"Enterrement à Ornans" (Κηδεία στην Ορνάν)

αισχύλου-ορέστεια

''...Τι έγινε μετά δεν είδα, μα κι αν το είδα δεν το λέω. Αυτό που θα συμβεί όταν συμβεί,θα το γνωρίσεις...μην κλάψεις απο πριν για κάτι που δεν ξέρεις, με το ξημέρωμα θα ρθεί το μέλλον μην φοβάσαι, και όλα θα γίνουν τότε και θα τα μάθεις όλα..'' Aισχύλος-Ορέστεια

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ : ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ


Το Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Αχαΐας & το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Κωφών σας προσκαλεί τη Δευτέρα 3 Δεκέμβρη 2012 και από ώρα 9.00 π.μ. έως 10.15 π.μ. στην εκδήλωσή του για την «Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία» στο Αμφιθέατρο του Ιδρύματος Κωφών
Όλα όσα θα δούμε να γίνονται την 3η Δεκέμβρη, δεν θα τα βλέπαμε, εάν δεν εορταζόταν η μέρα αυτή, που για όλους εμάς σημαίνει τόσα πολλά. Ευχαριστούμε το Ίδρυμα Κωφών για την άψογη συνεργασία που έχουμε.

3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ : ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ
«Τίποτα για τα Άτομα με Αναπηρία χωρίς τα Άτομα με Αναπηρία» Το μήνυμα αυτής της μέρας είναι η ίση συμμετοχή στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τα άτομα με αναπηρίες έχουν ίσα δικαιώματα στη μόρφωση, στην ψυχαγωγία, στην περίθαλψη και στην εργασία, η δε Πολιτεία πρέπει να μεριμνά ώστε τα άτομα αυτά να έχουν τις δικές τους ευκαιρίες. Η έκφραση συγχαρητηρίων σε αυτά τα παιδιά αποτελεί το ελάχιστο των συναισθημάτων, τα οποία μας δημιουργούν οι άοκνες προσπάθειες τους. ΟΧΙ στις Διακρίσεις, ΟΧΙ στον Κοινωνικό Ρατσισμό και Αποκλεισμό, ΝΑΙ στην Ισότιμη Συμμετοχή, ΝΑΙ στην Κοινωνική Αλληλεγγύη και Αλληλοαποδοχή, ΝΑΙ στην Κοινωνική Ενσωμάτωση !!!
Μήνυμα Γιάννη Βαρδακαστάνη
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2012

9:00 π.μ.: Χαιρετισμός των Διευθυντριών
Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Αχαΐας & Ειδικού Δημοτικού
Σχολείου Κωφών

Σύντομο μήνυμα για την 3η Δεκέμβρη

9:15 π.μ. : Προβολή Video Αφιερωμένο στα ΑμεΑ ″
“She without arm, he without leg –
ballet - Hand in Hand”

9:30 π.μ.: Θεατρική παράσταση με μαθητές του
Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Αχαΐας:
Ένα συμβολικό ασπρόμαυρο παραμύθι
για τη Διαφορετικότητα
«Το Παραμύθι ……ΣΟΥ……….»

9:50 π.μ.: «Χαμένοι στη … μετάφραση»
Δρώμενο του Ειδικού Δημοτικού
Σχολείου Κωφών.

9:55 π.μ.: «Είμαστε και εμείς εδώ…!!!!»
Σύντομη παρουσίαση των μαθητών μας

Τέλος της Εκδήλωσης

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Μελλοζώντανος,Θωμάς Ιωάννου,2011

Αρνήθηκα να παραδοθώ
Να σηκώσω ψηλά τα χέρια
Σε αυτό που λένε ζωή

Δεν άφησα να πέσει κάτω
Ούτε μια λέξη
Έτοιμος πάντοτε για καβγά
Όπλιζα τα κοντόκαννα λόγια μου
Μήπως κάποτε σημαδέψουν σωστά

Όμως τα λόγια ποτέ δε βρίσκουν στόχο
Ξώφαλτσα περνάνε απ’ τις ψυχές
Οι πράξεις είναι που σκοτώνουν
Αυτές δεν ξέρουν από γράμματα
Όμως ποτέ δεν κάνουν λάθος πτώση
Οι πράξεις είναι πάντα ευθύβολες
Αρκεί να πέσουν σε χέρια αποφασισμένα

Εσύ όμως περίμενες
Άλλοι να ανοίξουν πυρ
Απροετοίμαστος συλλαμβάνεσαι
Με κατάλοιπα πυρίτιδας στα δάχτυλα

Ίχνη μιας γραφής που στράφηκε εναντίον σου
Που δε θα πυροδοτήσει ποτέ
Μια κατά ριπάς πραγματικότητα

Λίγο να διστάσεις
Και συνεχίζεις να ζεις
Διάτρητος από λάθη
Μελλοζώντανος
Που παρακαλεί να του δοθεί
Η χάρη να πεθάνει
Θωμάς Ιωάννου , Μελλοζώντανος,Θωμάς Ιωάννου, «Ιπποκράτους 15», Σαιξπηρικόν, 2011
Ένα από τα ανθρωπάκια του Γαΐτη!

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας.Yστερόγραφο στην ασημαντότητα


Απ ' όλα τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου κόσμου - κρίσεις, αντιφάσεις, αντιθέσεις, τομές -, εκείνο που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η ασημαντότητα.

Ας πάρουμε τη διαμάχη ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά. Στις ημέρες μας έχει χάσει το νόημα της. ' Οχι επειδή δεν υπάρχει υλικό, για να τροφοδοτηθεί μια πολιτική διαμάχη, και μάλιστα μια πολύ σοβαρή διαμάχη. Αλλά επειδή τόσο η Δεξιά όσο και η Αριστερά, λίγο έως πολύ, λένε τα ίδια πράγματα.

