Ένα σύντομο βίντεο που εξηγεί με απλό τρόπο τις βασικές έννοιες που υπαγορεύουν το μέλλον του Διαδικτύου

Future Internet from KMi on Vimeo.

http://kmi.open.ac.uk/

Διαταραχή βεβαιότητας - Γ.Ρίτσος, 1963

Στην αρχή ήταν το χάος.

Γένεσις

Στην αρχή ήταν το χάος.

Μετά γεννήθηκα εγώ, 

μονάχος, σ' ένα κόσμο ραγισμένο

μ' έναν κουρελιασμένο Θεό 

που γύριζε από πόρτα σε πόρτα

ζητιανεύοντας την ύπαρξή του

Ύστερα γίναμε ξαφνικά δυό

φιληθήκαμε

κι άρχισε να σκοτώνει ό ένας τον άλλον.

Πόιηση : Τάσος Λειβαδίτης

Φωτογραφία: Νίκος Μαρινόπουλος

"Αλήθεια...ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω..."Ν.Εγγονόπουλος

«Αλήθεια - των αδυνάτων αδύνατο

ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω /

αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε

το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ’ ανθρώπου /

το εφήμερο της παράλογης ζωής του

κι ανακαλύπτουνε διαφορές

γιομάτοι μίσος διαφορές

σε χρώμα δέρματος /φυλή / θρησκεία»

~Νίκος Εγγονόπουλος

Aναδημοσίευση από :Στα μονοπάτια της ποίησης

inspired by Mαριάννα Βιβίτσου

Eπίγονοι είναι της σκιάς, δισέγγονα των ήχων.

Λένε όταν γράφεις-

γίνεσαι διάφανος.

Το σώμα ακαριαία εξαχνώνεται

και μόνο νοερά δάχτυλα

πατάνε πλήκτρα/ πιέζουν μολύβια

Είναι κι αυτοί οι θόρυβοι

που σε ξυπνούν τη νύχτα

χωρίς να ξέρεις ακριβώς

από που έρχονται.

Διάφανοι ποιητές

χτυπούν τα πλήκτρα του υπολογιστή σου

κάθονται στην καρέκλα σου

καπνίζουν τα τσιγάρα σου

ξύνουν τα μολύβια σου και

πίνουν τον ξεχασμένο σου καφέ

μες απ’ την κούπα.

Μη φοβάσαι-

τα πιο όμορφα ποιήματα

είναι πρωινές ανατριχίλες

ρίγη που διαπερνούν τη ραχοκοκκαλιά σου-

δαχτυλίδια καπνού που στεφανώνουν

τα βλέφαρα.

Τα πιο όμορφα πoιήματα δεν έχουν τίτλο

ούτε αριθμό, ούτε και πάτρονα

ελεύθερα διαχέονται τις νύχτες

τρυπώνουν απ’τα ρουθούνια σου

φωλιάζουν στα πνευμόνια σου

κέντρο χτυπούνε μέσα σου

ριζώνουν στην καρδιά σου.

τα πιο όμορφα ποιήματα

δεν έχουν δάχτυλα προγόνους

επίγονοι είναι

της σκιάς, δισέγγονα των ήχων.

Άννα Νιαράκη

Έργα του 1680 Georg Muffat-Jean-Baptiste Lully συνοδοιπόρων στην Μπαρόκ

Πως τα έργα των μεγάλων συνθετών της Μπαρόκ Μουσικής ακούγονται σήμερα.



Ο Γκέοργκ Μούφατ (1653 - 1704) ήταν συνθέτης και οργανίστας.
Σπούδασε στο Παρίσι με τον Ζαν-Μπατίστ Λυλί. Το 1678 διορίστηκε οργανίστας στον αρχιεπίσκοπο του Σάλτσμπουργκ. Το 1690 έγινε οργανίστας του επισκόπου του Πάσσαου.

• Σονάτες για διάφορα όργανα (Armonico tributo 1682)
• Έργα για εκκλησιαστικό όργανο (Apparatus musico-organisticus 1690)
• Έργα για τσέμπαλο
  
  

  

  Ζαν Μπατίστ Λυλί
  Ο Ζαν Μπατίστ Λυλί (1632 -1687) ήταν Γάλλος συνθέτης γεννημένος στη Φλωρεντία, ο οποίος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εργαζόμενος στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Θεωρείται ο πατέρας του γαλλικού ύφους της Μπαρόκ μουσικής, αποκηρύσσοντας κάθε ιταλική επιρροή στη γαλλική μουσική του 18ου αιώνα.
  
  
  

"Τα βράχια του Πλανήτη" Πάνορμος, Τήνος

Τα βράχια του Πλανήτη συνήθως είναι σκεπασμένα από κύματα που αφρίζουν και χτυπιούνται με μανία, όταν βρει εμπόδιο η υγρή του παράνοια. Όταν τα κύματα καταλαγιάζουν, τότε το νησάκι του Πλανήτη ενώνεται με τους υπόλοιπους κολπίσκους και γίνεται ένα με τη στεριά.

