"Θέλουμε να ζήσουμε με ασφάλεια. Χρειαζόμαστε ανθρώπινα δικαιώματα"

Γράμμα των μεταναστών της Πάτρας
Από τότε που είμαστε μικροί στη χώρα μας είχε φασαρία, μα εμείς δεν καταλαβαίναμε τι είναι αυτή η φασαρία. Μετά μεγαλώσαμε και καταλάβαμε ότι αυτή η φασαρία είναι πόλεμος.
Άλλαζαν οι εποχές και εμείς περνούσαμε πιο δύσκολα. Έτσι φτάσαμε στο σήμερα.
Από τότε μέχρι και σήμερα σκεφτόμαστε τι θα γίνει με το μέλλον μας, ποιά θα είναι η μοίρα μας. Όταν είμασταν στη χώρα μας, μας είπαν ψέμματα. Μας είπαν ότι στην Ευρώπη έχει δημοκρατία και εκεί θα έχουμε ανθρώπινα δικαιώματα. Αλλά εδώ είναι αλλιώς. Για να φτιάξουμε τη ζωή μας πρέπει να περάσουμε τα σύνορα αλλά στην ελλάδα αυτό είναι πολύ δύσκολο.
Υποτίθεται ότι η αστυνομία υπάρχει για να προστατεύει το κόσμο. Αλλά εδώ δεν είναι έτσι. Η αστυνομία στην ελλάδα μας χτυπάει, μας κοροιδεύει, μας συλλαμβάνει, προσβάλλει τη χώρα μας και το θρήσκευμα μας ακόμα και αν είμαστε ανήλικοι. Εμείς είμασταν στο παλιό λιμάνι κι από κει ήρθαμε στο εργοστάσιο απέναντι απ’το νέο λιμάνι για να μην έχει πρόβλημα μαζί μας ο κόσμος στην Πάτρα και με σκοπό να φύγουμε για άλλη χώρα.
 
Πολλές φορές κι ενώ κοιμόμαστε, έρχεται η αστυνομία στις 5 το πρωί , μας ξυπνάει, μας χτυπάει, μας καίει τα χαρτιά, μας λένε ότι θα πάμε εκδρομή και μετά μας στέλνουν στην Αθήνα. Εκεί μας αφήνουν συνήθως στο Αλλοδαπών. Κάποια παιδιά που δεν έχουν λεφτά πρέπει να γυρίσουν πίσω στη Πάτρα με τα πόδια, ένα ταξίδι που διαρκεί 6 μέρες.
Αναγκαστικά πρέπει να γυρίσουμε γιατί μόνο από εδώ μπορούμε να φύγουμε. Θέλουμε να βρούμε έναν άλλο τόπο να ζήσουμε τη ζωή μας, επειδή στην Ελλάδα επικρατεί κακή κατάσταση. Όλοι μας γεννηθήκαμε από μια μάνα και ένα πατέρα. Μπορεί να μιλάμε διαφορετική γλώσσα, να είμαστε από διαφορετικές χώρες αλλά όλοι είμαστε αδέλφια.
Με την αστυνομία μιλήσαμε για τα προβλήματα μας αλλά όπως φαίνεται δεν έχουν σημασία γι αυτούς. Είτε στο πόλεμο στις χώρες μας είτε στην καθημερινή ζωή εδώ έχουμε πρόβλημα επιβίωσης. Ό,τι λέμε από το ένα αυτί μπαίνει και από το άλλο βγαίνει. Το μόνο που θέλουμε είναι μια ήρεμη ζωή. Μέχρι πότε πρέπει να είμαστε μακριά από τις οικογένειές μας;
Γιατί δεν μας δίνουν χαρτιά να μπορούμε να ταξιδεύουμε πίσω στη χώρα μας και μετά πάλι στην Ευρώπη; Εσείς θα μπορούσατε να ζήσετε στο παλιό εργοστάσιο όπως ζούμε εμείς; Εσείς μπορείτε να τρώτε φαγητό από τα σκουπίδια; Έτσι η ζωή δεν αξίζει. Το ξέρετε ότι έχουμε ένα νεκροταφείο στη πάτρα για μετανάστες και πρόσφυγες;
Εμείς φύγαμε από τις χώρες μας για να ζήσουμε όχι για να πεθάνουμε.
Παρακαλούμε όποιον-α διαβάσει αυτό το κείμενο να αλλάξει ό,τι κακό σκέφτεται για εμάς. Αν κάποιος μετανάστης κάνει κάτι κακό δεν φταίμε όλοι γι αυτό. Ας μην αλλάζει πεζοδρόμιο όποιος μας βλέπει στο δρόμο. Κανένας θεός δεν θέλει να χτυπάς αδύναμους ανθρώπους, να τους συλλαμβάνεις, να τους κόβεις το νερό και το ρεύμα και να τους ταπεινώνεις. Όταν μαθαίνετε ότι ένας αστυνομικός χτυπάει άλλον ένα ανήλικο μετανάστη μην κλείνετε τα μάτια ή τα αυτιά σας.
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

