Aνατροφοδότηση

αισχύλου-ορέστεια

Σάββατο 22 Φεβρουαρίου 2014

Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2014

Άτιτλο Γ.Θέμελης 1945

photo: Νίκος Μαρινόπουλος

Eίπα ν΄αφήσω αυτό το πεθαμένο σπίτι

Να πάω να κατοικήσω επάνω στη θάλασσα

Σκιές το κατοικούν ξεχασμένες φωνές

Εξαρθρωμένες κούκλες ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες

Το παράθυρο γέρνει γυμνό μεσα στη νύχτα

Όλα τα τζάμια έχουν πέσει

Κομμάτια από γυαλί πάνω στη σκόνη

Και μένω κι αγωνίζομαι να βρω τη σκιά μου

ίχνος από παλιό λησμονημένο ήλιο

Γυμνό παράθυρο , 1945

Έξω από μας πεθαίνουν τα πράγματα
Απ΄ όπου να περάσεις νύχτα, ακούς σαν ένα ψίθυρο
Να βγαίνει από τους δρόμους που δεν πάτησες,
Από τα σπίτια που δεν επισκέφτηκες,
Από τα παράθυρα που δεν άνοιξες,
Από τα ποτάμια που δεν έσκυψες να πιης νερό,
Από τα πλοία που δεν ταξίδεψες.
Έξω από μας πεθαίνουν τα δέντρα που δεν γνωρίσαμε.
Ο άνεμος περνά από δάση αφανισμένα.
Πεθαίνουν τα ζώα από ανωνυμία και τα πουλιά από σιωπή.
Τα σώματα πεθαίνουν σιγά - σιγά από εγκατάλειψη.
Μαζί με τα παλιά μας φορέματα μες στα σεντούκια.
Πεθαίνουν τα χέρια, που δεν αγγίξαμε από μοναξιά.
Τα όνειρα, που δεν είδαμε, από στέρηση φωτός.
Έξω από μας αρχίζει η ερημία του θανάτου.
Από την συλλογή "Συνομιλίες"1953

Σάββατο 8 Φεβρουαρίου 2014

Aπό την Γενεαλογία της Ηθικής - Φρ.Νίτσε

"Αλλά, το να καταργούμε εντελώς την βούληση, να καταργούμε εντελώς τα πάθη, αν υποθέσουμε πως είναι δυνατό κάτι τέτοιο: μα πως λοιπόν; δεν θα΄τανε σα να ευνουχίζουμε τη νόηση;"

Φρειδερίκος Νίτσε "H Γενεαλογία της Ηθικής" σελ.121 εκδ. Μαρή

Corner of a Cafe-Concert - Edouard Manet. A

Νόηση είναι η διαδικασία της σκέψης (επεξεργασία πληροφοριών) που οδηγεί το άτομο στην απόκτηση γνώσης, αλλά και στην ανάπτυξη εννοιών. Η διαδικασία αυτή, περιλαμβάνει την αντίληψη, τη μάθηση, τη συσχέτιση/σύνδεση και την αιτιολόγηση.

Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2013

H τεχνολογία είναι εργαλείο και όχι μαθησιακό αποτέλεσμα....

"Learning together" Τhe Open University UK

The Learning Together Statue was designed by the sculptor Ray Castell for the Open University. The University wanted a statue that represented the theme of international learning together. Ray sculpted a small maquette of the sculpture, which was then copied at 200cm tall. The statue is carved from white and grey marble and is situated outside the LTS building of the Open University in Milton Keynes.

To επιβλητικό άγαλμα "The Learning Together Statue" σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Ray Castell για το Ανοικτό Πανεπιστήμιο της Μεγάλης Βρετανίας. Το Πανεπιστήμιο ήθελε ένα αντικείμενο τέχνης που να αντιπροσωπεύει την Ανοικτή και την Παγκόσμια Μάθηση.Το άγαλμα είναι λαξευμένο από λευκό και γκρίζο μάρμαρο και βρίσκεται έξω από το κτίριο LTS του Ανοικτού Πανεπιστημίου στο Milton Keynes.

Περισσότερα εδώ

Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013

Ένα σύντομο βίντεο που εξηγεί με απλό τρόπο τις βασικές έννοιες που υπαγορεύουν το μέλλον του Διαδικτύου

Future Internet from KMi on Vimeo.

http://kmi.open.ac.uk/

Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 2013

Διαταραχή βεβαιότητας - Γ.Ρίτσος, 1963

Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2013

Στην αρχή ήταν το χάος.

