"Enterrement à Ornans" (Κηδεία στην Ορνάν)

αισχύλου-ορέστεια

''...Τι έγινε μετά δεν είδα, μα κι αν το είδα δεν το λέω. Αυτό που θα συμβεί όταν συμβεί,θα το γνωρίσεις...μην κλάψεις απο πριν για κάτι που δεν ξέρεις, με το ξημέρωμα θα ρθεί το μέλλον μην φοβάσαι, και όλα θα γίνουν τότε και θα τα μάθεις όλα..'' Aισχύλος-Ορέστεια

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Καθημερινές ιστορίες προκατάληψης και ρατσισμού

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΣΑΠΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΜΠΟΥΓΕΛΕΚΑΣ, Διαβατήρια, διηγήματα, εκδόσεις Δωδώνη, σελ. 125

Η πλειονότητα των συζητήσεων για τις εκδηλώσεις ρατσιστικών συμπεριφορών, οι οποίες ολοένα και πληθαίνουν στις μέρες μας, συγχέουν μια πολύ σημαντική διάκριση και αγνοούν ένα εξίσου σημαντικό δεδομένο. Η διάκριση αφορά στην προκατάληψη ή και στην φοβία απέναντι στους ξένους-άλλους και στον ρατσισμό, με τις απόψεις που προϋποθέτει και τις συμπεριφορές που συνεπάγεται. Η προκατάληψη απέναντι σε ξένους με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά ή η ξενοφοβία για όλους τους γενικά ξένους, τους μη γνώριμους και οικείους, δηλώνουν ψυχολογικές καταστάσεις, ανορθολογικές ή και παράλογες, αλλά πάντα ψυχολογικές, δηλαδή στη βάση τους ατομικές. Άσχετα από το γεγονός ότι κατά περίπτωση μπορεί να εκδηλωθούν και ως συλλογικές συμπεριφορές, υπάγονται στην επιστημονική δικαιοδοσία της ψυχολογίας. Αντίθετα, ο ρατσισμός εκφράζει ένα κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο αποτελεί εκδήλωση διαφοροποιημένων σχέσεων εξουσίας, κοινωνικά εγκαθιδρυμένων και καθολικά αποδεκτών. Προϋποθέτει, βέβαια, υποκειμενικές πεποιθήσεις, αλλά είναι η αντικειμενική πραγματικότητα των κοινωνικών θεσμών και των πολιτικών πρακτικών, οι οποίες επιτρέπουν τη συγκρότησή του ως ατομικής ιδεολογίας και την εκδήλωση του ως κοινωνικής συμπεριφοράς. Υπάγεται, επομένως, στην επιστημονική δικαιοδοσία της κοινωνιολογίας. 
Η ψυχολογική κατάσταση της ξενοφοβίας και το κοινωνικό φαινόμενο του ρατσισμού αποτελώντας τον καμβά αφηγήσεων μπορούν να υπαχθούν και στη δικαιοδοσία της λογοτεχνίας, και αυτό επιχειρεί ο Γιώργος Μπουγελέκας στις εννιά μικρές διηγήσεις που συγκροτούν τα Διαβατήρια του. Έμμεσα η άμεσα, όλες οι διηγήσεις σχολιάζουν αυτές τις σχέσεις της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, τις ταυτίσεις και τις διακρίσεις του ατομικού-ψυχολογικού με το συλλογικό-κοινωνικό, ενταγμένες σε ένα πλαίσιο, το οποίο υπονοεί λογοτεχνικά το δεδομένο, που προανέφερα ότι αγνοείται στις συζητήσεις μας για το ρατσισμό. Το