μετανάστες και πρόσφυγες από το παλιό εργοστάσιο της Πειραϊκής-Πατραϊκής".
Στο μεταξύ σε δελτίο τύπου που εξέδωσε η Κίνηση Υπεράσπισης Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών/στριών σχετικά με τη νέα επιχείρηση-"σκούπα" που πραγματοποιήθηκε σήμερα 5/1/2012 στο παλιό εργοστάσιο της Πειραϊκής- Πατραϊκής, καθώς και τις τελευταίες εξελίξεις γενικότερα στο μεταναστευτικό αναφέρει τα εξής:
"Δυο μόλις ημέρες μετά τον τραγικό θάνατο ενός  νεαρού πρόσφυγα και την εισαγωγή άλλων δυο στο νοσοκομείο, μετά την απέλπιδα προσπάθειά τους να ζεσταθούν με λίγη φωτιά σε ένα εγκαταλελειμένο φορτηγό.  Τρεις μέρες μετά τη δημοσιοποίηση σε ελληνικά και ξένα sites,  αλλά και σε κεντρικούς δρόμους της πόλης, ενός κειμένου-κραυγή απόγνωσης των ίδιων των προσφύγων και μεταναστών, που καθημερινά δίνουν τη μάχη της επιβίωσης.
Μια εβδομάδα μετά το σοβαρό ξυλοδαρμό δυο νεαρών Αφγανών στο χώρο του λιμανιού.  Δυο εβδομάδες μετά το σοβαρό τραυματισμό ενός ακόμα πρόσφυγα σε καταδίωξη  από την Αστυνομία  και την πολυήμερη παραμονή του στη μονάδα εντατικής θεραπείας.
Δυο εβδομάδες μετά από τη μαζική ειρηνική πορεία των προσφύγων και μεταναστών, που φώναζαν ότι είναι άνθρωποι και απαιτούσαν να σταματήσει η αστυνομική βαρβαρότητα.   Και ενώ ακόμα είμαστε στις «Άγιες Μέρες» των εορτών.
Τη στιγμή αυτή επέλεξε η ελληνική πολιτεία να στείλει τους εκπροσώπους της, την Αστυνομία και τα εκκαθαριστικά μηχανήματα του Δήμου, στο ερειπωμένο εργοστάσιο όπου έχουν βρει κατάλυμα οι πρόσφυγες.  Να τους ευχηθούν καλή και ειρηνική χρονιά κυνηγώντας τους και συλλαμβάνοντάς  τους,  αρπάζοντας και καίγοντας τα λιγοστά τους υπάρχοντα, προειδοποιώντας τους εναπομείναντες ότι δεν υπάρχει σωτηρία.
Να είναι άραγε μια σκόπιμη επίδειξη πυγμής και βαρβαρότητας από τη μεριά του κράτους; Να είναι εφαρμογή του «δόγματος του σοκ», όπως γίνεται γενικά στην ελληνική κοινωνία; Να είναι δείγμα μιας κεντρικής πολιτικής επιλογής για εκρίζωση της μετανάστευσης;  Να είναι απλά μηδενική ανοχή στο ξένο, στο διαφορετικό;
Όποια κι αν είναι η απάντηση, το σίγουρο πλέον είναι ένα.  Η ελληνική πολιτεία δεν υπολογίζει ούτε καν το θάνατο, δεν την πτοεί ο αριθμός των θυμάτων. Για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, για πολιτικές ενσωμάτωσης μεταναστών, για τις καταδίκες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για παραβίαση ανθρώπινων δικαιωμάτων, ούτε λόγος πλέον να γίνεται.
Να τους χαιρόμαστε".