Στη Γαλλία το 1983 οι Σοσιαλιστές ακολούθησαν κάποια πολιτική. Μετά, ήρθε η Δεξιά με τον Μπαλλαντύρ και ακολούθησε την ίδια πολιτική. Μετά, ξανάρθαν οι Σοσιαλιστές με τον Μπερεγκοβουά και συνέχισαν την ίδια πολιτική. Μετά, ξανά η Δεξιά με τον Μπαλλαντύρ και ξανά η ίδια πολιτική. Μετά, ο Σιράκ κέρδισε τις εκλογές λέγοντας « εγώ θα κάνω κάτι άλλο » και, τελικά, έκανε κι αυτός τα ίδια.

Οι πολιτικοί είναι ανίσχυροι. Αυτό είναι βέβαιο. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να « πηγαίνουν με το ρεύμα », δηλαδή να εφαρμόζουν μια υπερ - φιλελεύθερη πολιτική, η οποία είναι της μόδας. Κατά τη γνώμη μου, δεν πρόκειται για πολιτικούς αλλά για μικροπολιτικούς που επιδίδονται σε ψηφοθηρία με οποιοδήποτε μέσον, με το marketing, κλπ. Ουσιαστικά, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα πρόγραμμα. Στόχος τους είναι : είτε η παραμονή τους στην εξουσία, είτε η επιστροφή τους σ ' αυτήν. Και για να τον πετύχουν, είναι ικανοί για όλα. Ο Μπιλ Κλίντον, για παράδειγμα, στήριξε την προεκλογική του εκστρατεία αποκλειστικά και μόνον στις μετρήσεις · το επιτελείο του, σε κάθε περίπτωση, θεωρούσε ότι η επικρατούσα γνώμη μιας μέτρησης ταυτίζεται με την κοινή γνώμη...

Οπωσδήποτε, υπάρχει ενδογενής σχέση ανάμεσα στη μηδαμινή πολιτική αυτού του είδους - ουσιαστικά, πρόκειται για το μη γίγνεσθαι της πολιτικής - και στην ασημαντότητα που χαρακτηρίζει τους άλλους τομείς ' την ασημαντότητα στις τέχνες, στη φιλοσοφία, στη λογοτεχνία. Είναι το πνεύμα του καιρού μας. Όλα συνεργούν προς αυτήν την κατεύθυνση, προς τα ίδια αποτελέσματα. Όλα οδηγούν στην ασημαντότητα.

Περίεργο επάγγελμα η πολιτική, ακόμη κι αυτή εδώ η μηδαμινή πολιτική. Γιατί ; Διότι προϋποθέτει δύο ικανότητες που δεν συνδυάζονται μεταξύ τους.

Η πρώτη ικανότητα είναι η κατάκτηση της εξουσίας ( μπορεί να έχει κανείς τις καλύτερες ιδέες, αλλά αυτό δεν χρησιμεύει, εάν δεν έχει κατακτήσει την εξουσία ). Η δεύτερη είναι, μετά την κατάκτηση της εξουσίας, να την αξιοποιήσει κανείς, δηλαδή να κυβερνήσει.

Τίποτα όμως δεν εγγυάται ότι κάποιος που είναι ικανός να κυβερνήσει, είναι επίσης ικανός να ανέβει στην εξουσία. Στο παρελθόν, στις απόλυτες μοναρχίες, η άνοδος στην εξουσία προϋπέθετε να κολακεύει κανείς τον βασιλιά ή να είναι ευνοούμενος της Μαντάμ Πομπαντούρ. Σήμερα, στις ψευδο - δημοκρατίες μας, η άνοδος στην εξουσία προϋποθέτει να κολακεύει κανείς την κοινή γνώμη ή να έχει τηλεοπτική φωτογένεια.

Χρησιμοποίησα τον όρο « ψευδο - δημοκρατία », διότι ανέκαθεν πίστευα και πιστεύω ότι η λεγόμενη « αντιπροσωπευτική δημοκρατία » δεν είναι αληθινή δημοκρατία. Οι αντιπρόσωποι της ελάχιστα αντιπροσωπεύουν τους εκλογείς. Κατά κύριο λόγο, αντιπροσωπεύουν τον εαυτό τους, ιδιαίτερα συμφέροντα, λόμπυ, κ. λπ.

Όταν λέμε ότι κάποιος με αντιπροσωπεύει για τέσσερα χρόνια, χωρίς να έχω τη δυνατότητα ανάκλησης του, αυτό σημαίνει ότι απεκδύομαι της κυριαρχίας μου. ( Ο Ζαν - Ζακ Ρουσσώ το έχει πολύ καλά διατυπώσει : « οι Άγγλοι νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι, επειδή εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους κάθε πέντε χρόνια, πλην όμως είναι ελεύθεροι μόνον μία ημέρα κάθε πέντε χρόνια - την ημέρα των εκλογών ».) Το πρόβλημα δεν είναι μήπως στις εκλογές γίνει νοθεία και αλλοιωθούν τα αποτελέσματα. Αλλού έγκειται το πρόβλημα. Οι εκλογές είναι υπονομευμένες, διότι οι επιλογές των ψηφοφόρων έχουν καθοριστεί εκ των προτέρων.

Θα σας θυμήσω μια φράση του Αριστοτέλη : « Ποιος είναι πολίτης ; Πολίτης είναι ο ικανός να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί ».

