"Enterrement à Ornans" (Κηδεία στην Ορνάν)

αισχύλου-ορέστεια

''...Τι έγινε μετά δεν είδα, μα κι αν το είδα δεν το λέω. Αυτό που θα συμβεί όταν συμβεί,θα το γνωρίσεις...μην κλάψεις απο πριν για κάτι που δεν ξέρεις, με το ξημέρωμα θα ρθεί το μέλλον μην φοβάσαι, και όλα θα γίνουν τότε και θα τα μάθεις όλα..'' Aισχύλος-Ορέστεια

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Το σχολείο, ο καθρέφτης μας

Το σχολείο, ο καθρέφτης μας Tης Mαριας Kατσουνακη Στην Αττική, το 14% των μαθητών είναι αλλοδαποί. Στην Αθήνα, η αναλογία υπολογίζεται σε περίπου τρεις στους δέκα. Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, το σχολικό έτος 2010–11 φοίτησαν 157.201 αλλοδαποί σε σύνολο 1.492.657 (ποσοστό 10,53%). Τελευταία παρατηρείται η εξής τάση: γονείς να μετακινούν τα παιδιά τους σε δημόσια σχολεία με λιγότερους αλλοδαπούς μαθητές, καταθέτοντας αποδεικτικά στοιχεία (λογαριασμούς κ.ο.κ.) συγγενικών κατοικιών... Το φαινόμενο καταγράφει σε σχετικό ρεπορτάζ (του Απόστολου Λακασά) η σημερινή «Κ». Εκπαιδευτικοί, εκπρόσωποι της Πολιτείας και γονείς καταθέτουν τις απόψεις τους. Ενας εξ αυτών επισημαίνει το αυτονόητο: «Πρέπει να δοθεί βάρος στην άνοδο του επιπέδου των αλλοδαπών μαθητών με τη δημιουργία και ποιοτική αναβάθμιση των τάξεων υποδοχής τους στα σχολεία». Το σχόλιο, αποκομμένο από την πραγματικότητα της βασικής και μέσης εκπαίδευσης, μοιάζει γενικόλογο και θεωρητικό. Μια, ακόμη, υπόδειξη πάνω στο δέον γενέσθαι. Είναι όμως έτσι; Ας δούμε τι συμβαίνει στη μακρινή μας (από κάθε άποψη) Φινλανδία. Η χώρα, η οποία εφαρμόζει ένα από τα καλύτερα και αποδοτικότερα εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο –ίσως και το πιο ζηλευτό και αναγνωρισμένο διεθνώς– εκθειάζεται και για έναν ακόμη λόγο: για τον τρόπο που φροντίζει τα παιδιά των μεταναστών. Αναλυτικό ρεπορτάζ στον Guardian (22/11) παρουσιάζει τα δεδομένα. Εως πριν από μια δεκαπενταετία η Φινλανδία είχε ελάχιστους ξένους στο σύνολο του πληθυσμού της. Ομως, η αναλογία άλλαξε δραστικά και έως το 2020 υπολογίζεται ότι το ένα πέμπτο των μαθητών στο Ελσίνκι θα προέρχονται από άλλη χώρα – η πλειονότητα από τη Ρωσία, την Εσθονία, τη Σομαλία, την πρώην Γιουγκοσλαβία. Πώς λειτουργεί η Πολιτεία; Αγκαλιάζει τους αλλοδαπούς μαθητές υποστηρίζοντας, με 25 διδακτικές ώρες την εβδομάδα, τις μαθησιακές ανάγκες τους. Η δουλειά γίνεται μέσα στο σχολείο, μέσα στην ομάδα. Δεν είναι μόνο ότι προβλέπεται επιπλέον οικονομική ενίσχυση για σχολεία που βρίσκονται σε υποβαθμισμένες περιοχές ή φιλοξενούν παιδιά με ειδικές ανάγκες, ούτε ότι η βοήθεια δεν περιορίζεται στο δημοτικό αλλά εφαρμόζονται πιλοτικά προγράμματα και για τους έφηβους μετανάστες. Tο σημείο στο οποίο αποκαλύπτεται το εύρος και το βάθος της σοβαρότητας και ευαισθησίας της φινλανδικής εκπαιδευτικής πολιτικής είναι το εξής: από τη δεκαετία του 1980 το κράτος πληρώνει Σομαλούς δασκάλους να βοηθούν παιδιά από τη χώρα τους να βελτιώνουν και να εμπλουτίζουν το λεξιλόγιο της μητρικής γλώσσας τους. Κάνουν, δηλαδή, πράξη το στοιχειώδες: μαθαίνει καλύτερα κάποιος μια ξένη γλώσσα όταν μπορεί να σκεφτεί και να εκφραστεί πληρέστερα στη μητρική του. Είναι μάταιο να αναζητούμε αναλογίες. Και περιττό. Δομές, νοοτροπίες, φιλοδοξίες, επιδιώξεις, στόχοι, επιθυμίες, όλα διαφέρουν. Εδώ και πολλές δεκαετίες. Πώς να ψέξεις τους Ελληνες γονείς, όταν επιδιώκουν το καλύτερο για τα παιδιά τους; Οταν προσπαθούν να τα «εξαιρέσουν» από την εγκατάλειψη και διαρκή υποβάθμιση της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης; Ο αυξανόμενος αριθμός των αλλοδαπών μαθητών (σε ορισμένες περιπτώσεις χάρη σε αυτούς παραμένουν ανοιχτά σχολεία) δεν αποτελεί πρόβλημα. Εξελίσσεται σε πρόβλημα, όταν δεν υπάρχει καμία πρόνοια και κανένα ενδιαφέρον. Ας μην είναι η Φινλανδία το όνειρό μας. Ας αναρωτηθούμε απλώς: σε τι κοινωνία πρόκειται να ζήσουμε; Η απάντηση είναι κυρίως ευθύνη του εκάστοτε υπουργού Παιδείας. Aναδημοσίευση Καθημερινή 27/11/2011

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.