Aναδημοσίευση από το www.thebest.gr και στάλθηκε από την καλή φίλη Μίνα Π. την ευχαριστώ..

Μαγικές διαδρομές στην Τέχνη: Κωστή Παλαμάς από την Κατερίνα Τζαβάρα

"Δεν ξερω πως εχει επιδράσει ολη αυτή η προσπάθεια εξαθλίωσης της Παιδείας και των συνθηκών εργασίας των εκπαιδευτικών μέσα μου, αλλά με βρήκα να ξαναγυρίζω στα κείμενα του Κωστή Παλαμά για να συντροφεύσω τις ανησυχίες μου...και ίσως τώρα εκτιμώ και καταννοώ καλύτερα την επιλογή μας πριν 3 χρόνια με την εκδότρια μου να συμπεριλάβουμε αποσπάσματα από τα πιο γνωστά ποιήματά του στα βιβλία μας για μικρά παιδιά. Ίσως να είμαι απλά συγκινημένη που το καταφέραμε..."

Κατερίνα Τζαβάρα

Μια αξιόλογη δουλειά ...την προτείνουμε ανεπιφύλακτα...!!!

ΑΛΜΠΕΡΤ ΚΑΜΥ: Ο Θρύλος, η βιογραφία και η τυμβωρυχία

 του Θωμά Τσαλαπάτη

Η 4η Ιανουαρίου του 1960 είναι η μέρα θανάτου του Αλμπερ Καμύ. Δημοσιεύουμε ένα παλαιότερο κείμενο (στα 50 χρόνια από τον θάνατο του) για τον ίδιο και τη μνήμη του. 

ΑΛΜΠΕΡΤ ΚΑΜΥ: Ο Θρύλος, η βιογραφία και η τυμβωρυχία  

Πολλαπλές αφορμές μας κάνουν να μιλούμε για πράγματα περασμένα, να εξετάζουμε σε ποιο βαθμό είναι παρόντα, να εξετάζουμε τη διαχρονικότητά τους. Και είναι φορές που το παρόν αυτό δηλώνεται απερίφραστα, χωρίς να συνθηκολογεί με χρονολογίες, επαναλήψεις ή το γεγονός του θανάτου που τοποθετεί τα πάντα στα περασμένα. Για να μιλήσει κανείς για τον Αλμπέρ Καμύ σήμερα, δίνονται τρεις αφορμές. Η επέτειος 50 χρόνων από το θάνατό του (στις 4 Ιανουαρίου), η έκδοση μιας από τις σημαντικότερες βιογραφίες του στα Ελληνικά (Ολιβιέ Τοντ, Αλμπέρ Καμύ, Μια ζωή, μετάφραση. Ρίτα Κολαΐτη, εκδ. Καστανιώτη 2009) και η πρόσφατη προσπάθεια τυμβωρυχίας του Νικολά Σαρκοζί.

