Εδώ μεγάλωσα- Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Εδώ μεγάλωσα/

σ´ ένα χωριό καμένων ανθρώπων/

δυτικός άνεμος κάθε οκτώ μέρες/

ανατολικός κάθε επτά/

ποτέ βοριάς/

ποτέ νοτιάς

ποτέ νοτιάς/

Εδώ μεγάλωσα/

σε αυτές τις πήλινες γλάστρες

πρωτοφύτεψα/

αυτά τα σκυλιά μου κάμαν συντροφιά/

κι αυτά πρωτάκουσαν από τα χείλη μου για την αγάπη/

αρνητικό θρύμμα

ο αιματίτης/

δάκος και θερινό μαμούνι σε ορθή στοίχιση/

το οπλοστάσιο των δέντρων/

Εδώ μεγάλωσα/

όλοι οι γνωστοί

φευγάτοι και πένητες/

αναχωρητές/

κι οι γυναίκες που αγάπησα/

δικές τους γυναίκες/

ανθάκια στον αυλόγυρο/

μεσίστια φουστάνια στις γιορτές/

λεχώνες ζαργάνες στο γιαλό/

και φρέσκα χόρτα/

Εδώ μεγάλωσα/

αλλά την κάθε νύχτα/

στην κάθε ξένη πόλη/

μικραίνω ως του απόλυτου αφανισμού/

σε λίγο δε θα με διακρίνεις/

έτσι που κατάντησα/

μια κουκίδα από σταφύλι/

στην ποδιά της μάνας μου/

χρόνος στη γυάλα/

του χρόνου η γυάλα/

άνευρος σφυγμός/

ασιδέρωτο πουκάμισο και σίδερο καυτό...

Ποίηση ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ

Φωτογραφία-Ελευσίνα ΛΙΖΗ ΚΑΛΛΙΓΑ

εμπνευσμένο από την Effie Lab CRAFT (Crisis-Resistant Art Facebook Team)