰσχυόντων παρ’ ἡμῖν θείων καί ἱερῶν Κανόνων, οἵτινες σαφῶς καί πλήρως ἀπαγορεύουν τήν ὑπό μελῶν τῆς Ἀδιαιρέτου Ὀρθοδόξου Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἀποδοχήν ἀκοινωνήτου προσώπου ὡς Κληρικοῦ, ὡς καί τήν συμμετοχήν εἰς συμπροσευχάς μετά προσώπων μεθ’ ὧν δέν ὑφίσταται ἐκκλησιαστική κοινωνία, οὔτε ταυτότης ἐν τῇ πίστει. Τυγχάνει ἀσφαλῶς ἐγνωσμένη εἰς Ὑμᾶς ἡ ἡμετέρα πίστις διά τήν Ὑμετέραν θρησκευτικήν κοινωνίαν, ἐρειδομένη ἐπί τῆς κοινῆς μεθ’ Ὑμῶν χιλιετοῦς πορείας, καί τῶν ὑπό τῶν Ἁγίων ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας, ἥστινος ἱστορική καί ἀκαινοτόμητος συνέχεια ἀποτελεῖ ἡ καθ’ ἡμᾶς ἁγιωτάτη Ἐκκλησία καί τῶν θεοκηρύκων Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων Αὑτῆς, διακελευομένων καί ἑπομένως αἱ τυχόν προσωπικαί πτώσεις πρωτιστευόντων διακόνων τοῦ εὐχαριστιακοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, δι’ ἅς θά ἀποδώσουν φρικτόν λόγον ἐνώπιον τοῦ Δομήτορος Αὐτῆς Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐντός τοῦ δαιμονικοῦ κλίματος τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οὐδόλως δεσμεύουν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ οὔτε δύνανται νά ἀποτελέσουν πρόσχημα διά τήν ἀπομείωσιν τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας. Ἀναμένων τήν Ὑμετέραν διαβεβαίωσιν διατελῶ μετά πλείστης τιμῆς». Παρῆλθεν ἄπρακτος τρίμηνος περίοδος καί οὐδεμιᾶς ἀπαντήσεως ἔτυχον καί ἑπομένως καθηκόντως προβαίνω εἰς τήν ποινικήν ἔγκλησιν κατά τῶν ἀνωτέρω διότι ἡ τέλεσις «ἁγιαστικῆς» πράξεως ὑπό τοῦ δευτέρου ἐκ τῶν κατηγορουμένων μέ τήν ἐντολή τῆς τρίτης τῶν κατηγορουμένων καί τήν ἠθική παρότρυνση καί ἄδεια τοῦ πρώτου ἐξ αὐτῶν σαφῶς ἀποτελεῖ ἔμμεση προσπάθεια πρός διείσδυση στήν θρησκευτική συνείδηση ἑτεροδόξων καί συγκεκριμένως τῶν ὀρθοδόξων μαθητῶν τῆς εἰρημένης σχολῆς ἐπί σκοπῷ μεταβολῆς τοῦ περιεχομένου αὐτῆς καί συγκεκριμένως ὅτι ὁ Ρωμαιοκαθολικισμός ἀποτελεῖ Ἐκκλησίαν ἔχουσαν μυστηριακήν καί ἁγιαστικήν χάριν καί ὄχι αἱρετικήν παρασυναγωγήν ὡς ἡ Ὀρθόδοξος Καθολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία διαχρονικά καί διϊστορικά διακηρύσσει καί ὡς ἐν τῷ συνημμένῳ πονήματί μου «Αἱ Αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ» ἐκδόσεως 2009, ἀναντιρρήτως ἀποδεικνύω. Ἡ πρᾶξις τῶν ἀνωτέρω ἐλέγχεται καί διά τήν ἐπιβαρυντικήν αἰτίαν τοῦ ὅτι διεπράχθη ἐντός σχολικῆς μονάδος. Ὁ ὁρισμὸς τοῦ ποινικοῦ ἀδικήματος τοῦ προσηλυτισμοῦ δίδεται, κατ’ ἀρχήν, στήν (ἀκόμη καὶ σήμερον ἰσχύουσα) διατάξι τῶν ἄρθρων 4 καὶ 5 τοῦ ΑΝ 1363/1938 ὅπως ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸ ἄρθρο 2 τοῦ ΑΝ1672/1939 ὅπου ἡ ἀπαριθμήσῃ τῶν ἀθεμίτων μέσων εἶναι ἐνδεικτικὴ. Πολλοὶ συγγραφεῖς καὶ δικαστὲς ἀμφισβήτησαν (κακῶς) ἂν ἀκόμη ἰσχύουν οἱ ὡς ἄνω διατάξεις καὶ ἂν αὐτὲς εἶναι ἀντισυνταγματικὲς ἢ ὄχι καὶ ἂν εἶναι ἀντιθετες ἢ ὄχι στην Εὐρωπαϊκὴ Συμβάσῃ Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου, ἄρθρο 9. Ἦλθε, ὅμως, ἡ κρατοῦσα Νομολογία τοῦ Ε.