Περί κομμουνισμού και υπαρξισμού 

Γεννημένος στην υπό γαλλική κατοχή Αλγερία, το 1913, ο Καμύ συνέδεσε το όνομά του με την αριστερά (με μια έννοια αρκετά διευρυμένη) και το παράλογο. Έχει ενδιαφέρον να δει κανείς τη σχέση του Καμύ με τον κομμουνισμό και τον υπαρξισμό, τις δύο μεγάλες συγγένειες που ο ίδιος αποποιήθηκε εξίσου. Από το Γαλλικό Κομουνιστικό Κόμμα διαγράφηκε το 1937, μια διαγραφή που τον έφερε πιο κοντά σε αναρχικές ή τροτσκιστικές ομάδες. Όσο για την ετικέτα του υπαρξιστή, ο ίδιος την αρνήθηκε από την αρχή της λογοτεχνικής του σταδιοδρομίας, παρ όλες τις συγγένειες που μπορεί να παρουσιάζει με το έργο του. Η ενεργή κριτική του στον υπαρκτό σοσιαλισμό, η συμμετοχή του στο θέμα ανεξαρτησίας της Αλγερίας και η ανάμιξη του στην Γαλλική αντίσταση και μια σειρά από άλλα κινήματα και ευρωπαϊκές προσπάθειες, τον περιγράφουν ως έναν από τους πιο ζωντανούς, πιο οργανικούς διανοουμένους του περασμένου αιώνα.
Το παράλογο του Καμύ 
Ο Καμύ είναι ένας από τους τελευταίους μεγάλους ηθικούς στοχαστές. Όλο του το έργο φαίνεται ως μια προσπάθεια χαρτογράφησης του παραλόγου και κυρίως μια προσπάθεια υπέρβασης του μηδενισμού που μπορεί να προκύψει από αυτό. Το πρώτο ζευγάρι έργων του, ο “Ξένος” και ο “Μύθος του Σίσυφου”, περιγράφουν ακριβώς το παράλογο ως θριαμβευτή της σύγχρονης αμήχανης ζωής. Στην μετά τον Νίτσε εποχή, η παραδοχή του θανάτου του θεού είναι πιο εύκολη παρά ποτέ. Η ρήση του Ντοστογιέφσκι “ο θεός πέθανε, τώρα όλα επιτρέπονται” γίνεται ερώτημα και μάλιστα κεντρικό στην ηθική του Καμύ. Σ‘ έναν κόσμο χωρίς θεό, ο άνθρωπος πρέπει να αναζητήσει ένα νέο κέντρο. Στο επόμενο ζευγάρι έργων του στον “Επαναστατημένο άνθρωπο” και στην “Πανούκλα”, ο Καμύ απαντά ακριβώς σε αυτό το θέμα διατυπώνοντας το δικό του cogito: “Επαναστατώ, άρα υπάρχουμε”. Ο άνθρωπος, η αναγνώριση και αποδοχή της παράλογης φύσης της ζωής, όπως αυτή προκύπτει από τα αδιέξοδα της λογικής και τελικά η υπέρβαση του παραλόγου, ως πράξη ανάτασης και επαναστατικής οπτικής, στο όνομα ακριβώς του ανθρώπου, της συντροφικότητας και της αδελφοσύνης που προκύπτει από την συνειδητοποίηση της κοινής μοίρας, είναι η πρόταση του Καμύ για τον ορισμό ενός νέου κέντρου.
Έχει ενδιαφέρον να εξετάσει κάποιος το στυλ γραφής του Καμύ σε σχέση με το περιεχόμενο των έργων. Τα φιλοσοφικά του κείμενα γραμμένα με τρόπο ελεύθερο, βρίσκονται πιο κοντά στο δοκίμιο παρά τη φιλοσοφική διατριβή. Η γλώσσα είναι κατανοητή και ο στόχος τους γίνεται εμφανής από την αρχή. Τα μυθιστορήματά του είναι γραμμένα περισσότερο ως λογοτεχνικές παραβολές στα όρια του υπαινικτικού ρεαλισμού. Ο Καμύ βρίσκεται πιο κοντά στον Κάφκα απ ότι σε όποιον άλλο συγγραφέα, αλλά ενώ στον Κάφκα τα σύμβολα μένουν ανοιχτά και οι ερμηνείες τους μπορεί να είναι πολλαπλές, στον Καμύ τα σύμβολα είναι συγκεκριμένα και εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σύνολο. Τα θεατρικά έργα του Καμύ εντάχθηκαν συχνά και λανθασμένα στο θέατρο του παραλόγου. Ενώ, τόσο στον “Καλιγούλα”, όσο και στην “Παρεξήγηση” (τα δύο σημαντικότερα θεατρικά του), κεντρικό θέμα είναι ακριβώς το παράλογο, η δομή και το ύφος τους τα αποκλείουν από αυτή την κατηγορία της οποίας και προηγούνται. Τα έργα του Καμύ ζητούν πάνω απ όλα να επικοινωνήσουν, αποφεύγοντας την απόλυτη κατάφαση του διδακτισμού. Η δομή και η γλώσσα τους είναι συμβατική σε μεγάλη απόσταση από τους εννοιολογικούς ή ποιητικούς πειραματισμούς του Μπέκετ, του Ιονέσκο και του Ζενέ. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα θέατρο μάλλον παλαιό, που μιλά για πράγματα αυστηρά καινούργια.
Αντί στεφάνων 
Ο ίδιος ο θάνατος του Καμύ περιγράφει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τη ρίζα του παράλογου στην ζωή του ανθρώπου. Το 1960, στην ηλικία των 46 και στην πιο δημιουργική και πυκνή φάση της ζωής του, ο συγγραφέας πεθαίνει σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Και όμως το παράλογο φαίνεται να συνεχίζεται μέχρι και τις μέρες μας. Πρόσφατα, ο Νικολά Σαρκοζί πρότεινε τα οστά του Γαλλο-αλγερινού συγγραφέα να μεταφερθούν στο Πάνθεον, την νεκρόπολη τιμής του γαλλικού πνεύματος. Με αυτό τον τρόπο, ο γάλλος πρόεδρος προσπαθεί να τονίσει την οικουμενικότητα (με έντονη την χροιά του ακίνδυνου) της σκέψης του Καμύ, την (ψευδή) ανεκτικότητα του ίδιου στις αντίθετες απόψεις και ταυτόχρονα να γίνει αρεστός στους αλγερινούς πρόσφυγες, τιμώντας ως μέγιστο Γάλλο κάποιον με αφρικανικό αίμα στις φλέβες του. Όμως, ένας συγγραφέας σαν το Καμύ δεν γίνεται να τιμηθεί με στεφάνια, στο μόνο πράγμα που άφησε πίσω του νεκρό, δηλαδή το σώμα του. Αντίθετα, τιμάται καθημερινά, ενθουσιάζοντας, προκαλώντας προβληματισμούς και εμπνέοντας γενεές νεότερες με ένα έργο που όχι μόνο δεν έχει πεθάνει, αλλά ο χρόνος δεν έχει καταφέρει ακόμα να το κάνει να γεράσει.