δεδομένο, δηλαδή, ότι ο ρατσισμός, ως πολιτική στάση και κοινωνικό φαινόμενο, είναι παράγωγο της καπιταλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας. Οι προκαταλήψεις απέναντι στους άλλους και η ξενοφοβία εμφανίζονται ως φαινόμενα σε όλους τους προ-καπιταλιστικούς κοινωνικούς σχηματισμούς. Ο ρατσισμός, όμως, αναδεικνύεται μόνο στις καπιταλιστικά οργανωμένες κοινωνίες, στις οποίες διατυπώνονται και νομιμοποιούνται κανόνες κοινωνικής ένταξης, όροι κοινωνικής κινητικότητας και πρακτικές εξουσίας  με τη γλώσσα της ουσιοκρατίας και της αιτιοκρατίας, με τις έννοιες της αξιοκρατίας, με τις λογικές των ανταλλαγών της αγοράς και με την επιστημονική αιτιολόγηση της αναγκαιότητας όλων αυτών των κανόνων, των όρων και των πρακτικών. Όσο και αν φαντάζει οξύμωρο, η έννοια του ρατσισμού είναι άνευ νοήματος στις φεουδαρχικές κοινωνίες, όπου η ανισότητα ανάγεται στη θεία πρόνοια και η δουλεία αιτιολογείται με θεολογικούς όρους για τις κατώτερες  υπάρξεις. Όπως άλλωστε μας βεβαιώνουν οι ιστορικοί ο όρος «ρατσισμός» καταγράφεται στα λεξικά για πρώτη φορά κατά τη δεκαετία του 1930 και στην εγκυκλοπαίδεια Britannica το 1949, όπου για το περιεχόμενο του σχετικού λήμματος ξεσπάει ένας ανομολόγητος πόλεμος ανάμεσα στους συντάκτες της. Αφού επομένως ο ρατσισμός είναι παράγωγο της καπιταλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας, η αναίρεσή του απαιτεί την άρνηση αυτής της κοινωνικής οργάνωσης, ή μ’ άλλα λόγια ο αντιρατσισμός είναι, ή οφείλει να είναι, συστατικό στοιχείο της ιδεολογίας και της πολιτικής πρακτικής της αριστεράς και των αριστερών, και αυτός είναι ο κοινός παρονομαστής όλων των διηγήσεων αυτού του βιβλίου. Άλλοτε ως υπόμνηση, άλλοτε ως αίτημα και κάποιες φορές ως παράπονο για αμβλυμμένες προσωπικές αξίες, ο Γιώργος Μπουγελέκας υπογραμμίζει αυτή την άρρηκτη σχέση της αριστεράς με την εναντίωση στο ρατσισμό. «Πολύ αμφιβάλλω αν ο πεθερός μου, ο ξεριζωμένος Μικρασιάτης, ο βασανισμένος από τους Χίτες, Εαμίτης, στο ξενοδοχείο ‘Κρυστάλ’ της οδού Ελπίδος, θα είχε σήμερα τα ίδια μυαλά με σένα», κραυγάζει η Μάρθα στον άνδρα της στην πρώτη από τις διηγήσεις του βιβλίου. Με γλώσσα άμεση και συχνά συγκινητική, το περιεχόμενο των Διαβατηρίων ανακαλεί καθημερινές ιστορίες προκατάληψης και ρατσισμού και μας εκθέτει πραγματικότητες κοινωνικής ανισότητας, ή και αποκλεισμού, που ξεχνάμε, υποβαθμίζουμε ή και απωθούμε, πίσω από τις αναλύσεις μας για την ταξική φύση της κοινωνικής ανισότητας και τη «μισθωτή σκλαβιά», προτείνοντας με αυτό τον τρόπο μια νέα, εναλλακτική οπτική στη σύγχρονη αντιρατσιστική διηγηματογραφία.