Στη Γαλλία, υπάρχουν τριάντα εκατομμύρια πολίτες. Γιατί δεν είναι ικανοί να κυβερνήσουν ; Διότι όλη η πολιτική ζωή στοχεύει ακριβώς στο να μη μαθαίνουν οι πολίτες πώς να κυβερνούν και, τελικά, να εμπιστεύονται στους ειδικούς το έργο της διακυβέρνησης.

Υπάρχει δηλαδή μια αντι - πολιτική εκπαίδευση. Ενώ οι άνθρωποι έπρεπε να αναλαμβάνουν όλων των ειδών τις πολιτικές ευθύνες και να παίρνουν ανάλογες πρωτοβουλίες, τελικά, εθίζονται στο να ακολουθούν και να ψηφίζουν τις πολιτικές επιλογές που άλλοι τους παρουσιάζουν έτοιμες.

Στις νεωτερικές κοινωνίες - ας πούμε από την εποχή της Αμερικανικής και της Γαλλικής Επανάστασης έως περίπου τον Β ' Παγκόσμιο Πόλεμο - υπήρχαν φλέγουσες κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις. Αυτούς τους δύο αιώνες τους σημάδεψαν σημαντικοί αγώνες. Τότε, οι άνθρωποι έκαναν διαδηλώσεις. Όμως δεν διαδήλωναν απλώς για μια σιδηροδρομική γραμμή ( χωρίς αυτό να είναι περιφρονητέο ), αλλά για μεγάλα πολιτικά ιδεώδη. Τότε, οι άνθρωποι έκαναν απεργίες. Όμως δεν απεργούσαν απλώς για τα μικρά συντεχνιακά συμφέροντα τους, αλλά για μεγάλα ζητήματα που αφορούσαν όλους τους μισθωτούς.

Σήμερα, παρατηρείται σαφής υποχώρηση της πολιτικής δραστηριότητας. Όσο οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την πολιτική δραστηριότητα και αποσύρονται στην ιδιωτική τους σφαίρα, τόσο οι γραφειοκράτες και οι μικροπολιτικοί προελαύνουν. Και οι τελευταίοι έχουν για δικαιολογία ότι « ο κόσμος δεν κάνει τίποτα... γι ' αυτόν τον λόγο αναλαμβάνουμε εμείς πρωτοβουλίες...». Με τη σειρά του ο κόσμος λέει ότι « δεν αξίζει τον κόπο να ανακατευόμαστε... φθάνουν τόσοι που ασχολούνται, στο κάτω - κάτω τι μπορούμε να κάνουμε εμείς ;...». Και έτσι δημιουργείται φαύλος κύκλος.

Η υποχώρηση της πολιτικής δραστηριότητας συνδέεται και με την κατάρρευση των μεγάλοι πολιτικών ιδεολογιών, είτε επαναστατικών είτε ρεφορμιστικών, οι οποίες ήθελαν πραγματικά να αλλάξουν την κοινωνία. Για χίλιους δυο λόγους, αυτές οι ιδεολογίες έχασαν το κύρος τους - έπαψαν να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των καιρών, στις προσδοκίες των ανθρώπων, στην κατάσταση της κοινωνίας, στην ιστορική εμπειρία.

Η κατάρρευση του κομμουνισμού και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης είναι ένα κεφαλαιώδες γεγονός.

Κατονομάστε μου όμως έστω έναν πολιτικό - για να μην πω πολιτικάντη - της Αριστεράς, ο οποίος πράγματι να συλλογίστηκε τι συνέβη και γιατί. Ποιος πολιτικός της Αριστεράς αποκόμισε κάποια διδάγματα από τα γεγονότα αυτά ;

Κι όμως η πορεία του κομμουνισμού - η πορεία προς τη θηριωδία, τον ολοκληρωτισμό, τα Γκουλάγκ έως την κατάρρευση - απαιτεί οπωσδήποτε πολύ βαθύ στοχασμό και συναγωγή συμπερασμάτων. Στοχασμό, για το τι ένα κίνημα - που θέλει να αλλάξει την κοινωνία - μπορεί ή δεν μπορεί, πρέπει ή δεν πρέπει, οφείλει ή δεν οφείλει να κάνει. Στην προκειμένη περίπτωση οι κύριοι της Αριστεράς παίρνουν ένα ολοστρόγγυλο μηδέν.

Πώς δημιουργείται, λοιπόν, ο καλός πολίτης ; Ποιες ιδιότητες πρέπει να διαθέτει ; Πρέπει να έχει γενικές ή ειδικές γνώσεις ; Και τελικά, ποιοι πολίτες πρέπει να κυβερνούν ; Αυτό το δίλημμα έχει τεθεί από τον Πλάτωνα. Ο Πλάτων έλεγε ότι οι φιλόσοφοι - αυτοί που έχουν γενική θεώρηση των πραγμάτων και είναι πάνω από τους ειδικούς - πρέπει να βασιλεύουν, δηλαδή να κυβερνούν. Η εναλλακτική λύση στις θέσεις του Πλάτωνος είναι η αθηναϊκή δημοκρατία.

Ας πάμε στην Αθήνα του 5 ου και 4 ου π. Χ. αιώνα. Για τους Αθηναίους εκείνης της εποχής κάθε πολίτης, ανεξαιρέτως κάθε πολίτης, είναι ικανός να κυβερνήσει ( θυμίζω ξανά τη διατύπωση του Αριστοτέλη : « πολίτης είναι ο ικανός να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί »). Και πώς γίνεται αυτό ; Με κλήρωση ! Ρίχνουν κλήρο ! Γιατί ; Διότι πιστεύουν έμπρακτα ότι η πολιτική δεν είναι υπόθεση των ειδικών. Διότι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει πολιτική επιστήμη. Υπάρχει μόνον γνώμη -» δόξα » στα αρχαία ελληνικά - περί της πολιτικής. Και θέλω να υπογραμμίσω ότι η ιδέα πως η πολιτική δεν αποτελεί υπόθεση των ειδικών και πως όλες οι γνώμες έχουν ίσην αξία, είναι η μόνη λογική δικαιολόγηση της αρχής της πλειοψηφίας.