Τα βράχια από τη μια μεριά είναι γεμάτα αχινούς, πεταλίδες και κοχύλια. Που και που στα κοιλώματα,  που σχηματίζουν αλμυρές λακκούβες, συναντάς παραστρατημένες γαριδούλες.

Από μικρή με θυμάμαι γοητευμένη με αυτά τα βράχια που φλερτάρουν και με το νερό του όρμου και με το ανοιχτό πέλαγος. Πήγαινα αλαφιασμένη μέχρι εκεί, περνώντας την αμμουδιά της Σταφίδας, το κολπάκι με τα βότσαλα, την Άγια Θάλασσα και το Καβαλουρκό.

Πετούσαν τα βήματά μου πάνω στα βράχια, τα σκαρφάλωνα, τα περνούσα, καθόμουν σε αυτά, γευόμουν τη θάλασσα ως τα πνευμόνια μου, μάζευα πεταλίδες κι έτρωγα και, ανάλογα με τη διάθεση, ξάπλωνα και αγνάντευα ή από η μέσα μεριά τον Πάνορμο ως πέρα τους μύλους του Πύργου ή από την έξω μεριά τη γαλάζια απεραντοσύνη, εκεί που ο αέρας και τα κύματα είναι δυνατά.

Στο μεγάλο βράχο που ενώνει – ή χωρίζει; - τους δυο αυτούς διαφορετικούς κόσμους, πρώτοι κάποιοι Γερμανοί καλλιτέχνες σκάλισαν τον θεό Αίολο. Κάποιο καλοκαίρι στο Καβαλουρκό, καλλιτέχνες έστησαν μια υπαίθρια έκθεση καλλιτεχνημάτων. Μορφές ονείρων, εκείνες τις μέρες, μετουσιώθηκαν σε πέτρα, ξύλο και εκρηκτική σιωπή. Φεύγοντας, άφησαν ενθύμιο στο βράχο τη μορφή του Αιόλου.

Η τεχνοτροπία θυμίζει έντονα Μυκηναϊκή περίοδο και νομίζεις πως αυτή η μορφή έγινε από τον ίδιο τον Αίολο μια από τις μυριάδες φορές που πέρασε από εκεί.

Παντοδύναμε Αέρα, πάρε με τώρα από εδώ και πέταξέ με πέρα.

Κείμενο :Σοφία Πολίτου

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω "ποιητής" -Κ. Γώγου

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω "ποιητής"
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ...
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...

Κατερίνα Γώγου

ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΥΤΟΨΙΑΣ 2.11.75 - ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

«... το σώμα κείτονταν μπρούμυτα παράλληλα

ενωνόταν με το Βατικανό.

Το ένα χέρι του ματωμένο απλωμένο μούντζα στο ΚΚΙ

και τ' άλλο κραδαίνοντας τα γεννητικά του όργανα

στους ειδικούς της κουλτούρας.

Τα αίματα στα μαλλιά του βδέλλες

στα σκεπασμένα ομοφυλοφιλικά σύνδρομα

στους εις άπασαν την επικράτειαν άνδρας της γης.

Το πρόσωπό του παραμορφωμένο από τα κάδρα

της τάξης που αρνήθηκε

μελανός εθελοντής του κουρελοπρολεταριάτου.

Τα δάχτυλα του χεριού τού αριστερού

σπασμένα απ' το σοσιαλιστικό ρεαλισμό

πεταμένα σε φωταγωγημένα σκουπίδια.

Το σαγόνι σπασμένο

με άπερκατ εργάτη συνδικαλιστή

επί μισθώσει τραμπούκου.

Τ’ αυτιά μισοφαγωμένα από τσογλαναρά που δεν είχε στύση.

Ο αυχένας σπασμένος αποκομμένος απ' το σώμα

πάνω στη βασική αρχή να λειτουργούνε χώρια.

Η μάνα παντού.

Αυτός ήταν ο θάνατος του κομουνιστή και ομοφυλόφιλου

ΠΑΖΟΛΙΝΙ, που κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή 

καβάλα σ' ένα πενηνταράκι μηχανάκι έτρεχε να προλάβει να 

παίξουνε τα σινεμά στο Αιγάλεω, στο Λίβερπουλ και 

προπαντός στην Όστια, με κρατημένες επάνω του κουτιά από ταινίες και ρημαδογειτονιές.

Και το ριγέ σημαιάκι της ποίησης.

