"...μετεβλήθη εντός μου και ο ρυθμός του κόσμου." Γ.Βιζυηνός

ΣΤΙΧΟΙ ΤΟΥ ΦΡΕΝΟΚΟΜΕΙΟΥ

Μέσ' στα στήθια η συμφορά

σαν το κύμα πλημμυρά,

σέρνω το βαρύ μου βήμα 

σ' ένα μνήμα !

Σαν μ' αρπάχθηκε η χαρά

που εχαιρόμουν μια φορά

έτσι σε μιαν ώρα. ....

μέσ' σ' αυτήν την χώρα

όλα άλλαξαν τώρα !

Κι' από τότε που θρηνώ

το ξανθό και γαλανό 

και ουράνιο φως μου,

μετεβλήθη εντός μου 

και ο ρυθμός του κόσμου.

Μέσ' στα στήθια η συμφορά

σαν το κύμα πλημμυρά,

σέρνω το βαρύ μου βήμα 

σ' ένα μνήμα. . . .

Τον σταυρό τον αψηλό

αγκαλιά, γλυκοφιλώ

το μυριάκριβο όνομά της,

κι' απ' τα χώματά της

η φωνή της η χρυσή

με καλεί «έλα και συ

δίπλα στο ξανθό παιδί σου

και κοιμήσου ! »

Το τραγικό τέλος ενός μεγάλου λογοτέχνη Γ. Βιζυηνού 

στο “Δρομοκαϊτειο Φρενοκομείο” το 1896