Στην αρχαία Αθήνα, λοιπόν, τις πολιτικές αποφάσεις τις παίρνει ο λαός και όχι οι ειδικοί. Υπάρχουν όμως και εξειδικευμένες δραστηριότητες. Οι Αθηναίοι ασφαλώς δεν ήταν τρελοί να νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα... Τι έκαναν, τότε, οι πολίτες της αρχαίας Αθήνας σε σχέση με αυτό το θέμα ; Πώς το αντιμετώπισαν ; Έκαναν κάτι πάρα πολύ ενδιαφέρον. Δημιούργησαν τις εκλογές. Σωστά ή λάθος, πάντως τις δημιούργησαν. Και αυτό είναι γεγονός ιστορικά τεκμηριωμένο.

Για τις εξειδικευμένες δραστηριότητες και μόνον γι ' αυτές - για την κατασκευή ναυπηγείων, για την ανέγερση ναών, για τη διεξαγωγή του. πολέμου - χρειάζονται οι ειδικοί ! Και αυτούς, τους ειδικούς, οι Αθηναίοι πολίτες τους εκλέγουν ! Να ποιο είναι το νόημα των εκλογών. Διότι εκλογές σημαίνει εκλογή των καλυτέρων.

Αλλά πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο ; Πώς επιτυγχάνεται η εκλογή των καλυτέρων ; Εδώ υπεισέρχεται ο όρος « εκπαίδευση του λαού ». Ο λαός καλείται να επιλέξει, να εκλέξει. Οι Αθηναίοι, λοιπόν, εκλέγουν κάποιον για πρώτη φορά. Έστω ότι κάνουν λάθος. Έστω, ότι διαπιστώνουν, για παράδειγμα, πως ο Περικλής είναι ένας θλιβερός στρατηγός. Τι κάνουν σε μιαν τέτοια περίπτωση ; Απλούστατα, δεν τον ξαναεκλέγουν ή τον ανακαλούν.

Όμως, προκειμένου να έχει ουσία η γνώμη - η « δόξα »- των πολιτών για τα κοινά, θα πρέπει να έχει καλλιεργηθεί. Αλλά με ποιον τρόπο καλλιεργούν τη « δόξα » τους τη σχετική με τη διακυβέρνηση οι Αθηναίοι πολίτες ; Μα βέβαια κυβερνώντας ! Ως εκ τούτου, η αθηναϊκή δημοκρατία - και αυτό είναι το σημαντικό αποτελεί μια υπόθεση εκπαίδευσης και αγωγής των πολιτών. ( Αυτή η καίριας σημασίας διάσταση, καθώς όλοι γνωρίζουμε, λείπει εντελώς σήμερα.)

Πρόσφατα, ένα γαλλικό περιοδικό δημοσίευσε τα αποτελέσματα μιας έρευνας, σύμφωνα με την οποία το 60% των βουλευτών στη Γαλλία ομολογούν ότι δεν έχουν ιδέα από οικονομία ! Πρόκειται για τους βουλευτές, που αποφασίζουν να αυξηθούν ή να μειωθούν οι φόροι, που αποφασίζουν συνεχώς, ενώ δεν έχουν ιδέα από οικονομία... Τελικά, οι βουλευτές, όπως και οι υπουργοί, είναι υπόδουλοι των τεχνικών συμβούλων τους. Συμβουλεύονται τους δικούς τους ειδικούς, πλην όμως έχουν και οι ίδιοι προκαταλήψεις ή προτιμήσεις.

Εάν παρακολουθήσετε από κοντά τη λειτουργία μιας κυβέρνησης ή ενός μεγάλου γραφειοκρατικού μηχανισμού, θα διαπιστώσετε ότι οι κυβερνώντες και οι υπεύθυνοι εμπιστεύονται τους ειδικούς. Ωστόσο, επιλέγουν πάντα εκείνους τους ειδικούς που συμμερίζονται τις δικές τους απόψεις. Πάντα βρίσκεται ένας οικονομολόγος που θα πει « ναι, κύριε υπουργέ, όπως το λέτε πρέπει να γίνει ». Πάντα βρίσκεται ένας ειδικός για θέματα στρατιωτικά που θα πει « ναι, χρειάζεται πυρηνικός εξοπλισμός » ή « όχι, δεν χρειάζεται πυρηνικός εξοπλισμός » και ούτω καθεξής... Πρόκειται για ένα εντελώς ανόητο παιχνίδι, πλην όμως έτσι κυβερνόμαστε σήμερα.

Επανέρχομαι στο δίλημμα : « ο πολίτης πρέπει να έχει γενικές ή ειδικές γνώσεις ;». Η δική μου απάντηση : πρώτον, οι ειδικοί στην υπηρεσία των πολιτών και όχι στην υπηρεσία κάποιων πολιτικών δεύτερον, οι πολίτες κυβερνώντας μαθαίνουν να κυβερνούν... Αλλά, για να είναι σε θέση οι άνθρωποι να ασχοληθούν με τα κοινά, θα πρέπει να έχουν λάβει την ανάλογη παιδεία. Όμως, η σύγχρονη παιδεία δεν έχει απολύτως καμία σχέση με αυτό το αίτημα. Στο σχολείο, ουσιαστικά, παίρνουμε εξειδικευμένες γνώσεις.