Αντίο.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ («Το ξύλινο παλτό», Καστανιώτης, 1982, σ. 15)

Τήνος: πνευματικότητα, λευκό και βουκαμβίλιες

Το νησί της Παναγίας, των περιστερώνων, της λιτής ομορφιάςΤης Σαντρας Βουλγαρη Το είχα τάξει πως θα πήγαινα στην Τήνο. Τότε δεν υπήρχε συγκεκριμένος λόγος, μόνο μια παλιά εκκρεμότητα. Η επιστροφή στα πάτρια εδάφη, κάποτε θα τα κατάφερνα. Κι ήρθε η ώρα. Η απόφαση βγήκε λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο στο καράβι της επιστροφής στην Αθήνα με διαδρομή από Ανδρο. Δύο συμπαθητικές κυρίες κάθησαν δίπλα μου και μου περιέγραψαν το «θαύμα» που τους είχε συμβεί στην Τήνο. Μαζί μοιραστήκαμε το ταξί Ραφήνα-Πατήσια κι όταν με αποχαιρέτησαν, μου έδωσαν για δώρο ένα κουτί με αμυγδαλωτά ζυμωμένα με ροδόνερο. Λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο βρεθήκαμε στην Τήνο δίχως να φοβηθούμε τα πλήθη. Ανταπόδοση ήταν η υπέρτατη γαλήνη. Είναι δυνατόν να φυσάει νύχτα μέρα, με τον αέρα να σταματάει για κανένα τρίωρο κι ύστερα άντε πάλι, και να μη σε νοιάζει; Στην Τήνο γίνεται. Είναι ένα από τα «θαύματά» της. Ακουσα πολλά πριν πάω. Ημουν γεμάτη με εικόνες κι αισθήσεις άλλων, από ένα νησί γνωστό για την πνευματικότητά του, την καλλιτεχνική παράδοσή του, την καθαριότητα, την ομορφιά του, τον έρωτα από τα πρώτα σου βήματα σε αυτό, που προκαλεί. Πήγα ανεπηρέαστη, σχεδόν κενή, λες και επίτηδες δεν ήθελα να ερευνήσω όσα μου έλεγαν, με την επιθυμία να ανακαλύψω τη δική μου Τήνο. Στην Παραλία του Αγίου Φωκά κοντά στη Χώρα ανθίζουν δίπλα στη θάλασσα κρινολούλουδα. Περπατάς ανάμεσά τους ξυπόλητος, η άμμος ζεστή αν και είναι νωρίς το πρωί. Ανάμεσα στα δέντρα ακουμπάς τα πράγματά σου. Θα μπορούσες να μείνεις εδώ για πάντα. Φυσικά επισκεφθήκαμε την Ευαγγελίστρια ακολουθώντας σε παράλληλους δρόμους το κόκκινο χαλί που ανεβαίνουν γονατιστοί όσοι είδαν τις προσευχές τους να εισακούονται. Η εικόνα του Ευαγγελισμού κρυμμένη πίσω από πλήθος κοσμήματα-αναθήματα πιστών, ίσα που διακρίνεται, ενώ από το ταβάνι κάτω από καντήλια κρέμονται τα εκατοντάδες τάματα που δόθηκαν μέσα στα χρόνια. Η πορτοκαλιά που είχε δει ένας μουσουλμάνος ο οποίος ξαναβρήκε την όρασή του, καράβια του 19ου αιώνα που σώθηκαν, μορφές παιδιών, καρδιές. Περίεργο, η ατμόσφαιρα δεν είναι βαριά, ο κόσμος δεν ενοχλεί. Ανάλαφρα συναισθήματα χαράς δονούν τον χώρο σαν τους ψίθυρους των ανθρώπων που μπαίνουν λίγοι λίγοι. Στα χωριά Ο δρόμος μάς πάει μακριά από την Ευαγγελίστρια, σε μια διαδρομή πίσω στον χρόνο. Προορισμός ο Πύργος, το χωριό του παππού. Το κάποτε ερειπωμένο οικογενειακό σπίτι, πεντακάθαρο, φρεσκοβαμμένο, παραδομένο πλέον στην Κοινότητα. Χανόμαστε μέσα στα δρομάκια γύρω από τον πλάτανο της κεντρικής πλατείας, κολυμπάμε σε μια από τις παραλίες του Πάνορμου. Φυσάει. Η επόμενη μέρα, περιπλάνηση στην ομορφιά της Τήνου: τα χωριά της. Το λευκό και οι βουκαμβίλιες επικρατούν. Τριπόταμος έξω από το σπίτι που έζησε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, Αρνάδος στο πρώην Δημοτικό Σχολείο που έχει γίνει γκαλερί, Δύο Χωριά λίγο πριν δύσει ο ήλιος στο καμπαναριό της Παναγίας, Τριαντάρος σε ένα ελαιοτριβείο που φιλοξενεί έκθεση γλυπτικής, Κτικάδος μοναδικοί επισκέπτες μιας ταβερνούλας με θέα μέσα από βουνά έως πέρα στη θάλασσα. Τι ησυχία... Είναι όμορφη η επιστροφή στη Χώρα της Τήνου, το περπάτημα στα σοκάκια της, συναπάντημα με μεσαιωνικούς κρουνούς/βρύσες και σπίτια με μαρμάρινα φουρούσια που κρατούσαν τα μπαλκόνια, ανάμεσά τους ένα με οικόσημο του Τάγματος των Ιπποτών της Ρόδου. Στο ψαράδικο συναντάμε τον πελεκάνο που ήρθε πετώντας στην Τήνο και τον κράτησαν ως μασκότ! Η νύχτα μάς βρίσκει στα μονοπάτια της πανσελήνου. Ο αέρας σταματάει για λίγο, για πολύ λίγο. Σαν προετοιμασία για το δικό μας «θαύμα» που ετοιμάζεται να εκτυλιχθεί μπροστά στα μάτια μας. Ανατολή του ήλιου με θέα τη Δήλο. Στο βάζο τα κρινολούλουδα έχουν λυγίσει, το δωμάτιο έχει ευωδιάσει. Ξαναρχίζει να φυσάει. Είναι παραπάνω από μήνας που έχουμε επιστρέψει κι όμως συχνά ξυπνάω το πρωί νομίζοντας πως ακούω τα κύματα, τον αέρα της Τήνου... foto:Ν.Τσιαμτσίκας Η Μυρσίνη της Τήνου...Η κρυμμένη ομορφιά του παρεξηγημένου νησιού... www.kathimerini.gr