Γένεσις

Στην αρχή ήταν το χάος.

Μετά γεννήθηκα εγώ,

μονάχος, σ' ένα κόσμο ραγισμένο

μ' έναν κουρελιασμένο Θεό

που γύριζε από πόρτα σε πόρτα

ζητιανεύοντας την ύπαρξή του

Ύστερα γίναμε ξαφνικά δυό

φιληθήκαμε

κι άρχισε να σκοτώνει ό ένας τον άλλον.

Πόιηση : Τάσος Λειβαδίτης

Φωτογραφία: Νίκος Μαρινόπουλος

Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013

"Αλήθεια...ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω..."Ν.Εγγονόπουλος

«Αλήθεια - των αδυνάτων αδύνατο

ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω /

αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε

το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ’ ανθρώπου /

το εφήμερο της παράλογης ζωής του

κι ανακαλύπτουνε διαφορές

γιομάτοι μίσος διαφορές

σε χρώμα δέρματος /φυλή / θρησκεία»

~Νίκος Εγγονόπουλος

Aναδημοσίευση από :Στα μονοπάτια της ποίησης

inspired by Mαριάννα Βιβίτσου

Τρίτη 29 Οκτωβρίου 2013

Eπίγονοι είναι της σκιάς, δισέγγονα των ήχων.

Λένε όταν γράφεις-

γίνεσαι διάφανος.

Το σώμα ακαριαία εξαχνώνεται

και μόνο νοερά δάχτυλα

πατάνε πλήκτρα/ πιέζουν μολύβια

Είναι κι αυτοί οι θόρυβοι

που σε ξυπνούν τη νύχτα

χωρίς να ξέρεις ακριβώς

από που έρχονται.

Διάφανοι ποιητές

χτυπούν τα πλήκτρα του υπολογιστή σου

κάθονται στην καρέκλα σου

καπνίζουν τα τσιγάρα σου

ξύνουν τα μολύβια σου και

πίνουν τον ξεχασμένο σου καφέ

μες απ’ την κούπα.

Μη φοβάσαι-

τα πιο όμορφα ποιήματα

είναι πρωινές ανατριχίλες

ρίγη που διαπερνούν τη ραχοκοκκαλιά σου-

δαχτυλίδια καπνού που στεφανώνουν

τα βλέφαρα.

Τα πιο όμορφα πoιήματα δεν έχουν τίτλο

ούτε αριθμό, ούτε και πάτρονα

ελεύθερα διαχέονται τις νύχτες

τρυπώνουν απ’τα ρουθούνια σου

φωλιάζουν στα πνευμόνια σου

κέντρο χτυπούνε μέσα σου

ριζώνουν στην καρδιά σου.

τα πιο όμορφα ποιήματα

δεν έχουν δάχτυλα προγόνους

επίγονοι είναι

της σκιάς, δισέγγονα των ήχων.

Άννα Νιαράκη

Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2013

Έργα του 1680 Georg Muffat-Jean-Baptiste Lully συνοδοιπόρων στην Μπαρόκ

Πως τα έργα των μεγάλων συνθετών της Μπαρόκ Μουσικής ακούγονται σήμερα.

Ο Γκέοργκ Μούφατ (1653 - 1704) ήταν συνθέτης και οργανίστας.
Σπούδασε στο Παρίσι με τον Ζαν-Μπατίστ Λυλί. Το 1678 διορίστηκε οργανίστας στον αρχιεπίσκοπο του Σάλτσμπουργκ. Το 1690 έγινε οργανίστας του επισκόπου του Πάσσαου.

Σονάτες για διάφορα όργανα (Armonico tributo 1682)
Έργα για εκκλησιαστικό όργανο (Apparatus musico-organisticus 1690)
Έργα για τσέμπαλο

Ζαν Μπατίστ Λυλί

Ο Ζαν Μπατίστ Λυλί (1632 -1687) ήταν Γάλλος συνθέτης γεννημένος στη Φλωρεντία, ο οποίος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εργαζόμενος στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Θεωρείται ο πατέρας του γαλλικού ύφους της Μπαρόκ μουσικής, αποκηρύσσοντας κάθε ιταλική επιρροή στη γαλλική μουσική του 18ου αιώνα.

Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2013

"Τα βράχια του Πλανήτη" Πάνορμος, Τήνος

Τα βράχια του Πλανήτη συνήθως είναι σκεπασμένα από κύματα που αφρίζουν και χτυπιούνται με μανία, όταν βρει εμπόδιο η υγρή του παράνοια. Όταν τα κύματα καταλαγιάζουν, τότε το νησάκι του Πλανήτη ενώνεται με τους υπόλοιπους κολπίσκους και γίνεται ένα με τη στεριά.

Τα βράχια από τη μια μεριά είναι γεμάτα αχινούς, πεταλίδες και κοχύλια. Που και που στα κοιλώματα, που σχηματίζουν αλμυρές λακκούβες, συναντάς παραστρατημένες γαριδούλες.

Από μικρή με θυμάμαι γοητευμένη με αυτά τα βράχια που φλερτάρουν και με το νερό του όρμου και με το ανοιχτό πέλαγος. Πήγαινα αλαφιασμένη μέχρι εκεί, περνώντας την αμμουδιά της Σταφίδας, το κολπάκι με τα βότσαλα, την Άγια Θάλασσα και το Καβαλουρκό.

Πετούσαν τα βήματά μου πάνω στα βράχια, τα σκαρφάλωνα, τα περνούσα, καθόμουν σε αυτά, γευόμουν τη θάλασσα ως τα πνευμόνια μου, μάζευα πεταλίδες κι έτρωγα και, ανάλογα με τη διάθεση, ξάπλωνα και αγνάντευα ή από η μέσα μεριά τον Πάνορμο ως πέρα τους μύλους του Πύργου ή από την έξω μεριά τη γαλάζια απεραντοσύνη, εκεί που ο αέρας και τα κύματα είναι δυνατά.

Στο μεγάλο βράχο που ενώνει – ή χωρίζει; - τους δυο αυτούς διαφορετικούς κόσμους, πρώτοι κάποιοι Γερμανοί καλλιτέχνες σκάλισαν τον θεό Αίολο. Κάποιο καλοκαίρι στο Καβαλουρκό, καλλιτέχνες έστησαν μια υπαίθρια έκθεση καλλιτεχνημάτων. Μορφές ονείρων, εκείνες τις μέρες, μετουσιώθηκαν σε πέτρα, ξύλο και εκρηκτική σιωπή. Φεύγοντας, άφησαν ενθύμιο στο βράχο τη μορφή του Αιόλου.

Η τεχνοτροπία θυμίζει έντονα Μυκηναϊκή περίοδο και νομίζεις πως αυτή η μορφή έγινε από τον ίδιο τον Αίολο μια από τις μυριάδες φορές που πέρασε από εκεί.

Παντοδύναμε Αέρα, πάρε με τώρα από εδώ και πέταξέ με πέρα.

Κείμενο :Σοφία Πολίτου

Δευτέρα 7 Οκτωβρίου 2013

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω "ποιητής" -Κ. Γώγου

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω "ποιητής"
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ...
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...

Κατερίνα Γώγου

ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΥΤΟΨΙΑΣ 2.11.75 - ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

«... το σώμα κείτονταν μπρούμυτα παράλληλα

ενωνόταν με το Βατικανό.

Το ένα χέρι του ματωμένο απλωμένο μούντζα στο ΚΚΙ

και τ' άλλο κραδαίνοντας τα γεννητικά του όργανα

στους ειδικούς της κουλτούρας.

Τα αίματα στα μαλλιά του βδέλλες

στα σκεπασμένα ομοφυλοφιλικά σύνδρομα

στους εις άπασαν την επικράτειαν άνδρας της γης.

Το πρόσωπό του παραμορφωμένο από τα κάδρα

της τάξης που αρνήθηκε

μελανός εθελοντής του κουρελοπρολεταριάτου.

Τα δάχτυλα του χεριού τού αριστερού

σπασμένα απ' το σοσιαλιστικό ρεαλισμό

πεταμένα σε φωταγωγημένα σκουπίδια.

Το σαγόνι σπασμένο

με άπερκατ εργάτη συνδικαλιστή

επί μισθώσει τραμπούκου.