Το σχολείο θα έπρεπε να είναι ιδιαιτέρως στραμμένο στα κοινά. Στο σχολείο θα έπρεπε να αναλύεται σε βάθος κάθε τι που αφορά τους οικονομικούς, τους κοινωνικούς και τους πολιτικούς μηχανισμούς. Θα έπρεπε να υπάρχουν μαθήματα πραγματικής ανατομίας της σύγχρονης κοινωνίας. Αλλά τι λέω τώρα... Εδώ τα σχολεία είναι ανίκανα να διδάξουν ακόμη και Ιστορία.

Τα παιδιά βαριούνται στο μάθημα της Ιστορίας, ένα μάθημα που θα έπρεπε να είναι συναρπαστικό. Πολλά πράγματα πρέπει να αλλάξουν, εάν θέλουμε να μιλήσουμε για αληθινή εκπαιδευτική δραστηριότητα στο πολιτικό πεδίο. Κάτι τέτοιο, προϋποθέτει αλλαγή των θεσμών. Προϋποθέτει νέους θεσμούς που να επιτρέπουν - και όχι να αποτρέπουν, όπως οι σήμερον ισχύοντες - την ενεργό συμμετοχή των πολιτών στα κοινά.


ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΣΤΗΝ ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑ
ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΙΣ 2000


Πηγή: http://logioshermes.blogspot.com

Γιάννης Ρίτσος - Ἡμερολόγια Ἐξορίας

Ἐδῶ τ᾿ ἀγκάθια εἶναι πολλὰ - 


ἀγκάθια, καστανά, κίτρινα ἀγκάθια, 



σ᾿ ὅλο τὸ μάκρος τῆς μέρας, ὡς μέσα στὸν ὕπνο. 



Ὅταν περνοῦν τὸ συρματόπλεγμα οἱ νύχτες 



ἀφήνουν μικρὰ κουρέλια ἀπ᾿ τὴ φοῦστα τους. 



Τὰ λόγια ποὺ μᾶς φάνηκαν ὄμορφα κάποτε 



χάσαν τὸ χρῶμα τους σὰν τὸ γιλέκο τοῦ γέρου στὸ σεντοῦκι 



σὰν ἕνα λιόγερμα σβησμένο στὰ τζάμια. 



Οἱ ἄνθρωποι περπατᾶνε μὲ τὰ χέρια στὶς τσέπες 



ἢ κάποτε χειρονομοῦν σὰ νὰ διώχνουν μία μῦγα 



ποὺ ξανακάθεται στὸ ἴδιο μέρος πάλι καὶ πάλι 



στὰ χείλη τοῦ ἄδειου ποτηριοῦ ἢ πιὸ μέσα 



σ᾿ ἕνα σημεῖο ἀπροσδιόριστο κι ἐπίμονο 



ὅσο κι ἡ ἄρνησή τους νὰ τὸ ἀναγνωρίσουν.


Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Το χώμα λερώνει.Στο θέατρο act

Η Ανθή έχει ραντεβού με το θάνατο.
Ένα ραντεβού που ζήτησε η ίδια.

Τι σκέφτεται ο αυτόχειρας πριν αυτοκτονήσει;
Έχει χιούμορ ο θάνατος;
Πόσο ιδανική είναι μια ζωή χωρίς προβλήματα;
Τι κάνει ο Μπετόβεν στην Ιαπωνία;
Οι άντρες έχουν καρδιά;
Παράγει η Ελλάδα καλαμάκια;
Γιατί δε χορεύεις;
Μπορείς να ονειρεύεσαι μπροστά στα παιδιά;
Κι αυτό το σημάδι στα χείλη σου, τι είναι;

Το χώμα λερώνει.Στο θέατρο act (σκάλες Γεροκωστοπούλου 65, Πάτρα)
Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Δευτέρα στις 21.30, Κυριακή στις 20.30.

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Τηλέμαχος Τσαρδάκας
Μουσική: Χρήστος Σωτηρόπουλος
Σκηνικά - Κοστούμια: Μαρία Βασιλάκη
Φωτισμοί: Sue Lavina
Παραγωγή: SayNoMore

Παίζουν: Κατερίνα Τασσυ, Γιώργος Μάρκου, Ηρακλής Τζαβέλλας, Ζακελίνα Κυρούση, Παλαιολόγος Χαλίδας, Δημήτρης Τζαβάρας.

Διάρκεια: 90'
Εισιτήρια: 12€ (8€ μειωμένο)

Κρατήσεις - Προπώληση:
6936122263 - 2610272037



Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Monet κατόπιν παραγγελίας... Rough sea at Etretet,1868,Musee d΄Οrsay

‎''...Τι έγινε μετά δεν είδα, μα κι αν το είδα δεν το λέω.

 Αυτό που θα συμβεί όταν συμβεί,θα το γνωρίσεις...μην κλάψεις απο πριν για κάτι που δεν 

ξέρεις, με το ξημέρωμα θα ρθεί το μέλλον μην φοβάσαι, και όλα θα γίνουν τότε και θα τα

 μάθεις όλα..'' Aισχύλος-Ορέστεια 










                                   Aνάρτηση Monet κατόπιν παραγγελίας...
                                    Rough sea at Etretet,1868,Musee d΄Οrsay

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Μικρές αναβολές,Άννα Νιαράκη



Κι όταν αυτή η πόρτα
προς την ελευθερία
ανοίξει
ένα μικρό παιδί τρέχει
να προλάβει
να την κλωτσήσει ορθάνοιχτη
προτού το ενήλικο χέρι σου
την ξανακλείσει αθόρυβα
τρέμοντας
την αλήθεια

Άννα Νιαράκη Μικρές αναβολές, Το μερίδιο των αγγέλων,2012

Telemachus and Mentor, Giovanni Battista Tiepolo, 1730

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

…Μην με μαρτυρήσεις!