Ο Δημήτρης Χασάπης διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Στο βίντεο που ακολουθεί καταγράφεται ένα περιστατικό που έχει προκαλέσει σάλο σε όλο τον κόσμο και συνέβη στην Μεγάλη Βρετανία. Γυναίκα με το παιδί στην αγκαλιά της σε κατάσταση αμόκ καταφέρεται ενατίον όλων όσων δεν είναι Βρετανοί και λευκοί....



εργαλεία web 2.0

Τα βρετανικά σχολεία στρέφονται προς την εκμάθηση υπολογιστών


Τα βρετανικά σχολεία στρέφονται προς την εκμάθηση υπολογιστών


Σε πρόσφατη συνέντευξη του, ο Ian Livingstone, πρόεδρος της εταιρείας video games Eidos, τόνισε την αναγκη βελτίωσης των εκπαιδευτικών μαθημάτων στα βρετανικά σχολεία προτείνοντας τη στροφή προς την εκμάθηση της Επιστήμης των Υπολογιστών.

Η κυβέρνηση της χώρας φαίνεται να αντιμετωπίζει δεκτικά την άποψη του Linvingstone και όπως υποστηρίζει, σκοπεύει να προχωρήσει στην εισαγωγή νέων μαθημάτων προσανατολισμένων στους υπολογιστές και γιατί όχι στα video games:
“Η Κυβέρνηση ανυπομονεί να συνεργαστεί με τη βιομηχανία παιχνιδιών, εκπαιδευτικούς και άλλους για την ανάπτυξη ενός ελκυστικότατου μαθήματος υπολογιστών, με απώτερο στόχο οι μαθητές να αναπτύξουν τις δεξιότητες που προστάζει η ψηφιακή εποχή στην οποία ζούμε…”
Πράγματι, στην εποχή μας δεν είναι λίγοι αυτοί που ενστερνίζονται την ίδια άποψη. Στο παρελθόν είδαμε την περίπτωση ενός μαθητή γυμνασίου που αποφάσισε να μάθει αντί για ξένη γλώσσα Java και μάλιστα με θεαματικά αποτελέσματα. Μήπως σιγά σιγά είναι καιρός μερικά ολίγον τι ξεπερασμένα μαθήματα να κάνουν στην άκρη και να δώσουν τη θέση τους σε νέα μαθήματα, προσαρμοσμένα στις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής;
Aναδημοσίευση από  http://www.techgear.gr

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Προτιμήστε τον μαυροπίνακα! Στον αέρα βρίσκεται η θρυλούμενη συμβολή των νέων τεχνολογιών στη μάθηση

Προτιμήστε τον μαυροπίνακα!

Στον αέρα βρίσκεται η θρυλούμενη συμβολή των νέων τεχνολογιών στη μάθηση
Προτιμήστε τον μαυροπίνακα!





Ο δρ Μάνφρεντ Σπίτσερ
Στα σχολεία ο μαθησιακός πυρετός κορυφώνεται, καθώς το πρώτο τρίμηνο έχει φθάσει σχεδόν στο τέλος του. Οι επιδόσεις άρχισαν ήδη να δοκιμάζονται και να μοιράζονται οι πρώτοι βαθμοί. Και αν τα μαθητικά χρόνια φαντάζουν ξέγνοιαστα για τους μεγαλύτερους, για τα παιδιά ίσως και να μην είναι τόσο ρόδινα. Σε μια υπερσύγχρονη κοινωνία όπου καθημερινά οι μαθητές βομβαρδίζονται από τεχνολογικούς πειρασμούς και από συνεχείς προσθήκες στο ήδη βεβαρημένο πρόγραμμά τους, πώς μπορούν άραγε να βελτιώσουν τους βαθμούς τους και παράλληλα να «γυμνάσουν» τον εγκέφαλό τους ώστε να αφομοιώνει όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις; Ο αυστριακός «γκουρού» της ψυχιατρικής και επικεφαλής της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Ουλμ δρ Μάνφρεντ Σπίτσερ βρέθηκε στην Ελλάδα με αφορμή τη διάλεξή του στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Αναπτύσσοντας τις δεξιότητες στο διάβασμα» που διοργάνωσε το Ιδρυμα Ευγενίδου και μας ταξίδεψε στα άδυτα του εγκεφάλου. Εκεί όπου πραγματοποιούνται οι διεργασίες τις οποίες ονομάζουμε μάθηση. {AR}
«Είμαι επιστήμονας αλλά και γονιός» αναφέρει ο ίδιος στο «Βήμα». «Οταν πριν από δέκα χρόνια τα παιδιά μου επέστρεφαν από το σχολείο, σκεφτόμουν ότι, ενώ από νευροεπιστημονικής απόψεως γνωρίζουμε τόσα πολλά γύρω από τη μάθηση, τίποτε από όλα αυτά δεν έχει εισαχθεί ακόμη στα σχολεία. Ετσι ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη μελέτη των εγκεφαλικών διεργασιών κατά τη διάρκεια της μάθησης. Το 2004 ίδρυσα το κέντρο Transfer Center for Neurosciences and Learning, βασικός στόχος του οποίου είναι η “μετάφραση” των αποτελεσμάτων ερευνών από τον τομέα της νευροεπιστήμης, για την ένταξή τους σε νηπιαγωγεία, σε σχολεία ή ακόμη και σε πανεπιστήμια. Σίγουρα κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο αλλά είναι σημαντικό».