"Καταπιεζόμενος και Καταπιεστής" Paulo Freire

Ό καταπιεζόμενος, έχοντας εσωτερικεύσει την εικόνα του

καταπιεστή καί έχοντας υιοθετήσει τήν καθοδήγησή του, φοβάται 

την έλευθερία. Φοβάται νά βγει έξω άπό τά « διατεταγμένα ».

 Η ελευθερία απαιτεί από τόν καταπιεζόμενο νά αποβάλει αυτή τήν 

εικόνα καί νά τοποθετήσει στή θέση της τήν αυτονομία καί τήν 

ευθύνη. Η ελευθερία αποκτιέται μέ την πάλη, δέν δίνεται δωρεάν. 

Πρέπει να επιδιώκεται έπίμονα καί ύπεύθυνα. Ή ελευθερία δέν 

είναι ένα ιδανικό πού βρίσκεται έξω από τόν άνθρωπο. Ούτε μιά 

ιδέα που γίνεται μύθος. Είναι η απαραίτητη προϋπόθεση γιά 

να μπορέσει να αρτιωθει ό άνθρωπος. 

Για να υπερνικήσουν οί άνθρωποι την κατάσταση καταπίε-

σης οφείλουν πριν από όλα να ανακαλύψουν, με κριτικό πνεύμα, 

τις αιτίες που την προκαλούν, ώστε να μπορέσουν, με τη μετα-

μορφωτική δράση τους, να δημιουργήσουν μιά νέα κατάσταση, 

που θα τους επιτρέψει να φτάσουν σ' έναν πληρέστερο άνθρωπισμό. 

Ή πάλη όμως για έναν αρτιότερο ανθρωπισμό έχει ήδη 

αρχίσει με τον άγώνα για την αλλαγή της κατάστασης. Ή κατα-

πίεση είναι μιά απάνθρωπη καί απανθρωπίζουσα ολότητα που 

πλήττει και τον καταπιεζόμενο και τον καταπιεστή. Ωστόσο, 

μόνο οί καταπιεζόμενοι είναι εκείνοι που, ορμώμενοι από την 

καταπνιγμένη τους ανθρωπιά, θ' αναλάβουν τον αγώνα και για 

τους δυό για έναν αρτιότερο ανθρωπισμό.

Απόσπασμα: "H αγωγή του καταπιεζόμενου" Paulo Freire εκδόσεις Κέδρος 1974

"Ζούμε σε βάρος των μελλοντικών γενεών" καθ. Δ.Λιαντίνης

Γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου του 1942. Το επώνυμό του ήταν Νικολακάκος, το οποίο άλλαξε για να τιμήσει την ιδιαίτερη πατρίδα του, το χωριό Λιαντίνα της Λακωνίας. Τελείωσε το εξατάξιο γυμνάσιο της Σπάρτης. Το 1966 αποφοίτησε από το Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Από το 1968 μέχρι το 1970 υπηρέτησε ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση στους Μολάους Λακωνίας. Τον Οκτώβριο του 1970 μετέβη στο Μόναχο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1972 και σπούδασε τη γερμανική γλώσσα, διδάσκοντας συγχρόνως ως φιλόλογος στο ιδιωτικό ελληνικό σχολείο της Otto Gesellschaft του Μονάχου. Από το 1973 μέχρι το 1975 υπηρέτησε εκ νέου στη Μέση Εκπαίδευση στις Θεσπιές Βοιωτίας. Το 1975 διορίστηκε βοηθός στο Εργαστήριο Παιδαγωγικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1978 έγινε Διδάκτωρ με βαθμό «άριστα» και θέμα της διδακτορικής διατριβής: «Η παρουσία του ελληνικού πνεύματος στις ελεγείες του Duino του Ράινερ Μαρία Ρίλκε».