Και προπαντός να μην του πεις πως μ’ εγκατέλειψεν η ελπίδα!




Καθώς κοιτάς τον Ταΰγετο, σημείωσε τα φαράγγια




που πέρασα. Και τις κορφές που πάτησα. Και τα άστρα




που είδα. Πες τους από μένα, πες τους από τα δάκρυα μου,




ότι επιμένω ακόμη πως ο κόσμος




είναι όμορφος!


Nικηφόρος Βρεττάκος(1912-1991)

The Edge of the Sea at Palavas (1854), Gustave Courbet

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

O μεγάλος Τήνιος καλλιτέχνης Γιάννης Γαΐτης 1923-1984




Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1923. Σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών. Για πρώτη φορά δείχνει έργα του το 1944 στο σπίτι του, και αμέσως μετά στον « Παρνασσό». Η εκθεσιακή του δραστηριότητα στην Αθήνα κορυφώνεται με την έκθεσή του στο « Κεντρικό» το 1954. Τον ίδιο χρόνο εγκαθίσταται στο Παρίσι.
Κάθε χρόνο γυρίζει στην Ελλάδα και αναβαπτίζεται στα χρώματά της, τα χρώματα αυτά που τόσο χαρακτήρισαν το έργο του. Κάνει πάντα μια έκθεση στην Αθήνα προσκομίζοντας τα νέα ερεθίσματα, και επιστρέφει στο Παρίσι επιδιδόμενος στην παραγωγή πληθώρας έργων. Η εκθεσιακή του δραστηριότητα, με ρυθμό μία τουλάχιστον έκθεση το χρόνο στην Ελλάδα και σε διάφορα μέρη του κόσμου, είναι αδιάπτωτη με αποτέλεσμα την καταξίωξη.
Το 1967, στο έργο του « Μια ιστορία», κάνει την πρώτη εμφάνισή του το « Ανθρωπάκι» με το οποίο καθιερώνεται διεθνώς. Οι ατομικές του εκθέσεις είναι 92, οι ομαδικές 93, και οι διεθνείς συμμετοχές 38. το σύνολο των έργων του είναι περίπου 4000. Έργα του υπάρχουν σε μουσεία της Ευρώπης, της Β. και Ν. Αμερικής, της Ιαπωνίας, της Κύπρου, του Ισραήλ, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές.
Πέθανε στις 22 Ιουλίου του 1984, μια εβδομάδα μετά την αναδρομική του έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας.