Τ’ αυτιά μισοφαγωμένα από τσογλαναρά που δεν είχε στύση.

Ο αυχένας σπασμένος αποκομμένος απ' το σώμα

πάνω στη βασική αρχή να λειτουργούνε χώρια.

Η μάνα παντού.

Αυτός ήταν ο θάνατος του κομουνιστή και ομοφυλόφιλου

ΠΑΖΟΛΙΝΙ, που κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή

καβάλα σ' ένα πενηνταράκι μηχανάκι έτρεχε να προλάβει να

παίξουνε τα σινεμά στο Αιγάλεω, στο Λίβερπουλ και

προπαντός στην Όστια, με κρατημένες επάνω του κουτιά από ταινίες και ρημαδογειτονιές.

Και το ριγέ σημαιάκι της ποίησης.

Αντίο.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ («Το ξύλινο παλτό», Καστανιώτης, 1982, σ. 15)

Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2013

Τήνος: πνευματικότητα, λευκό και βουκαμβίλιες

Το νησί της Παναγίας, των περιστερώνων, της λιτής ομορφιάςΤης Σαντρας Βουλγαρη
Το είχα τάξει πως θα πήγαινα στην Τήνο. Τότε δεν υπήρχε συγκεκριμένος λόγος, μόνο μια παλιά εκκρεμότητα. Η επιστροφή στα πάτρια εδάφη, κάποτε θα τα κατάφερνα. Κι ήρθε η ώρα. Η απόφαση βγήκε λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο στο καράβι της επιστροφής στην Αθήνα με διαδρομή από Ανδρο. Δύο συμπαθητικές κυρίες κάθησαν δίπλα μου και μου περιέγραψαν το «θαύμα» που τους είχε συμβεί στην Τήνο. Μαζί μοιραστήκαμε το ταξί Ραφήνα-Πατήσια κι όταν με αποχαιρέτησαν, μου έδωσαν για δώρο ένα κουτί με αμυγδαλωτά ζυμωμένα με ροδόνερο. Λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο βρεθήκαμε στην Τήνο δίχως να φοβηθούμε τα πλήθη. Ανταπόδοση ήταν η υπέρτατη γαλήνη. Είναι δυνατόν να φυσάει νύχτα μέρα, με τον αέρα να σταματάει για κανένα τρίωρο κι ύστερα άντε πάλι, και να μη σε νοιάζει; Στην Τήνο γίνεται. Είναι ένα από τα «θαύματά» της.
Ακουσα πολλά πριν πάω. Ημουν γεμάτη με εικόνες κι αισθήσεις άλλων, από ένα νησί γνωστό για την πνευματικότητά του, την καλλιτεχνική παράδοσή του, την καθαριότητα, την ομορφιά του, τον έρωτα από τα πρώτα σου βήματα σε αυτό, που προκαλεί. Πήγα ανεπηρέαστη, σχεδόν κενή, λες και επίτηδες δεν ήθελα να ερευνήσω όσα μου έλεγαν, με την επιθυμία να ανακαλύψω τη δική μου Τήνο.
Στην Παραλία του Αγίου Φωκά κοντά στη Χώρα ανθίζουν δίπλα στη θάλασσα κρινολούλουδα. Περπατάς ανάμεσά τους ξυπόλητος, η άμμος ζεστή αν και είναι νωρίς το πρωί. Ανάμεσα στα δέντρα ακουμπάς τα πράγματά σου. Θα μπορούσες να μείνεις εδώ για πάντα.
Φυσικά επισκεφθήκαμε την Ευαγγελίστρια ακολουθώντας σε παράλληλους δρόμους το κόκκινο χαλί που ανεβαίνουν γονατιστοί όσοι είδαν τις προσευχές τους να εισακούονται. Η εικόνα του Ευαγγελισμού κρυμμένη πίσω από πλήθος κοσμήματα-αναθήματα πιστών, ίσα που διακρίνεται, ενώ από το ταβάνι κάτω από καντήλια κρέμονται τα εκατοντάδες τάματα που δόθηκαν μέσα στα χρόνια. Η πορτοκαλιά που είχε δει ένας μουσουλμάνος ο οποίος ξαναβρήκε την όρασή του, καράβια του 19ου αιώνα που σώθηκαν, μορφές παιδιών, καρδιές. Περίεργο, η ατμόσφαιρα δεν είναι βαριά, ο κόσμος δεν ενοχλεί. Ανάλαφρα συναισθήματα χαράς δονούν τον χώρο σαν τους ψίθυρους των ανθρώπων που μπαίνουν λίγοι λίγοι.