Υπήρξε από το 1975 μέχρι το 1998 βοηθός, επιμελητής, λέκτορας, επίκουρος καθηγητής και αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφίας της Aγωγής και της Διδακτικής των ελληνικών μαθημάτων στον Τομέα Παιδαγωγικής του Τμήματος Φ.Π.Ψ. του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1978-79 με εκπαιδευτική άδεια παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης φιλοσοφία και συγχρόνως δίδασκε σε εντεταγμένο ελληνικό σχολείο στο Λουντβισχάφεν. Εκτός του Πανεπιστημίου στην Ελλάδα δίδαξε στο Μαράσλειο Διδασκαλείο στη Μετεκπαίδευση των δασκάλων, σε διάφορα ΠΕΚ και στη Σχολή της Αστυνομίας.

Ήταν συγγραφέας εννέα βιβλίων με φιλοσοφικό και παιδαγωγικό περιεχόμενο. Επίσης απέδωσε στην ελληνική το «Ίδε ο Άνθρωπος» του Νίτσε.

Το 1973 παντρεύτηκε την καθηγήτρια Φιλοσοφίας του τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νικολίτσα Γεωργοπούλου. Από το γάμο τους απέκτησαν μια κόρη.

Την 1η Ιουνίου 1998 ο Λιαντίνης εξαφανίστηκε αφήνοντας γράμμα προς την κόρη του, στο οποίο δήλωνε πως είχε αποφασίσει «να αφανισθεί αυτοθέλητα», όπως χαρακτηριστικά έγραφε. Η υπόθεση της εξαφάνισής του απασχόλησε την κοινή γνώμη, λόγω ιδιαίτερης προβολής από τα ΜΜΕ.

Εισαγωγή στα προγράμματα της Α.Σ.ΠΑΙ.Τ.Ε Ε.Π.ΠΑΙ.Κ- Π.Ε.ΣΥ.Π

ΕΤΗΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗΣ (Ε.Π.ΠΑΙ.Κ.)
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΙΔΙΚΕΥΣΗΣ ΣΤΗ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ (Π.Ε.ΣΥ.Π.)
ΓΙΑ ΤΟ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΟ ΕΤΟΣ 2013 - 2014

Προκήρυξη της ΑΣΠΑΙΤΕ

πατήστε εδώ

Η υποβολή των αιτήσεων λήγει στις 7 Οκτωβρίου 2013 και ώρα 12.00 το μεσημέρι

Αναδημοσίευση από www.aspete.gr

Σχολείο χωρίς τέχνη - School without arts

Σχολείο χωρίς τέχνη - School without arts from Yiorgos Drosos on Vimeo.

inspired by An oiko

Πάνω σε μία χειμωνιάτικη ακτίνα Γ.Σεφέρης

Είπες εδώ και χρόνια:«Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός». Και τώρα ακόμη σαν ακουμπάςστις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνουακόμη κι όταν σε ποντίζουνστο ναρκωμένο στήθος του πελάγουψάχνεις γωνιές όπου το μαύροέχει τριφτεί και δεν αντέχειαναζητάς ψηλαφητά τη λόγχητην ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου

για να την ανοίξει στο φως.
Γ.ΣεφέρηςPortrait of juliette Courbet  Gustave Courbet

Ενός λεπτού σιγή

Εσείς που βρήκατε μια εργασία σταθερή

κι’ έχετε ένα πεδίο να ξεδιπλώστε τη δράση σας,

να δώστε διέξοδο στα ενδιαφέροντά σας,

ένα μισθό να στηρίζει την αξιοπρέπειά σας.

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά ;

Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους ;

                           

 (παραφράζοντας τον Ντίνο Χριστιανόπουλο)         

          Ενθυμήματα 2009- ΑΣΠΑΙΤΕ Πάτρας                       

                                                                                            Μάιος 2009

                                                                                           Λεωνίδας Γομάτος

ICODL 2013.Είμαστε όλοι διαφορετικοί, είμαστε όλοι ίσοι! To πρόγραμμα του συνεδρίου

Το 7^ο Διεθνές Συνέδριο για την Ανοικτή και εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση επικεντρώνεται στις Μεθοδολογίες Μάθησης.

Γλώσσες του Συνεδρίου: Ελληνικά και Αγγλικά

Κατεβάστε το Πρόγραμμα του Συνεδρίου.

