"Enterrement à Ornans" (Κηδεία στην Ορνάν)

αισχύλου-ορέστεια

''...Τι έγινε μετά δεν είδα, μα κι αν το είδα δεν το λέω. Αυτό που θα συμβεί όταν συμβεί,θα το γνωρίσεις...μην κλάψεις απο πριν για κάτι που δεν ξέρεις, με το ξημέρωμα θα ρθεί το μέλλον μην φοβάσαι, και όλα θα γίνουν τότε και θα τα μάθεις όλα..'' Aισχύλος-Ορέστεια

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

«Πέρα από το Λευκό» – Εκθεση φωτογραφίας της Ευγενίας Κουμαντάρου από το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης – η «Ολίγη Ελλάδα» των ξωκλησιών του Αιγαίου




Μια ολόκληρη χώρα σε «κινούμενη άμμο», τα δελτία ειδήσεων και καιρού αμιλλώνται σε καταιγίδες πολιτικής φύσεως με αθρόες παραιτήσεις υπουργών και σε καιρικές συνθήκες με υπό το μηδέν θερμοκρασίες και πλημμύρες. Παντού «ρωγμές» και «κατολισθήσεις», που ταιριάζουν στην περιπέτεια που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Κι ενώ δεν ξέρεις, κυριολεκτικά και μεταφορικά «τι σου ξημερώνει αύριο» η κάθε ημέρα, έρχεται ο Ελύτης και σου δίνει διέξοδο. «Στην ολίγη Ελλάδα που μας απόμεινε το μόνο που μπορείς ακόμη να κάνεις είναι να δέεσαι στους θεούς σου» («Ιδιωτική Οδός»)...
Συλλογή 40 φωτογραφιών που εκτίθενται από την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου ώς τις 15 Μαρτίου 2012, για πρώτη φορά, στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης και που μας καλούν σε ένα πνευματικό ταξίδι «Πέρα από το Λευκό» με την υπογραφή της Ευγενίας Κουμαντάρου. Σπούδασε στο Princeton αγγλική φιλολογία και φωτογραφία, η δε πρώτη δουλειά της από ασπρόμαυρες φωτογραφίες, με τον τίτλο «Ο Ταπεινός Παράδεισος», έχουν παρουσιαστεί στην Τήνο στη Σχολή Ουρσουλινών, Λουτρά το 2008 και στο Μουσείο Μαρμαροτεχνίας, στον Πύργο Τήνου το 2009 και στη Photobiennale 2010, από το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και στη Σπάρτη στο παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης ώς τις αρχές του 2010.
«Πέρα από το Λευκό» είναι η νέα ατομική δουλειά της, παρουσιάζεται στο Μέγαρο Σταθάτου και συνοδεύεται από δίγλωσσο λεύκωμα με κείμενα της Ευγενίας Κουμαντάρου και του καθηγητή Νικολάου Χρ. Σταμπολίδη, διευθυντή του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης. Η έκθεση είναι αφιερωμένη από την καλλιτέχνιδα φωτογράφο «στη Μητέρα μου» κι αυτό κάνει τη διαφορά. Τα χρώματα είναι άυλα, οι φόρμες λιώνουν κάτω από τον ελληνικό ήλιο, το Αιγαίο κυματίζει και στα ψηλόλιγνα αγριόχορτα των κάμπων, στα πράσινα στάχυα.
«Ψάχνω για το κλειδί»Εντιμο, εξομολογητικό το κείμενο της Ευγενίας Κουμαντάρου, «Αλαφρώνω όταν δρασκελίζω το κατώφλι ενός ξωκλησιού. Βυθίζομαι στην ουσία του εαυτού μου. Δεν γνωρίζω εάν η διαδικασία αυτή αρχίζει με το ταξίδι, ούτε ξέρω εάν είναι η ίδια για κείνους που ήρθαν εδώ πριν από μένα... Γλαυκό. Ξύλινο. Κλειδωμένο. Ψάχνω για το κλειδί στο υπέρθυρο, μετά στο γείσο κάτω από το παράθυρο, ύστερα αναζητώ μια μυστική κρυψώνα στη μάντρα. Ψάχνω για την κουνημένη πέτρα, φανερή για όσους πρέπει να ξέρουν, αλλά απροσδιόριστη στους ξένους»... Το βρήκε το κλειδί η Ευγενία. Το ξωκλήσι τής παρουσιάστηκε σε όλη την «πέρα από το λευκό» υγρή, θεϊκή υπόστασή του. «Πινελιές φωτός κρέμονται στον διπλανό μου τοίχο»... «Ανάβω ένα κερί και περιμένω. Το αεράκι λικνίζει την κουρτίνα σαν να είναι η πνοή του θεού. Η ματιά μου πέφτει σε όλα τα σύμβολα που πάνω τους επενδύσαμε την πίστη μας. Το μανουάλι. Η εικόνα. Το καντίλι. Ο σταυρός... Το φως μεταμορφώνει τις αψίδες του ιερού σε μια ελικοειδή κλίμακα που ανυψώνει την ψυχή μου. Στο άγνωστο. Στο ιερό. Στη σιωπή».
Η ωδή σε ξωκλήσι του Αιγαίου αντηχεί στις ανάερες φωτογραφίες της. Οπως παρατηρεί μιλώντας για τις φωτογραφίες της Ευγενίας ο καθηγητής κ. Ν. Χρ. Σταμπολίδης: «Είναι δύσκολο να αποτυπώσεις τον αέρα. Κι όμως αυτή η πνοή της αέναης πίστης, δροσιά των οφθαλμών και θυγατέρα της ανάγκης της τέχνης, αποδίδεται απλά, αφαιρετικά, λιτά, συγκλονιστικά αέρινα στην αποτύπωση της στιγμής που οδηγεί το χέρι της ψυχής στις φωτογραφίες της Ευγενίας Κουμαντάρου».
Στις τελευταίες σελίδες με τις ευχαριστίες της η Ευγενία Κουμαντάρου μάς αποκαλύπτει ότι «το βιβλίο αφιερώνεται στη μητέρα μου, Σοφία Κουμαντάρου, που πάντα με παρότρυνε να ακολουθήσω τον δρόμο μου και μου έμαθε ότι η μοναξιά αποτελεί δωρεά. Κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες ανακαλούν την κομψή χάρη της, άλλες τη θαλπωρή που δημιουργούσε στην οικογένειά μας και κάποιες άλλες τη δική της σιωπηρή φλόγα που διατηρεί πάντα αναμμένη»... «Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη –καταλήγει– στους Αιγαιοπελαγίτες που συνεχίζουν να ασβεστώνουν τα ερημοκλήσια και να κρατούν το καντίλι τους αναμμένο».

 Tης Eλενης Mπιστικα www.kathimerini.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.