Αναδημοσίευση www.tinos.biz

Ο μεγάλος Τήνιος καλλιτέχνης: Αρμακόλας Δημήτρης, Γλύπτης


Η ζωή και το έργο του
Αρμακόλας Δημήτρης, ΓλύπτηςΑθήνα, 1939-2009

«Σπούδασε γλυπτική στην ΑΣΚΤ (1956-1960), με δάσκαλο το Μ. Τόμπρο και συνέχισε τις σπουδές του στην École des Beaux-Arts στο Παρίσι με υποτροφία του Πανεπιστημίου Αθηνών (1960-1962) με δάσκαλους τους R. Collamarini και O. Zadkine.
Κύριος άξονας της γλυπτικής του είναι η ανθρώπινη μορφή. Ακόμα και στο ξεκίνημά του, όταν ελκύεται από την αφηρημένη έκφραση, όπως στα έργα του σε ξύλο (Ερωτικό Ι και ΙΙΑμυντικόΠασιφάη κ.ά.), όπου η ερωτική περίπτυξη μεταφράζεται σε σύνθεση πλαστικών όγκων, και τότε η ανθρώπινη μορφή, ανδρική και γυναικεία, αποτελεί τη θεματική αφετηρία και το περιεχόμενο της τέχνης του. Γρήγορα όμως η γυναικεία μορφή βρίσκει τη ραδινή φόρμα της κομψότητας και της χάρης. Διασπάται και αναλύεται σε διάφορα σχήματα χωρίς άμεση αναφορά στην ανατομία, παραπέμποντας σε μακρινές μνήμες μουσικών οργάνων ή διάφορων σύγχρονων μηχανικών κατασκευών και ελασμάτων. Στο έργο του παρατηρείται ακόμα ο συνδυασμός ανθρώπου και αλόγου. Συχνά ο καβαλάρης ταυτίζεται με το άλογο ή ακριβέστερα με το άνω μέρος του αλόγου, ενώ γεωμετρικά και ελεύθερα σχήματα συνταιριάζονται σε μια ενιαία σύνθεση. Καινούρια στοιχεία που προστίθενται στην εξέλιξη του έργου του είναι ρεαλιστικά αποδοσμένα υφάσματα που πτυχώνονται σε καμπύλες και συμβάλλουν στην προβολή του ανθρώπινου σώματος. Παράλληλα με τα ολόγλυφα σε ξύλο, μάρμαρο, ορείχαλκο ή εποξειδικές ρυτίνες έργα, δουλεύει το ανάγλυφο. Το συνηθέστερο υλικό είναι το τσιμέντο. Μερικές μάλιστα φορές δοκιμάζει τις εκφραστικές του δυνατότητες σε έργα μεγάλων διαστάσεων (κτίριο «Shell» 13x13 μ.). Και στο ανάγλυφο ουσιαστικά εκφράζεται με τα ίδια θέματα. Βαθύγλυφα ή εξώγλυφα, τα έργα αυτά έχουν έντονο διακοσμητικό χαρακτήρα και λειτουργούν μέσα στην όλη αρχιτεκτονική σύνθεση.
Αργότερα, τα γυναικεία και τα ανδρικά σώματα πλάθονται με ρεαλιστικότητα και με ιδιαίτερα φροντισμένη την επιδερμίδα, που συχνά στιλβώνεται για να τονιστεί η τρυφερότητα της σάρκας. Οι κορμοί συνήθως κόβονται στα γόνατα και σχίζονται από χοντροδουλεμένες επιφάνειες που έρχονται σε αντίθεση με τη λεία επιδερμίδα.
Το έργο του έχει τις ρίζες του στην ανθρωπομορφική ελληνική παράδοση. Μνήμες της ελληνικής πλαστικής, από τη μινωική μικρογλυπτική με τον ιερατικό χαρακτήρα μέχρι την έκφραση του πάθους του Σκόπα, διατρέχουν το έργο του. Η αφαίρεση επηρεάζει επίσης στην αρχή τη δουλειά του, ενώ αργότερα θα μεταφράσει στη γλυπτική εκφράσεις της ποπ αρτ και άλλων σύγχρονων του καλλιτεχνικών ρευμάτων. Απ' όλα όμως αυτά θα διαγράψει μια προσωπική εκφραστική γλώσσα που κύριο μορφικό γνώρισμά της είναι ο διάλογος των καλοπλασμένων κορμιών με τους τραχείς όγκους και τις σκληρές επιφάνειες. Η πλαστική του δίνει μια σύγχρονη εκδοχή της αρχαιοελληνικής αποθέωσης του σώματος. Τώρα όμως το σώμα, ωραίο και ερωτικό, βασανίζεται και σχίζεται από τη σκληρότητα των μισοτελειωμένων τεχνικών μορφών. Ο άνθρωπος διασπάται, και ο γλύπτης προσπάθησε και αυτή τη διάσπαση να τη διασώσει με το έργο του.
Παρουσίασε το έργο του σε ατομικές εκθέσεις (Γκαλερί «PR», 1970· «Νέα Γκαλερί», 1971· Montana Vermale, Ελβετία, 1972· «Θόλος», 1973· «Νέες Μορφές», 1975· «Τέχνη», Θεσσαλονίκη, 1976· Κολέγιο Αθηνών, 1977· «Εποχές», 1992· «Αντήνωρ», 1993· Παλαιό Αρχαιολογικό Μουσείο Γενί Τζαμί, Θεσσαλονίκη, 1994· «Αργώ», 1996) και πήρε μέρος σε ομαδικές (Peintres et sculpteurs Grecs de Paris, Musée d' Art Moderne, Παρίσι 1962· Salon de la Jeune Sculpture, Παρίσι, 1962, 1968· Salon des Indépendents, Παρίσι, 1962· Πανελλαδική Έκθεση Νέων, 1962· Πανελλήνιες 1963, 1965, 1969, 1971, 1973, 1975, 1987· Μπιενάλε Σάο Πάουλο, 1969· Διεθνής Έκθεση Γλυπτικής, Μιλάνο, 1969· Μπιενάλε Μικρής Γλυπτικής, Βουδαπέστη, 1971· Μπιενάλε Βαρκελώνης, 1975 κ.α.). Βραβεύτηκε στη 2η Πανελλαδική Έκθεση Νέων (Α' βραβείο), καθώς και από το Υπουργείο Προεδρίας το 1970 (Α' βραβείο Γλυπτικής) και το Δήμο Θεσσαλονίκης (Α' βραβείο Γλυπτικής).
Συμμετείχε επίσης σε πολλούς διαγωνισμούς για ανδριάντες και μνημεία και βραβεύτηκε με Α' βραβείο για το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στον Πειραιά (1966), Α' βραβείο για το Μνημείο του Μελιγαλά (1972), Β' βραβείο για το Μνημείο Ιερολοχιτών (1978), Α' βραβείο για τον ανδριάντα του Γ. Παπανδρέου στο Καλέντζι Αχαΐας (1981), το Μνημείο του Καπνεργάτη στην Καβάλα (1985-1986) κ.ά. Επιδόθηκε ακόμη στη γλυπτική διακόσμηση σε κτίρια δημόσια και ιδιωτικά. Κυριότερα έργα: Κινηματογράφος «Αλκυονίς», 1968· Μαιευτήριο «Λητώ» 1968· εξωτερικός τοίχος κτιρίου της «Shell», Αθήνα, 1971· Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, Αμαλιάδα, 1977 κ.ά. Έργα του βρίσκονται στην ΕΠΜΑΣ, στην Πινακοθήκη Αβέρωφ, στη Συλλ. ΜΙΕΤ, στο ΥΠ.ΠΟ. κ.α. Είναι μέλος του ΕΕΤΕ».
(Λεξικό Ελλήνων καλλιτεχνών. Αθήνα: Μέλισσα, 1997)
Ο Δημήτρης Αρμακόλας πέθανε στις 15 Μαΐου 2009 στο εργαστήριό του στην Αθήνα.