Ενημέρωση σχετικά με την εγγραφή στο Συνέδριο και τη δημοσίευση των Πρακτικών:

Οι εγγραφές θα πραγματοποιούνται στη Γραμματεία του Συνεδρίου, κατά τις ημέρες και ώρες διεξαγωγής του.

• Κόστος συμμετοχής: 30 ευρώ
• Μέλη ΕΔΑΕ: 20 ευρώ
• Φοιτητές: 20 ευρώ
• Άνεργοι: χωρίς κόστος

Τα Πρακτικά του Συνέδριου θα δημοσιοποιηθούν αμέσως μετά το συνέδριο σε αυτή την ιστοσελίδα. Απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημοσίευση της εισήγησης στα Πρακτικά του Συνεδρίου είναι η οικονομική τακτοποίηση της συμμετοχής τουλάχιστον ενός από τους εισηγητές.

• Βεβαίωση εισήγησης στο συνέδριο θα λάβουν όσοι εισηγητές έχουν τακτοποιήσει την οικονομική τους συμμετοχή στο συνέδριο.  

• Βεβαίωση συμμετοχής στο συνέδριο θα λάβουν όσοι σύνεδροι τακτοποιήσουν την οικονομική τους συμμετοχή στο συνέδριο.

7th International Conference in Open and Distance Learning, which will be held in Athens, Greece on the 8, 9 and 10 of November 2013.

Πληροφορίες : http://icodl.openet.gr/index.php/icodl/2013

H σχέση της θεωρίας και της πράξης στα προγράμματα σπουδών για την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών

Γράφτηκε από τους Μιχάλη Γεωργιάδη & Ανδρέα Οικονόμου  και δημοσιεύθηκε στον

 eκπ@ιδευτικό κύκλο ( τετραμηνιαίο, επιστημονικό, εκπαιδευτικό περιοδικό ανοικτής πρόσβασης )

Περίληψη

Στην εργασία αυτή επιχειρείται να διερευνηθούν κριτικά τα προγράμματα σπουδών των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, των οποίων οι απόφοιτοι σταδιοδρομούν στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Τα προγράμματα αυτά εξετάζονται από τη σκοπιά της συνεχιζό-μενης επαγγελματικής ανάπτυξης και εκπαίδευσης των εκπαιδευτικών και ως προς το βαθμό ύπαρξης σε αυτά του στοιχείου της παιδαγωγικής κατάρτισης. Εξετάζεται ακόμη η θέση αυτού του στοιχείου και τελικά η σχέση της θεωρητικής και πρακτικής συνιστώσας του. Με βάση αυτή τη σχέση προσδιορίζεται ο χαρακτήρας των προγραμμάτων σπουδών στην ελληνική εκπαίδευση. Η εν λόγω εξέταση πραγματοποιείται μέσα στο πλαίσιο της ευρύτερης εκπαιδευτικής και κοινωνικής πολιτικής για την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών, προκειμένου να διαπιστωθεί η ύπαρξη μεταβολών στα εν λόγω προγράμματα από την καθιέρωση του διαγωνισμού ΑΣΕΠ για τους υποψήφιους εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το τελικό συμπέρασμα της έρευνάς αυτής συνίσταται στη διαπίστωση ότι τα προγράμματα σπουδών παραμένουν αμετάβλητα στο περιεχόμενο όσο και στη δομή τους.

 Πλήρες Κείμενο: H σχέση της θεωρίας και της πράξης στα προγράμματα σπουδών για την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών379.3 KB

αναδημοσίευση http://www.educircle.gr/

Εκπαίδευση - κλούβιο αυγό

Μπήκα στη Μέση Εκπαίδευση το 1963 και πέρασαν από πάνω μου τουλάχιστον δέκα συρμοί (με την έννοια της μόδας...) εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων. Πλην της πρώτης των Παπανδρέου-Ακρίτα-Παπανούτσου, όλες οι άλλες ήταν ακροβασίες στο κενό χωρίς δίχτυ.

Ο Κώστας ΓεωργουσόπουλοςΜε την αναγγελία της πλέον πρόσφατης, ήρθε και ωρίμασε μέσα μου μια παλιά παρομοίωση. Η παιδεία, έστω και με τη μορφή της εκπαίδευσης (και όποιος δεν αντιλαμβάνεται τη διαφορά των δύο εννοιών είναι βαθιά νυχτωμένος - οι ξένες γλώσσες διαστέλλουν την culture από την education, δηλαδή την καλλιέργεια από την ελεγχόμενη καθοδήγηση!) μοιάζει με τα αυγά. Υπάρχουν αυγά μελάτα, σφιχτά, κλούβια και αυγά με πουλάκι. Οποιος περιορίζεται να βλέπει και να ψωνίζει από το τσόφλι, ψωνίζει στα τυφλά. Ετσι, δεν ξέρει αν θα φάει κρόκο ή ασπράδι, αέρα κοπανιστό, αν θα έχει ξεπεταρούδι να ταΐσει ή αν θα μπορέσει να φτιάξει ομελέτα ή στραπατσάδα. Ο καλύτερος τρόπος να ρουφήξουμε φρέσκο αυγό στα χωριάτικα νιθάτα μας ήταν να το πάρουμε από την κούρνια της κότας, να πάρουμε μια βελόνα και να τρυπήσουμε το τσόφλι των δύο πόλων του. Εκεί φαινόταν αν ήταν φρέσκο ή κλούβιο ή είχε μέσα του πουλάκι.