Ας σκάψουν λοιπόν όσο βαθιά θέλουν οι τυμβωρύχοι, εδώ δεν κατοικεί τίποτα το νεκρό.
Αναδημοσίευση: http://ilesxi.wordpress.com/

George Frederick Handel

Ο George Frederick Handel γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1685, την ίδια χρονιά με τον Μπάχ (Johann Sebastian Bach) στην πόλη Halle της Σαξονίας, όπου σήμερα βρίσκεται η Γερμανία.

Πέθανε στο Λονδίνο τον Απρίλιο του 1759. Έζησε και συνέθεσε την εποχή του Μπαρόκ. Ο πατέρας του ήταν χειρούργος και η μητέρα του κόρη ιερέα των λουθηρανών. Ο Χαίντελ εξεδήλωσε το ενδιαφέρον του για τη μουσική από τη στιγμή που παρακολούθησε εκκλησιαστική λειτουργία. Οι γονείς του τον ενεθάρρυναν να αξιοποιήσει το μουσικό του ταλέντο. Ο πρώτος δάσκαλος του Χαίντελ ήταν ο διευθυντής της εκκλησιαστικής χορωδίας και μουσικός εκκλησιαστικού οργάνου της πόλης του, από τον οποίον έμαθε την τεχνική του κλαβιέ (πληκτρολογίου) και της σύνθεσης. Ήταν επιτυχημένος μουσικός εκκλησιαστικού οργάνου από την ηλικία των 8 του χρόνων. Αργότερα, διδάχθηκε όμποε και βιολί.

Οι πρώτες του συνθέσεις ήταν σονάτες για όμποε. Σε ηλικία 11 μόλις ετών ερμήνευσε συνθέσεις στο Βερολίνο όπου επαινέθηκε για την τεχνική του. Ο πατέρας του πέθανε νωρίς, του άφησε, όμως, χρήματα για να συνεχίσει τις σπουδές του. Γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο και έγινε μουσικός εκκλησιαστικού οργάνου στον καθεδρικό ναό των Καλβινιστών, στο Halle, για να συμπληρώσει τα έσοδά του ενόσω σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο. Ύστερα μετακινήθηκε βόρεια, στο Hamburg, όπου δίνονταν ευκαιρίες στους μουσικούς.