Στα χωριά

Ο δρόμος μάς πάει μακριά από την Ευαγγελίστρια, σε μια διαδρομή πίσω στον χρόνο. Προορισμός ο Πύργος, το χωριό του παππού. Το κάποτε ερειπωμένο οικογενειακό σπίτι, πεντακάθαρο, φρεσκοβαμμένο, παραδομένο πλέον στην Κοινότητα. Χανόμαστε μέσα στα δρομάκια γύρω από τον πλάτανο της κεντρικής πλατείας, κολυμπάμε σε μια από τις παραλίες του Πάνορμου. Φυσάει.
Η επόμενη μέρα, περιπλάνηση στην ομορφιά της Τήνου: τα χωριά της. Το λευκό και οι βουκαμβίλιες επικρατούν. Τριπόταμος έξω από το σπίτι που έζησε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, Αρνάδος στο πρώην Δημοτικό Σχολείο που έχει γίνει γκαλερί, Δύο Χωριά λίγο πριν δύσει ο ήλιος στο καμπαναριό της Παναγίας, Τριαντάρος σε ένα ελαιοτριβείο που φιλοξενεί έκθεση γλυπτικής, Κτικάδος μοναδικοί επισκέπτες μιας ταβερνούλας με θέα μέσα από βουνά έως πέρα στη θάλασσα. Τι ησυχία...
Είναι όμορφη η επιστροφή στη Χώρα της Τήνου, το περπάτημα στα σοκάκια της, συναπάντημα με μεσαιωνικούς κρουνούς/βρύσες και σπίτια με μαρμάρινα φουρούσια που κρατούσαν τα μπαλκόνια, ανάμεσά τους ένα με οικόσημο του Τάγματος των Ιπποτών της Ρόδου. Στο ψαράδικο συναντάμε τον πελεκάνο που ήρθε πετώντας στην Τήνο και τον κράτησαν ως μασκότ!
Η νύχτα μάς βρίσκει στα μονοπάτια της πανσελήνου. Ο αέρας σταματάει για λίγο, για πολύ λίγο. Σαν προετοιμασία για το δικό μας «θαύμα» που ετοιμάζεται να εκτυλιχθεί μπροστά στα μάτια μας. Ανατολή του ήλιου με θέα τη Δήλο. Στο βάζο τα κρινολούλουδα έχουν λυγίσει, το δωμάτιο έχει ευωδιάσει. Ξαναρχίζει να φυσάει. Είναι παραπάνω από μήνας που έχουμε επιστρέψει κι όμως συχνά ξυπνάω το πρωί νομίζοντας πως ακούω τα κύματα, τον αέρα της Τήνου...

foto:Ν.Τσιαμτσίκας Η Μυρσίνη της Τήνου...Η κρυμμένη ομορφιά του παρεξηγημένου νησιού...

www.kathimerini.gr

Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2013

"Καταπιεζόμενος και Καταπιεστής" Paulo Freire

Ό καταπιεζόμενος, έχοντας εσωτερικεύσει την εικόνα του

καταπιεστή καί έχοντας υιοθετήσει τήν καθοδήγησή του, φοβάται

την έλευθερία. Φοβάται νά βγει έξω άπό τά « διατεταγμένα ».

Η ελευθερία απαιτεί από τόν καταπιεζόμενο νά αποβάλει αυτή τήν

εικόνα καί νά τοποθετήσει στή θέση της τήν αυτονομία καί τήν

ευθύνη. Η ελευθερία αποκτιέται μέ την πάλη, δέν δίνεται δωρεάν.

Πρέπει να επιδιώκεται έπίμονα καί ύπεύθυνα. Ή ελευθερία δέν

είναι ένα ιδανικό πού βρίσκεται έξω από τόν άνθρωπο. Ούτε μιά

ιδέα που γίνεται μύθος. Είναι η απαραίτητη προϋπόθεση γιά

να μπορέσει να αρτιωθει ό άνθρωπος.