Ανάγνωση και δημιουργία
Σύμφωνα με τον ειδικό, πίσω από τη διαδικασία της μάθησης κρύβεται η ικανότητα του εγκεφάλου να μεταβάλλεται συνεχώς ανάλογα με τις εμπειρίες που αποκτά και επεξεργάζεται. «Είναι δηλαδή σαν ένα είδος περιφερειακού (hardware) το οποίο αλλάζει συνεχώς, λειτουργικά και δομικά, ανάλογα με το λογισμικό (software) που καλείται να “τρέξει” – σκεφτόμαστε, αντιλαμβανόμαστε, κάνουμε ένα σωρό πράγματα με τον εγκέφαλό μας και όλα αυτά αλλάζουν ανάλογα με τα όσα συναντούμε στην πορεία. Αυτό ονομάζεται νευροπλαστικότητα, ή αλλιώς μάθηση» μας εξηγεί ο δρ Σπίτσερ.
Η διαδικασία της ανάγνωσης, κατά τον δρα Σπίντσερ, είναι πολύ δημιουργική, καθώς το μόνο που έχουμε μπροστά μας είναι «βουβά» γράμματα και χαρακτήρες σε ένα χαρτί, τα οποία καλούμαστε να «ζωντανέψουμε». «Ο εγκέφαλός μας είναι φτιαγμένος ώστε να μπορεί να μεταφράζει τις γραφικές παραστάσεις που προσλαμβάνει σε φωνητικά ερεθίσματα και στη συνέχεια σε σημασιολογικές έννοιες. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τη μετάφραση των ακουστικών ερεθισμάτων (όταν ακούμε μια ιστορία) αλλά σε πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα. Για παράδειγμα, η διαφορά μεταξύ των φθόγγων “μπα” και “πα” αγγίζει μόλις τα 40 χιλιοστά του δευτερολέπτου (mSec). Παρ’ όλα αυτά, αν ο εγκέφαλος δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ των δύο, τότε κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει σε δυσκολία κατά την ανάγνωση και κατά συνέπεια σε μαθησιακά προβλήματα» μας λέει ο ειδικός.

Διάγνωση της δυσλεξίας πριν από το σχολείο!
«Γνωρίζουμε ότι περίπου το 85% των μικρών παιδιών αντιμετωπίζουν σε έναν βαθμό το συγκεκριμένο ακουστικό πρόβλημα. Κάτι τέτοιο μπορεί να οφείλεται στις δέσμες νευρικών ινών περιοχών του εγκεφάλου που σχετίζονται με την επεξεργασία του ήχου, οι οποίες παίζουν “πινγκ-πονγκ” μεταξύ τους ανταλλάσσοντας πληροφορίες. Εκεί λοιπόν η ταχύτητα της αγωγιμότητας παίζει καθοριστικό ρόλο. Αν οι ίνες αυτές δεν είναι καλά σχηματισμένες, τότε ο εγκέφαλος δεν θα είναι σε θέση να ξεχωρίζει δύο κοντινούς φθόγγους. Από νευροεπιστημονικής απόψεως, η δυσλεξία είναι δυνατό να διαγνωσθεί σε πολύ μικρές ηλικίες, προτού δηλαδή το παιδί μάθει να διαβάζει και να γράφει» υποστηρίζει ο δρ Σπίτσερ. «Η θεραπεία πραγματοποιείται με τη βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών και ουσιαστικά “τεντώνουμε” τον ήχο των δυσδιάκριτων φθόγγων, με αποτέλεσμα η χρονική απόκλιση μεταξύ του “πα” και του “μπα” να διπλασιάζεται. Ετσι τα παιδιά μπορούν να διακρίνουν και να κατανοήσουν τη διαφορά και στη συνέχεια εφαρμόζουν τα όσα έχουν μάθει για την αποκωδικοποίηση πραγματικών ήχων».
Η διαδικασία της μάθησης όμως δεν σχετίζεται μόνο με την ανάγνωση αλλά και με τον προφορικό λόγο. «Για τον άνθρωπο η εξιστόρηση γεγονότων ή εμπειριών είναι ό,τι και οι προσομοιωτές πτήσης για την αεροπορία. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση “Science”, ο άνθρωπος αφιερώνει κατά μέσο όρο τέσσερις ώρες σε συζητήσεις με πυρήνα την εξιστόρηση γεγονότων και εμπειριών, όμως μόλις τέσσερα λεπτά στην αναπαραγωγική πράξη. Βλέπουμε λοιπόν ότι παρά το γεγονός πως το σεξ αποτελεί σημαντικό μέρος της ζωής μας, δεν ξεπερνά χρονικά την εξιστόρηση εμπειριών. Οπότε οι ιστορίες αυτές είναι μεγίστης σημασίας για την εξέλιξή μας – τόσο τη δική μας όσο και του εγκεφάλου μας» αναφέρει ο αυστριακός επιστήμονας. «Σύμφωνα με νέα ευρήματα που παρουσιάστηκαν πριν από λίγες ημέρες στο ετήσιο συνέδριο “Neuroscience 2011” στην Ουάσινγκτον, η ακρόαση και η ανάγνωση μιας ιστορίας ενεργοποιούν τελικά το ίδιο δίκτυο εγκεφαλικών περιοχών».