Ο Χαίντελ διετέλεσε μέλος ορχήστρας στην όπερα και το 1705 διηύθυνε την πρώτη παράσταση της όπεράς του Almira. Ακολούθησαν οι όπερες Π Nero και Floridno and Daphne (Δάφνης και Χλόη) την ίδια και την επόμενη χρονιά. Κατάφερε να συγκεντρώσει αρκετά χρήματα για να μελετήσει μουσική στην Ιταλία. Έζησε στην Φλωρεντία, τη Βενετία, τη Νάπολη και τη Ρώμη. Εκεί συνάντησε τον Alessandro Scarlatti και άρχισε να συνθέτει με ενθουσιασμό.

Στη Φλωρεντία συνέθεσε την όπερα Rodrigo, που έγινε αποδεκτή με καλές κριτικές από τους κατοίκους της Ρώμης. Συνέθεσε το ορατόριο Resurrection in Rome (Ανάσταση στη Ρώμη). Στη Νάπολη συνέθεσε τις σερενάτες: Acis, Galatea και Polifemus και ξεκίνησε την όπερα Agrippina που την παρουσίασε στη Βενετία όπου έγινε δεκτή με επευφημίες. Ο Χαίντελ πήγε στο Λονδίνο το 1710. Οι Άγγλοι ενθουσιάστηκαν με τη μουσική του. Η όπερα Rinaldo του έφερε άμεση φήμη και επιτυχία. Το 1714 αφιέρωσε τη σουίτα του Water Music (Μουσική των Νερών) στον βασιλιά της Αγγλίας Γεώργιο Ι. Το ορατόριο Messiah (Μεσσίας) το συνέθεσε μέσα σε τρεις εβδομάδες, το 1742. Συνέθεσε 40 όπερες, 30 ορατόρια (χορωδιακό έργο), κονσέρτα για αρμόνιο που εκτελούσε ο ίδιος, concerti grossi (συνθέσεις με τεχνοτροπία μπαρόκ με σόλο όργανα - με περισσότερους από έναν σολίστες) και Te Deum (ύμνους στο Θεό). Η συνθέσεις του Water music και Royal Fireworks (Μουσική των νερών και Βασιλικά πυροτεχνήματα) ονομάστηκαν 'υπαίθρια μουσική'. Επέστρεψε στη Γερμανία αλλά το 1726 μετακόμισε στο Λονδίνο όπου και αγόρασε μόνιμη κατοικία για το υπόλοιπο της ζωής του. Έγινε Βρετανός υπήκοος, κάτι που του επέτρεψε να γίνει επίσημος συνθέτης στο βασιλικό παρεκκλήσι.

Μια σελίδα του αυτόγραφου σχεδίου George Frideric Handel του Μεσσία, 1741.

Από το 1726 ξένες όπερες έδωσαν νέο στυλ και τα ορατόρια έγιναν δημοφιλή. Ο Χαίντελ έγραψε πολλά κονσέρτα για όργανο καθώς και άλλα ορχηστικά έργα. Είχε την δεξιότητα να κατανοεί αυτό που ο κόσμος επιζητούσε από τη μουσική και να το συνθέτει. Το 1750 είχε ένα σοβαρό ατύχημα στην Ολλανδία. Μόλις ανέλαβε, άρχισε να συνθέτει το τελευταίο του ορατόριο, Jephtha, κατά τη διάρκεια της σύνθεσης του οποίου κατάλαβε πως τα μάτια του τον ενοχλούσαν.

Χειρουργήθηκε χωρίς όμως επιτυχία και έτσι τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του τα πέρασε σχεδόν τυφλός. Κατάφερε να παραμείνει, όμως, ενεργά στο μουσικό στερέωμα μέχρι το θάνατό του. Αναπαύεται στη 'Γωνιά των Ποιητών', στο μοναστήρι του Westminister στο Λονδίνο.