Για να υπερνικήσουν οί άνθρωποι την κατάσταση καταπίε-

σης οφείλουν πριν από όλα να ανακαλύψουν, με κριτικό πνεύμα,

τις αιτίες που την προκαλούν, ώστε να μπορέσουν, με τη μετα-

μορφωτική δράση τους, να δημιουργήσουν μιά νέα κατάσταση,

που θα τους επιτρέψει να φτάσουν σ' έναν πληρέστερο άνθρωπισμό.

Ή πάλη όμως για έναν αρτιότερο ανθρωπισμό έχει ήδη

αρχίσει με τον άγώνα για την αλλαγή της κατάστασης. Ή κατα-

πίεση είναι μιά απάνθρωπη καί απανθρωπίζουσα ολότητα που

πλήττει και τον καταπιεζόμενο και τον καταπιεστή. Ωστόσο,

μόνο οί καταπιεζόμενοι είναι εκείνοι που, ορμώμενοι από την

καταπνιγμένη τους ανθρωπιά, θ' αναλάβουν τον αγώνα και για

τους δυό για έναν αρτιότερο ανθρωπισμό.

Απόσπασμα: "H αγωγή του καταπιεζόμενου" Paulo Freire εκδόσεις Κέδρος 1974

Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2013

"Ζούμε σε βάρος των μελλοντικών γενεών" καθ. Δ.Λιαντίνης

Γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου του 1942. Το επώνυμό του ήταν Νικολακάκος, το οποίο άλλαξε για να τιμήσει την ιδιαίτερη πατρίδα του, το χωριό Λιαντίνα της Λακωνίας. Τελείωσε το εξατάξιο γυμνάσιο της Σπάρτης. Το 1966 αποφοίτησε από το Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Από το 1968 μέχρι το 1970 υπηρέτησε ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση στους Μολάους Λακωνίας. Τον Οκτώβριο του 1970 μετέβη στο Μόναχο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1972 και σπούδασε τη γερμανική γλώσσα, διδάσκοντας συγχρόνως ως φιλόλογος στο ιδιωτικό ελληνικό σχολείο της Otto Gesellschaft του Μονάχου. Από το 1973 μέχρι το 1975 υπηρέτησε εκ νέου στη Μέση Εκπαίδευση στις Θεσπιές Βοιωτίας. Το 1975 διορίστηκε βοηθός στο Εργαστήριο Παιδαγωγικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1978 έγινε Διδάκτωρ με βαθμό «άριστα» και θέμα της διδακτορικής διατριβής: «Η παρουσία του ελληνικού πνεύματος στις ελεγείες του Duino του Ράινερ Μαρία Ρίλκε».

Υπήρξε από το 1975 μέχρι το 1998 βοηθός, επιμελητής, λέκτορας, επίκουρος καθηγητής και αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφίας της Aγωγής και της Διδακτικής των ελληνικών μαθημάτων στον Τομέα Παιδαγωγικής του Τμήματος Φ.Π.Ψ. του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1978-79 με εκπαιδευτική άδεια παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης φιλοσοφία και συγχρόνως δίδασκε σε εντεταγμένο ελληνικό σχολείο στο Λουντβισχάφεν. Εκτός του Πανεπιστημίου στην Ελλάδα δίδαξε στο Μαράσλειο Διδασκαλείο στη Μετεκπαίδευση των δασκάλων, σε διάφορα ΠΕΚ και στη Σχολή της Αστυνομίας.

Ήταν συγγραφέας εννέα βιβλίων με φιλοσοφικό και παιδαγωγικό περιεχόμενο. Επίσης απέδωσε στην ελληνική το «Ίδε ο Άνθρωπος» του Νίτσε.

Το 1973 παντρεύτηκε την καθηγήτρια Φιλοσοφίας του τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νικολίτσα Γεωργοπούλου. Από το γάμο τους απέκτησαν μια κόρη.

Την 1η Ιουνίου 1998 ο Λιαντίνης εξαφανίστηκε αφήνοντας γράμμα προς την κόρη του, στο οποίο δήλωνε πως είχε αποφασίσει «να αφανισθεί αυτοθέλητα», όπως χαρακτηριστικά έγραφε. Η υπόθεση της εξαφάνισής του απασχόλησε την κοινή γνώμη, λόγω ιδιαίτερης προβολής από τα ΜΜΕ.