"Enterrement à Ornans" (Κηδεία στην Ορνάν)

αισχύλου-ορέστεια

''...Τι έγινε μετά δεν είδα, μα κι αν το είδα δεν το λέω. Αυτό που θα συμβεί όταν συμβεί,θα το γνωρίσεις...μην κλάψεις απο πριν για κάτι που δεν ξέρεις, με το ξημέρωμα θα ρθεί το μέλλον μην φοβάσαι, και όλα θα γίνουν τότε και θα τα μάθεις όλα..'' Aισχύλος-Ορέστεια

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Ακούστε τον χώρο....!!!

Τόν χώρο αυτόν αδειάστε τον,


στη θέση του να εκτεθεί το όμορφο κενό του .



Τα έπιπλα κι οι πίνακες ν αποσυρθούν.



Χαλιά , καρέκλες και γλυπτά αλλού να στοιβαχτούν.



Ακούστε τον χώρο' πάλλεται



και θέλει το κενό του....(...)



Σπύρου Βρεττού , Εκθεση κενού χώρου, απόσπασμα, Δεδομένα, 34, Γαβριηλίδης 2012.
Jacques Louis David, άδειος του Bence Hajdu


από Imo Kem

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

Μὴ μᾶς σκοτώνετε!

Ἀφῆστε αὐτὸν τὸν ὄμορφο κόσμο νὰ διαιωνίζεται


ἀνακυκλώνοντας τὸ αὔριο μὲς στὶς πηγές του ὅπως



τὸν καιρὸ ποὺ γεννήθηκα ὡς ν᾿ ἀναδύεται,



κάθε πρωί, γιὰ πρώτη φορά, μὲς



ἀπ᾿ τὶς ρόδινες γάζες τῆς γέννας του.



Σβῆστε στὸν ἥλιο τὴν κακὴ φωτιά.



Μὴ μᾶς σκοτώνετε!

Νικηφόρος Βρετάκος

...και μας πουλάν ενέσεις ευθυμίας...Άλκης Αλκαίος


Το μπάντζο σφίγγανε στα χέρια οι μιγάδες
δέκα ρεπόρτερ καταγράφαν τα συμβάντα
πριν στο χορό τους μας τραβήξουν οι μαινάδες
οι ανεμώνες μας βρεθήκαν μείον σαράντα.

Πού πας χλομός καλέ μου Μιγκέλ
γέμισε ο τόπος κίτρινες τουλίπες
και στην πλατεία Χόρχε ντ΄ Αλβαράδο
περιπολούν δεινόσαυροι και γύπες.

Ο σεισμολόγοι στο Παλάσιο Νασιονάλ
τα βάζανε με τους κρατήρες της Σάντα Άννα
φοράς σομπρέρο κι έχεις πρόσωπο οβάλ
κι ούτε που πρόλαβες να παίξεις στην αλάνα.

Πού πας γυμνός καλέ μου Μιγκέλ
γέμισε ο τόπος με κηλίδες απουσίας
τις τεφροδόχους κλείσαν σε κρυφή σπηλιά
και μας πουλάν ενέσεις ευθυμίας.

Γεώργιος Δροσίνης (9 Δεκεμβρίου 1859 - 3 Ιανουαρίου 1951)





Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα,

σε ξένα αναστηλώματα δεμένο,
ας είμαι ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο,
μα όσο ανεβαίνω, μα όσο ανεβαίνω, μόνος ν' ανεβαίνω.


Δεν θέλω του γιαλού το λαμποφέγγισμα
που δείχνεται άσπρο με του ήλιου τη χάρη
θέλω να δίνω φως, από τη φλόγα μου,
κι ας είμαι ένα, κι ας είμαι ένα ταπεινό λυχνάρι.


Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα,
σε ξένα αναστηλώματα δεμένο,
ας είμαι ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο,
μα όσο ανεβαίνω, μα όσο ανεβαίνω, μόνος ν' ανεβαίνω

ευχαριστώ Αθανασία Δανελάτου