Δ.Δ.Α. (βλ. προσφυγές Κοκκινάκης καὶ Λαρίσης κατὰ Ἑλλάδος) καὶ τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ τοῦ ΣΤΕ καὶ ἔθεσαν τέρμα σ’ αὐτές τις ἀμφισβητήσεις. Ἔτσι ἔληξε καὶ αὐτὴ ἡ σύγχυση-διχογνωμία καὶ ὅλοι πλέον συμφωνοῦν ὅτι οἱ ὡς ἄνω Εἰδικοὶ Ποινικοὶ Νόμοι (ΑΝ. 1363/38, ΑΝ 1672/39) ἰσχύουν μέχρι σήμερον. Καὶ ἀπειλοῦν φυλάκιση μέχρι 5 ἔτη, χρηματικὴ ποινή, ἀστυνομικὴ ἐπιτηρήσῃ ἢ καί σὲ συνδυασμὸ μὲ ἄλλες διατάξεις γιά τοὺς ἀλλοδαποὺς- ἀπελάσι ,ἀκόμη δὲ καὶ ἀρνήσι χορηγήσῃς ἀδείας λειτουργίας τόπου λατρείας, σὲ ὅσους διενήργησαν προσηλυτισμό. Ἰδιαίτερα ἐπιβαρυντικὴ αἰτία εἶναι ἡ διενέργεια προσηλυτισμοῦ σὲ σχολεῖο καὶ σὲ μορφωτικὸ ἢ φιλανθρωπικὸ ἵδρυμα. Ὁ προσηλυτισμὸς εἶναι ἔγκλημα τυπικό, δεν ἔχει σημασία ἂν ἐπιτευχθεῖ ὁ ἐπιδιωκόμενος σκοπὸς ἢ ἂν ἦταν πρόσφορα τὰ χρησιμοποιούμενα μέσα, ἐπίσης καὶ ἡ ἰδιότητα τῶν προσώπων -μεταξὺ τῶν ὁποίων τελοῦνται προσηλυτιστικὲς ἐνέργειες- καθὼς καὶ ἡ σχέση που τυχὸν τὰ συνδέει. Ὁ Ρωμαιοκαθολικισμός ἀποτελεῖ δεινή ἐκτροπή ἐκ τοῦ Χριστιανισμοῦ ὁ ὁποῖος ἀπομείωσε πλήρως τό Εὐαγγελικό μήνυμα ἠμαύρωσε εἰς τήν Δύσιν τήν Χριστιανική ἀποκάλυψη καί καταξίωσε στυγνούς ἐγκληματίας κατεγνωσμένους ὑπό τῆς διεθνοῦς κοινότητος ὡς δῆθεν «ἁγίους» ὡς ἐπισυνέβη προσφάτως μέ τόν εἰδεχθῆ καί δι’ ἐγκλήματα γενοκτονίας καταδικασμένον Ἀλουΐσιον Στέπινατς, Ρωμαιοκαθολικόν Ἀρχιεπίσκοπον τοῦ Ζάγκρεμπ τῆς Κροατίας ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ἠθικός αὐτουργός γιά τήν φρικώδη δολοφονία 800.000 Σέρβων ὀρθοδόξων κατά τόν Β΄ παγκόσμιον πόλεμον ὑπό τῶν Κροατῶν Οὐστάσι καί τοῦ ἡγέτου των Ἄντε Πάβελιτς, τόν ὁποῖον διεπόρθμευσε μέσῳ Βατικανοῦ εἰς τήν Λατινικήν Ἀμερικήν διά νά μείνη ἀτιμώρητος διά τά ἐγκλήματά του. Προσφάτως δέ βοᾶ ἡ οἰκουμένη διά τά χιλιάδες θύματα παιδεραστίας ἀνά τόν κόσμο πού κακοποιήθησαν ἀπό τούς Ρωμαιοκαθολικούς ἱερεῖς μέ τήν ἀποσιώπησι καί τήν συγκάληψι τοῦ ἐκπεσόντος Βατικανοῦ καί τῶν ἀνυποστάτων κανονικῶς ἡγετῶν του ἐν οἷς καί ὁ πρότριτα «ἁγιοποιηθείς» Ἰωάννης Παύλος ὁ Β΄. Μόνον εἰς τήν Ὀλλανδίαν ἀνεξάρτητος ἐπιτροπή τῆς Ὀλλανδικῆς Βουλῆς ἀπεκάλυψε ὅτι 34.000 ἀγόρια καί κορίτσια κακοποιήθησαν ἀπό Ρωμαιοκαθολικούς ἱερεῖς τίς τελευταῖες ἕξ δεκαετίες. Παρέλκει νά ἀναφέρωμεν τήν διακομματική καταδίκη γιά τό θέμα αὐτό τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἡγεσίας ἀπό τό Κοινοβούλιο τῆς Ἰρλανδίας. Προσάγω δημοσιεύματα ἀποδεικνύοντα τήν ἀνίερον καί φρικώδη δρᾶσιν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς παρασυναγωγῆς εἰς τόν κόσμον. Μάρτυρας δέ ἐπικαλοῦμαι τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Δανιήλ Ψωΐνον, Ἐφημέριον Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Τριάδος Πειραιῶς καί τόν Αἰδεσιμ. Πρωτοπρ. κ. Ἰωάννην Θεοδωρόπουλον, Ἐφημέριον τοῦ ἰδίου Ἱ. Ναοῦ.
Ἐν Πειραιεῖ τῇ 21ῃ Δεκεμβρίου 2011
Ο ΜΗΝΥΩΝ
+ ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς
ΣΕΡΑΦΕΙΜ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)