"Enterrement à Ornans" (Κηδεία στην Ορνάν)

αισχύλου-ορέστεια

''...Τι έγινε μετά δεν είδα, μα κι αν το είδα δεν το λέω. Αυτό που θα συμβεί όταν συμβεί,θα το γνωρίσεις...μην κλάψεις απο πριν για κάτι που δεν ξέρεις, με το ξημέρωμα θα ρθεί το μέλλον μην φοβάσαι, και όλα θα γίνουν τότε και θα τα μάθεις όλα..'' Aισχύλος-Ορέστεια

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Eπίγονοι είναι της σκιάς, δισέγγονα των ήχων.




Λένε όταν γράφεις-

γίνεσαι διάφανος.
Το σώμα ακαριαία εξαχνώνεται

και μόνο νοερά δάχτυλα

πατάνε πλήκτρα/ πιέζουν μολύβια

Είναι κι αυτοί οι θόρυβοι

που σε ξυπνούν τη νύχτα

χωρίς να ξέρεις ακριβώς

από που έρχονται.



Διάφανοι ποιητές

χτυπούν τα πλήκτρα του υπολογιστή σου

κάθονται στην καρέκλα σου

καπνίζουν τα τσιγάρα σου

ξύνουν τα μολύβια σου και

πίνουν τον ξεχασμένο σου καφέ

μες απ’ την κούπα.



Μη φοβάσαι-

τα πιο όμορφα ποιήματα

είναι πρωινές ανατριχίλες

ρίγη που διαπερνούν τη ραχοκοκκαλιά σου-

δαχτυλίδια καπνού που στεφανώνουν

τα βλέφαρα.



Τα πιο όμορφα πoιήματα δεν έχουν τίτλο

ούτε αριθμό, ούτε και πάτρονα



ελεύθερα διαχέονται τις νύχτες

τρυπώνουν απ’τα ρουθούνια σου

φωλιάζουν στα πνευμόνια σου

κέντρο χτυπούνε μέσα σου

ριζώνουν στην καρδιά σου.



τα πιο όμορφα ποιήματα

δεν έχουν δάχτυλα προγόνους

επίγονοι είναι

της σκιάς, δισέγγονα των ήχων.

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

Έργα του 1680 Georg Muffat-Jean-Baptiste Lully συνοδοιπόρων στην Μπαρόκ

Πως τα έργα των μεγάλων συνθετών της Μπαρόκ Μουσικής ακούγονται σήμερα.



Ο Γκέοργκ Μούφατ (1653 - 1704) ήταν συνθέτης και οργανίστας.
Σπούδασε στο Παρίσι με τον Ζαν-Μπατίστ Λυλί. Το 1678 διορίστηκε οργανίστας στον αρχιεπίσκοπο του Σάλτσμπουργκ. Το 1690 έγινε οργανίστας του επισκόπου του Πάσσαου.
  • Σονάτες για διάφορα όργανα (Armonico tributo 1682)
  • Έργα για εκκλησιαστικό όργανο (Apparatus musico-organisticus 1690)
  • Έργα για τσέμπαλο

    Ζαν Μπατίστ Λυλί
    Ο Ζαν Μπατίστ Λυλί (1632 -1687) ήταν Γάλλος συνθέτης γεννημένος στη Φλωρεντία, ο οποίος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εργαζόμενος στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Θεωρείται ο πατέρας του γαλλικού ύφους της Μπαρόκ μουσικής, αποκηρύσσοντας κάθε ιταλική επιρροή στη γαλλική μουσική του 18ου αιώνα.


Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

"Τα βράχια του Πλανήτη" Πάνορμος, Τήνος





Τα βράχια του Πλανήτη συνήθως είναι σκεπασμένα από κύματα που αφρίζουν και χτυπιούνται με μανία, όταν βρει εμπόδιο η υγρή του παράνοια. Όταν τα κύματα καταλαγιάζουν, τότε το νησάκι του Πλανήτη ενώνεται με τους υπόλοιπους κολπίσκους και γίνεται ένα με τη στεριά.

Τα βράχια από τη μια μεριά είναι γεμάτα αχινούς, πεταλίδες και κοχύλια. Που και που στα κοιλώματα,  που σχηματίζουν αλμυρές λακκούβες, συναντάς παραστρατημένες γαριδούλες.

Από μικρή με θυμάμαι γοητευμένη με αυτά τα βράχια που φλερτάρουν και με το νερό του όρμου και με το ανοιχτό πέλαγος. Πήγαινα αλαφιασμένη μέχρι εκεί, περνώντας την αμμουδιά της Σταφίδας, το κολπάκι με τα βότσαλα, την Άγια Θάλασσα και το Καβαλουρκό.

Πετούσαν τα βήματά μου πάνω στα βράχια, τα σκαρφάλωνα, τα περνούσα, καθόμουν σε αυτά, γευόμουν τη θάλασσα ως τα πνευμόνια μου, μάζευα πεταλίδες κι έτρωγα και, ανάλογα με τη διάθεση, ξάπλωνα και αγνάντευα ή από η μέσα μεριά τον Πάνορμο ως πέρα τους μύλους του Πύργου ή από την έξω μεριά τη γαλάζια απεραντοσύνη, εκεί που ο αέρας και τα κύματα είναι δυνατά.