Παλμός, 1974

Αναδυόμενη

Μεταξύ ουρανού και γης, 1998

Προτομή Τ. Σινόπουλου, 2006

Βιβλία & περιοδικά για τον Δ. Αρμακόλα στη βιβλιοθήκη
  • Αρμακόλας, Δ. «[Συνέντευξη]». Χρονικό 70, σ. 184.
  • Ζίας, Νίκος. «Δ. Αρμακόλας, ένας γλύπτης». Ζυγός 98 (Ιαν. 1964): σ. 36-37.
  • Λεξικό Ελλήνων καλλιτεχνών: ζωγράφοι-γλύπτες-χαράκτες, 16ος-20ός αιώνας. Αθήνα: Μέλισσα, c1997-c2000. [R 709.495 ΛΕΞ]
  • Μυκονιάτης, Ηλίας Γ. Νεοελληνική γλυπτική. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, 1996. [ART 730.9495 ΜΥΚ]
  • Παπανικολάου, Μιλτιάδης Μ. Ιστορία της τέχνης στην Ελλάδα. Τόμ. 1. Αθήνα: Εκδόσεις Αδάμ, 1999. [ART 709.495 ΠΑΠ τ. 1]

Σύνδεσμοι στο Διαδίκτυο για τον Δημήτρη Αρμακόλα
Αναδημοσίευση www.haef.gr

“Υπερασπίζοντας το λύκο από τα πρόβατα” – Χ. Μ. Εντσενσμπέργκερ






Μήπως θα φάει το γεράκι "μη με λησμόνει";


Τι ζητάτε απ’ το τσακάλι, ν’ αλλάξει δέρμα;


Κι απ’ το λύκο; Μήπως να ξεριζώσει μονάχος τα δόντια του;



Τι δε σας πάει με τις πολιτικές δονήσεις και τους πάπες;



Και τι κοιτάτε έτσι χαζά στην ψευδολόγα οθόνη;



Λοιπόν ποιος ράβει του στρατηγού το παντελόνι, το αιμάτινο σιρίτι;



Ποιος μπρος στον τοκογλύφο ανοίγει το πουγκί του;



Ποιος κρεμάει περήφανα το τσίγκινο παράσημο



πάνω απ’ τον αφαλό που γουργουρίζει;



Ποιος παίρνει φιλοδώρημα, αργύρια, χρήμα για να λουφάξει;



Ποιος τους χειροκροτεί λοιπόν;



Ποιος τους απονέμει τα παράσημα, ποιος χαίρεται το ψέμα;



Σταθείτε μπρος στον καθρέφτη:



Δειλοί, τρέμετε στην προσπάθεια της αλήθειας



Τη μάθηση απωθείτε, τη σκέψη εμπιστευόμενοι στους λύκους,



Της μύτης ο χαλκάς, το πιο ακριβό σας κόσμημα,



Καμία πλάνη αρκετά χαζή, καμιά κατηγορία αρκετά φτηνή,



Κανείς εκβιασμός δεν είναι αρκετά σκληρός για σας.



Πρόβατα εσείς, είναι, συγκρίνοντας με σας, αδέλφια σας οι κόρακες:



Βγάζει ο ένας το μάτι του αλλουνού.



Αδελφοσύνη επικρατεί ανάμεσα στους λύκους: πηγαίνουν σε κοπάδι.



Ας είναι δοξασμένοι οι ληστές: εσείς που προκαλείτε το βιασμό



ρίχνεστε στο τεμπέλικο κρεβάτι της υποταγής,



ακόμη κι όταν κλαψουρίζετε είσαστε ψεύτες. Θέλετε να ξεσκιστείτε.



Εσείς δεν πρόκειται ν’ αλλάξετε τον κόσμο.


                                                                      (Γαΐτης 1923-1984 "Ο αρχηγός")

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

"...δεν ανήκε σε καμία σχολή...." Gustave Courbet





''Είμαι πενήντα χρονών και μέχρι σήμερα έζησα ελεύθερα.

 Αφήστε με να τελειώσω τη ζωή μου ελεύθερος.

 Όταν πεθάνω ας ειπωθεί μόνο αυτό για μένα:

 δεν ανήκε σε καμία σχολή, καμία εκκλησία, κανένα θεσμό, καμία ακαδημία και κυρίως σε

 κανένα 

καθεστώς, παρά μόνο στο καθεστώς της ελευθερίας''. 

Gustave Courbet 10 June 1819 – 31 December 1877) , French painter

Από την επιστολή προς τον Υπουργό Καλών Τεχνων της Β Αυτοκρατορίας με την οποία αρνείται τη διάκριση της Λεγεώνας της Τιμής που του είχε απονεμηθεί. Λίγο πριν την Κομμούνα του Παρισιού.(Ευχαριστώ τον Θ.Γιούνη για την υπενθύμιση)



Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

"To Ψωμί", Μίλτος Σαχτούρης

Ἕνα τεράστιο καρβέλι, μιὰ πελώρια φραντζόλα ζεστὸ ψωμί,
 
εἶχε πέσει στὸ δρόμο ἀπὸ τὸν οὐρανό,

ἕνα παιδὶ μὲ πράσινο κοντὸ βρακάκι καὶ μὲ μαχαίρι

ἔκοβε καὶ μοίραζε στὸν κόσμο γύρω,

ὅμως καὶ μία μικρή, ἕνας μικρὸς ἄσπρος ἄγγελος. 

κι αὐτὴ μ᾿ ἕνα μαχαίρι ἔκοβε καὶ μοίραζε

κομμάτια γνήσιο οὐρανὸ

κι ὅλοι τώρα τρέχαν σ᾿ αὐτή, λίγοι πηγαῖναν στὸ ψωμί,

ὅλοι τρέχανε στὸν μικρὸν ἄγγελο ποὺ μοίραζε οὐρανό!

Ἂς μὴν τὸ κρύβουμε.

Διψᾶμε γιὰ οὐρανό.







Μίλτος Σαχτούρης

Αθήνα, 29 Ιουλίου 1919 – Αθήνα, 29 Μαρτίου 2005

Τελικά Αποτελέσματα ΑΣΠΑΙΤΕ ΕΠΠΑΙΚ και ΠΕΣΥΠ περιόδου 2012-2013