Συχνά έρχομαι να διαπιστώσω πως η εκπαίδευση και κάθε σύστημα που εφευρέθηκε τα τελευταία πενήντα χρόνια είναι ένα κλούβιο αυγό, ανεξάρτητα αν το τσόφλι είναι γυαλισμένο, βαμμένο κόκκινο σαν πασχαλιάτικο, κότας ή γαλοπούλας. Είναι τσόφλι, και τσόφλι κλούβιο.

Και τσόφλι κλούβιο είναι όλα αυτά τα περίπλοκα εξεταστικά, τάχα μου, συστήματα, ο αριθμός των μαθημάτων, οι βαθμοί, οι βάσεις, η συμμετοχή ή όχι των (και πόσων) τάξεων, η βαθμολογία λαμβάνεται υπόψη και άλλα ηχηρά παρόμοια. Τσόφλι χωρίς κρόκο, χωρίς ασπράδι και παγίως αυγό χωρίς πουλάκι, άρα χωρίς γονιμοποίηση.

Κάθε αυγό είτε είναι πολύτιμη τροφή είτε πηγή νέας ζωής.

Είναι τέτοιο αυγό η εκπαίδευσή μας; Ασπράδι και κρόκος είναι τα μαθήματα, η ΥΛΗ. Ακουσε κανείς τα τελευταία χρόνια να γίνεται συζήτηση για την ΥΛΗ; Υλη δεν είναι ποια και πόσα μαθήματα θα διδάσκονται στις τάξεις Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου αλλά τι και πώς.

Είναι δυνατόν ογδόντα χρόνια μετά τη μεταρρύθμιση Ελευθερίου Βενιζέλου, που οι μαθητές και οι δάσκαλοι είχαν την ευχέρεια να διδάσκονται καταφεύγοντας σε δύο ή τρία διαφορετικά βιβλία της διδακτέας ύλης; Κάθε βιβλίο, με την ίδια γενική ύλη, είχε άλλη διάρθρωση, άλλη μέθοδο, άλλη γλώσσα, άλλη φιλοσοφία.

Πότε φορτωθήκαμε το υπάρχον μονοφαγικό βιβλίο; Επί Μεταξά! Αυτός ίδρυσε και τον «Οργανισμό Σχολικών Βιβλίων»! Μία επίσημη ιστορία, π.χ. ΑΥΤΗ. Ηρθαν καλά και δίσεκτα χρόνια, ήρθαν δημοκρατικές κυβερνήσεις αλλά η μονοφαγία βόλευε!

Βόλευε δεξιές, κεντρώες και «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις.

Ο Γεράσιμος Αρσένης τόλμησε να βάλει δοκιμαστικά δεύτερο βιβλίο Μαθηματικών (δηλαδή ιδεολογικά αδιάφορο) και ο φίλος και διάδοχός του ομόσταβλος κομματικά Πέτρος Ευθυμίου το κατήργησε, ο Σουφλιάς υποσχέθηκε πολλαπλό βιβλίο και δεν φτούρησε στο υπουργείο. Με ένα βιβλίο η αποστήθιση έγινε θεσμός και τώρα η μισή ύλη θα είναι, λέει, από το σχολικό, ΕΝΑ εγχειρίδιο.

Τα παιδιά μας παίρνουν και θριαμβεύουν Proficiency, Μίσιγκαν ή Κέμπριτζ, και διδάσκονται από ποικίλα εγχειρίδια, ελληνικά και ξένα. Αρα, αν θέλετε να μη ρουφάνε τα παιδιά σας κλούβια αυγά, ας προκηρύξουμε διαγωνισμό για να μπουν στο συγγραφικό παιχνίδι οι σημαντικοί εκδοτικοί μας οίκοι. Φαντάζεστε, π.χ., να είναι στη διάθεση των διδασκόντων εγχειρίδια για το αρχαίο δράμα και να διατίθενται στην κονίστρα πονήματα του Νίκου Χουρμουζιάδη, του Φάνη Κακριδή, του Θόδωρου Στεφανόπουλου κ.ά. Ή εγχειρίδια Ιστορίας του Βασ. Κρεμμυδά, του Αντώνη Λιάκου και της κυρίας Ρεπούση; Οι δάσκαλοι θα επιλέγουν, το κράτος θα αγοράζει και θα διανέμει δωρεάν και άντε οι υποψήφιοι των εισαγωγικών να αποστηθίσουν τι, από πού και πώς.