Στο μεγάλο βράχο που ενώνει – ή χωρίζει; - τους δυο αυτούς διαφορετικούς κόσμους, πρώτοι κάποιοι Γερμανοί καλλιτέχνες σκάλισαν τον θεό Αίολο. Κάποιο καλοκαίρι στο Καβαλουρκό, καλλιτέχνες έστησαν μια υπαίθρια έκθεση καλλιτεχνημάτων. Μορφές ονείρων, εκείνες τις μέρες, μετουσιώθηκαν σε πέτρα, ξύλο και εκρηκτική σιωπή. Φεύγοντας, άφησαν ενθύμιο στο βράχο τη μορφή του Αιόλου.

Η τεχνοτροπία θυμίζει έντονα Μυκηναϊκή περίοδο και νομίζεις πως αυτή η μορφή έγινε από τον ίδιο τον Αίολο μια από τις μυριάδες φορές που πέρασε από εκεί.


Παντοδύναμε Αέρα, πάρε με τώρα από εδώ και πέταξέ με πέρα.

Κείμενο :Σοφία Πολίτου

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω "ποιητής" -Κ. Γώγου



Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω "ποιητής"
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ...
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...


Κατερίνα Γώγου

ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΥΤΟΨΙΑΣ 2.11.75 - ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ









«... το σώμα κείτονταν μπρούμυτα παράλληλα
ενωνόταν με το Βατικανό.
Το ένα χέρι του ματωμένο απλωμένο μούντζα στο ΚΚΙ
και τ' άλλο κραδαίνοντας τα γεννητικά του όργανα
στους ειδικούς της κουλτούρας.
Τα αίματα στα μαλλιά του βδέλλες
στα σκεπασμένα ομοφυλοφιλικά σύνδρομα
στους εις άπασαν την επικράτειαν άνδρας της γης.
Το πρόσωπό του παραμορφωμένο από τα κάδρα
της τάξης που αρνήθηκε
μελανός εθελοντής του κουρελοπρολεταριάτου.
Τα δάχτυλα του χεριού τού αριστερού
σπασμένα απ' το σοσιαλιστικό ρεαλισμό
πεταμένα σε φωταγωγημένα σκουπίδια.
Το σαγόνι σπασμένο
με άπερκατ εργάτη συνδικαλιστή
επί μισθώσει τραμπούκου.
Τ’ αυτιά μισοφαγωμένα από τσογλαναρά που δεν είχε στύση.
Ο αυχένας σπασμένος αποκομμένος απ' το σώμα
πάνω στη βασική αρχή να λειτουργούνε χώρια.
Η μάνα παντού.
Αυτός ήταν ο θάνατος του κομουνιστή και ομοφυλόφιλου
ΠΑΖΟΛΙΝΙ, που κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή 
καβάλα σ' ένα πενηνταράκι μηχανάκι έτρεχε να προλάβει να 
παίξουνε τα σινεμά στο Αιγάλεω, στο Λίβερπουλ και 
προπαντός στην Όστια, με κρατημένες επάνω του κουτιά από ταινίες και ρημαδογειτονιές.
Και το ριγέ σημαιάκι της ποίησης.

Αντίο.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ («Το ξύλινο παλτό», Καστανιώτης, 1982, σ. 15)

Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

Τήνος: πνευματικότητα, λευκό και βουκαμβίλιες



Το νησί της Παναγίας, των περιστερώνων, της λιτής ομορφιάς
Της Σαντρας Βουλγαρη
Το είχα τάξει πως θα πήγαινα στην Τήνο. Τότε δεν υπήρχε συγκεκριμένος λόγος, μόνο μια παλιά εκκρεμότητα. Η επιστροφή στα πάτρια εδάφη, κάποτε θα τα κατάφερνα. Κι ήρθε η ώρα. Η απόφαση βγήκε λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο στο καράβι της επιστροφής στην Αθήνα με διαδρομή από Ανδρο. Δύο συμπαθητικές κυρίες κάθησαν δίπλα μου και μου περιέγραψαν το «θαύμα» που τους είχε συμβεί στην Τήνο. Μαζί μοιραστήκαμε το ταξί Ραφήνα-Πατήσια κι όταν με αποχαιρέτησαν, μου έδωσαν για δώρο ένα κουτί με αμυγδαλωτά ζυμωμένα με ροδόνερο. Λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο βρεθήκαμε στην Τήνο δίχως να φοβηθούμε τα πλήθη. Ανταπόδοση ήταν η υπέρτατη γαλήνη. Είναι δυνατόν να φυσάει νύχτα μέρα, με τον αέρα να σταματάει για κανένα τρίωρο κι ύστερα άντε πάλι, και να μη σε νοιάζει; Στην Τήνο γίνεται. Είναι ένα από τα «θαύματά» της.
Ακουσα πολλά πριν πάω. Ημουν γεμάτη με εικόνες κι αισθήσεις άλλων, από ένα νησί γνωστό για την πνευματικότητά του, την καλλιτεχνική παράδοσή του, την καθαριότητα, την ομορφιά του, τον έρωτα από τα πρώτα σου βήματα σε αυτό, που προκαλεί. Πήγα ανεπηρέαστη, σχεδόν κενή, λες και επίτηδες δεν ήθελα να ερευνήσω όσα μου έλεγαν, με την επιθυμία να ανακαλύψω τη δική μου Τήνο.
Στην Παραλία του Αγίου Φωκά κοντά στη Χώρα ανθίζουν δίπλα στη θάλασσα κρινολούλουδα. Περπατάς ανάμεσά τους ξυπόλητος, η άμμος ζεστή αν και είναι νωρίς το πρωί. Ανάμεσα στα δέντρα ακουμπάς τα πράγματά σου. Θα μπορούσες να μείνεις εδώ για πάντα.
Φυσικά επισκεφθήκαμε την Ευαγγελίστρια ακολουθώντας σε παράλληλους δρόμους το κόκκινο χαλί που ανεβαίνουν γονατιστοί όσοι είδαν τις προσευχές τους να εισακούονται. Η εικόνα του Ευαγγελισμού κρυμμένη πίσω από πλήθος κοσμήματα-αναθήματα πιστών, ίσα που διακρίνεται, ενώ από το ταβάνι κάτω από καντήλια κρέμονται τα εκατοντάδες τάματα που δόθηκαν μέσα στα χρόνια. Η πορτοκαλιά που είχε δει ένας μουσουλμάνος ο οποίος ξαναβρήκε την όρασή του, καράβια του 19ου αιώνα που σώθηκαν, μορφές παιδιών, καρδιές. Περίεργο, η ατμόσφαιρα δεν είναι βαριά, ο κόσμος δεν ενοχλεί. Ανάλαφρα συναισθήματα χαράς δονούν τον χώρο σαν τους ψίθυρους των ανθρώπων που μπαίνουν λίγοι λίγοι.

Στα χωριά
Ο δρόμος μάς πάει μακριά από την Ευαγγελίστρια, σε μια διαδρομή πίσω στον χρόνο. Προορισμός ο Πύργος, το χωριό του παππού. Το κάποτε ερειπωμένο οικογενειακό σπίτι, πεντακάθαρο, φρεσκοβαμμένο, παραδομένο πλέον στην Κοινότητα. Χανόμαστε μέσα στα δρομάκια γύρω από τον πλάτανο της κεντρικής πλατείας, κολυμπάμε σε μια από τις παραλίες του Πάνορμου. Φυσάει.
Η επόμενη μέρα, περιπλάνηση στην ομορφιά της Τήνου: τα χωριά της. Το λευκό και οι βουκαμβίλιες επικρατούν. Τριπόταμος έξω από το σπίτι που έζησε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, Αρνάδος στο πρώην Δημοτικό Σχολείο που έχει γίνει γκαλερί, Δύο Χωριά λίγο πριν δύσει ο ήλιος στο καμπαναριό της Παναγίας, Τριαντάρος σε ένα ελαιοτριβείο που φιλοξενεί έκθεση γλυπτικής, Κτικάδος μοναδικοί επισκέπτες μιας ταβερνούλας με θέα μέσα από βουνά έως πέρα στη θάλασσα. Τι ησυχία...
Είναι όμορφη η επιστροφή στη Χώρα της Τήνου, το περπάτημα στα σοκάκια της, συναπάντημα με μεσαιωνικούς κρουνούς/βρύσες και σπίτια με μαρμάρινα φουρούσια που κρατούσαν τα μπαλκόνια, ανάμεσά τους ένα με οικόσημο του Τάγματος των Ιπποτών της Ρόδου. Στο ψαράδικο συναντάμε τον πελεκάνο που ήρθε πετώντας στην Τήνο και τον κράτησαν ως μασκότ!
Η νύχτα μάς βρίσκει στα μονοπάτια της πανσελήνου. Ο αέρας σταματάει για λίγο, για πολύ λίγο. Σαν προετοιμασία για το δικό μας «θαύμα» που ετοιμάζεται να εκτυλιχθεί μπροστά στα μάτια μας. Ανατολή του ήλιου με θέα τη Δήλο. Στο βάζο τα κρινολούλουδα έχουν λυγίσει, το δωμάτιο έχει ευωδιάσει. Ξαναρχίζει να φυσάει. Είναι παραπάνω από μήνας που έχουμε επιστρέψει κι όμως συχνά ξυπνάω το πρωί νομίζοντας πως ακούω τα κύματα, τον αέρα της Τήνου...
foto:Ν.Τσιαμτσίκας Η Μυρσίνη της Τήνου...Η κρυμμένη ομορφιά του παρεξηγημένου νησιού...
www.kathimerini.gr