Θέλετε να αποφύγετε ό,τι έως τώρα (πράγμα που θα επαναληφθεί σίγουρα) αποτέλεσε πεδίο συναλλαγής, όταν το σύστημα ενέτασσε στο γενικό βαθμό των εισαγωγικών τα ενδεικτικά και το απολυτήριο των τάξεων του Λυκείου; Απλό. Την παραμονή των εξετάσεων η επιτροπή, με διαφανείς διαδικασίες τύπου κληρώσεων των λαχείων, θα κληρώνει όχι ποιο απολυτήριο θα μετέχει στον υπολογισμό αλλά δύο μαθήματα από κάθε έτος, π.χ., Θρησκευτικά, Ιστορία ή Γεωγραφία, Μαθηματικά. Να δούμε τότε πώς υποχρεώνονται όλοι να παρακολουθούν και να επιδιώκουν βαθμούς σε όλα τα μαθήματα, γιατί φυσικά δεν θα πηγαίνουν φροντιστήριο οι θετικής κατεύθυνσης από την Α' Λυκείου, για να βελτιώσουν την Ιστορία ή τα Λατινικά, ή της θεωρητικής, για να βελτιώσουν τη Χημεία ή τη Γεωγραφία.

Αλλά έως πότε τα ανώτατα ιδρύματα υποδοχής δεν θα έχουν λόγο ποιας ικανότητας, ποιας ποιότητας γνώσεων θα είναι οι τρόφιμοί τους και έως πότε να εισάγεται κανείς σε σχολή που έχει προσημάνει εικοστή, ενώ ήθελε να σπουδάσει την πρώτη και θα βρίσκουμε στο ΤΕΙ Ιχθυοκαλλιέργειας σπουδαστές που ήθελαν να γίνουν δάσκαλοι ή νομικοί ή βιολόγοι;

Και τώρα το καίριο ερώτημα: Ποιος, έστω και αν υπάρξουν τα παραπάνω, θα διδάξει αυτά τα μαθήματα; Ακούω για πρόθεση αξιολόγησης του διδακτικού προσωπικού. Με ποια προαπαιτούμενα διδακτικά και γνωστικά προσόντα; Ενας πτυχιούχος του τμήματος Ψυχολογίας ή Φιλοσοφίας με ποια εφόδια θα πάει ως πολυδύναμος (!) φιλόλογος στην Αταλάντη να διδάξει Ομηρο, Λατινικά ή Βυζαντινή Ιστορία; Και με ποια τυπικά προσόντα ένας απόφοιτος κλασικής κατεύθυνσης, ακόμη και αριστούχος, θα διδάξει στην Αμφίκλεια Υπαρξιστική Φιλοσοφία ή Ψυχολογία της Συμπεριφοράς, που επιτάσσουν τα εγχειρίδια;

Τα νέα διατυμπανιζόμενα εκπαιδευτικά εξετασιοκεντρικά προγράμματα είναι κλούβια αυγά, και αν δεν είναι πάντα, ομελέτα δεν φτιάχνουν, πουλάκια δεν γεννούν και φρέσκα δεν ρουφιούνται.

Αφήστε που η κότα που γεννάει κλούβια αυγά είναι πτηνοτροφείου. Μήπως θα έπρεπε να επιστρέψουμε στις αλανιάρες κότες και στα κοκόρια ελευθέρας βοσκής;

www.enet.gr Kώστας Γεωργουσόπουλος

Kατάσαρκα_Ο άνθρωπος και ο ίσκιος του

αρκ

α

τα μαύρα ρούχα περίμεναν

στην ντουλάπα, υπομονετικά

να τα ξαναφορέσω

ντύθηκα τον παλιό μου εαυτό

και πήγα στα παλιά στέκια,

στην παλιά δουλειά

στις παλιές συνήθειες

αλλά δεν ήμουν εγώ

κι ας με αναγνώριζαν όλοι

κι ας με αγκάλιαζαν κι ας με φιλούσαν

δεν ήμουν εγώ

γύρισα και φόρεσα το νυχτικό της μάνας μου

κοιμήθηκα στον καναπέ, κάπνισα στο μπαλκόνι

περιεργάστηκα τις φωτογραφίες στο σαλόνι

δεν ήμουν εγώ

κι ας μου έμοιαζα καταπληκτικά, κι ας είχα

την ίδια όψη

δεν ήμουν εγώ σας λέω

η απουσία ήταν που

με φορούσε κατάσαρκα

Ποίηση: Άννα Νιαράκη
'Εργο : Γιάννης Καστρίτσης