Μιλάτε στα παιδιά!
Το πρόβλημα της δυσλεξίας, σύμφωνα με τον επιστήμονα, μπορεί να έχει γονιδιακό αλλά και περιβαλλοντικό υπόβαθρο. Γονιδιακό γιατί, όπως εξηγεί, κάποια γονίδια ενισχύουν τις πιθανότητες λανθασμένης «καλωδίωσης» του εγκεφάλου και περιβαλλοντικό, σε περίπτωση απουσίας του προφορικού λόγου στην οικογένεια. «Αν δεν υπάρχουν αρκετά ερεθίσματα, δηλαδή αρκετή ομιλία από το οικογενειακό μας περιβάλλον, τότε ο εγκέφαλος δεν μαθαίνει να απορροφά γνώση. Πιστεύω λοιπόν ότι οι γονείς πρέπει να ξεκινούν να μιλούν στα παιδιά τους από πολύ νωρίς. Ως ψυχίατρος, γνωρίζω ότι οι μητέρες που πάσχουν από κατάθλιψη τείνουν να μιλούν λιγότερο στα παιδιά τους, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης μαθησιακών δυσκολιών. Αν όμως εκείνες διδάσκονταν να ασχολούνται περισσότερο με τα παιδιά τους, ενδεχομένως το πρόβλημα να μην ήταν τόσο μεγάλο» μας λέει.
Εξίσου καταστροφικές για την ανάπτυξη των γλωσσικών ικανοτήτων των παιδιών, προσθέτει, είναι η τηλεόραση και η χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή. «Η προσωπική μου συμβουλή προς τους γονείς είναι να τα κρατήσουν μακριά από την τηλεόραση όσο περισσότερο μπορούν. Οπως επίσης και από τις νέες τεχνολογίες γενικότερα, ακόμη και στο σχολείο. Δεν υπάρχει μελέτη που να αποδεικνύει ότι η χρήση τους βοηθά τις μαθησιακές ικανόητες των παιδιών, αντίθετα υπάρχει πολλή παραπλανητική διαφήμιση γύρω από κάτι το οποίο δεν ισχύει» τονίζει.

Η κοινωνία του multitasking
Οι καλπάζοντες ρυθμοί της καθημερινότητάς μας μάς έχουν μεταμορφώσει σε «ζογκλέρ» δραστηριοτήτων. Κάτι τέτοιο, υποστηρίζει ο δρ Σπίτσερ, μειώνει τις εγκεφαλικές μας επιδόσεις. Η αμερικανική εφημερίδα «The New York Times» μάλιστα είχε δημοσιεύσει πρόσφατα άρθρο, σύμφωνα με το οποίο η αμερικανική οικονομία χάνει ετησίως περί τα 650 δισ. δολάρια ακριβώς επειδή οι εργαζόμενοι ασχολούνται με πολλά πράγματα ταυτόχρονα.
«Αρκετοί παιδαγωγοί υποστηρίζουν ότι επειδή ακριβώς ασχολούμαστε με πολλά πράγματα ταυτόχρονα στην καθημερινότητά μας, πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να κάνουν το ίδιο – όχι δεν πρέπει!» ξεκαθαρίζει ο ειδικός. «Επιστημονικά ευρήματα δείχνουν ότι ο εγκέφαλος δεν είναι δομημένος ώστε να παρακολουθεί δύο συζητήσεις ταυτόχρονα. Και δεν μιλάω για απλές πράξεις που μπορούν να συνδυαστούν μεταξύ τους, όπως το να κρατάει μια μητέρα στο ένα χέρι το παιδί και με το άλλο να ανακατεύει το φαγητό. Αναφέρομαι σε επικοινωνιακό ή γλωσσικό multitasking, το οποίο είναι ανέφικτο. Πειράματα έχουν δείξει ότι άτομα που χειρίζονται πολλά πράγματα ταυτόχρονα εμφανίζουν περιορισμένη ικανότητα στο να διώχνουν άχρηστες πληροφορίες, να “ζογκλάρουν” μεταξύ διαφορετικών πράξεων, να διώχνουν άχρηστες σκέψεις. Τα άτομα αυτά λοιπόν αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής».



ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟ ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Σύμφωνα με τον αυστριακό ψυχίατρο, δεν υπάρχουν μαγικά κόλπα που μπορούν να μας μεταμορφώσουν σε Αϊνστάιν εν μια νυκτί. Ο εγκέφαλός μας, άλλωστε, είναι σαν έναν αθλητή που χρειάζεται καθημερινή προπόνηση προτού τρέξει στον μαραθώνιο. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό παίζει το εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο, κατά τον δρα Σπίτσερ, πρέπει να αλλάξει ριζικά.
«Το τρικ για κάποιον που επιθυμεί να βελτιώσει τις ικανότητές του στην ανάγνωση είναι να διαβάζει πολύ. Οι δυσκολίες κατά την ανάγνωση που εμφανίζουν αρκετοί μαθητές ενδεχομένως να συνοδεύονται από άλλα προβλήματα, όπως η έλλειψη ενδιαφέροντος για τα μαθήματά τους. Σε αυτό, βέβαια, σημαντικό ρόλο παίζει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που ακολουθούν τα σχολεία. Στα αγόρια, π.χ., δεν αρέσουν τόσο τα φιλολογικά μαθήματα σε σχέση με τα κορίτσια. Αν όμως στραφούμε προς θέματα που προσελκύουν το ενδιαφέρον τους, π.χ. πώς να κατασκευάσετε μια μηχανή ή οι βασικές αρχές του ποδοσφαίρου, τότε η ανάγνωση δεν θα τους ήταν αγγαρεία. Αντίθετα, αν τα κορίτσια διδάσκονταν για τη φυσική του κραγιόν, τότε είμαι σίγουρος ότι το ενδιαφέρον τους θα χτυπούσε κόκκινο» υπογραμμίζει. «Ενα επιπλέον σημαντικό στοιχείο που είδαμε να βοηθά τις μαθησιακές ικανότητες των παιδιών είναι η αισιοδοξία και τα θετικά συναισθήματα. Αρα οι δάσκαλοι δεν πρέπει να διδάσκουν προκαλώντας άγχος στα παιδιά. Ακόμη, οφείλουν να ενσωματώσουν το γνωστό (πραγματικός κόσμος) στο άγνωστο (νέες γνώσεις) με θετικό τρόπο ώστε τα παιδιά να μπορούν να συνδυάσουν τα νέα δεδομένα με κάτι που ήδη γνωρίζουν και να το μάθουν».
Πολέμιος της εισαγωγής των νέων τεχνολογιών στα σχολεία, ο δρ Σπίτσερ γνωρίζει καλά ότι οι απόψεις του δεν είναι δημοφιλείς. Δεινός υποστηρικτής του μαυροπίνακα, των καλών εκπαιδευτικών και της πλούσιας βιβλιοθήκης, είναι της άποψης ότι πίσω από το σπρώξιμο των μαθητών προς αυτές δεν υπάρχει κανένα μαθησιακό όφελος παρά μόνο η αύξηση των κερδών των τεχνολογικών κολοσσών.
«Οι νέες τεχνολογίες στα σχολεία δεν πιστεύω ότι βοηθούν, ούτε καν υπό μορφή διαδραστικών προγραμμάτων» αναφέρει χαρακτηριστικά. «Εχω επισκεφθεί αρκετά σχολεία που φιλοξενούν τέτοια συστήματα και έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στο τέλος της ημέρας τα παιδιά μαθαίνουν κάτι όχι χάρη στις νέες τεχνολογίες αλλά επειδή συνδέουν τα νέα στοιχεία με τον πραγματικό – και όχι τον εικονικό – κόσμο. Το ίδιο πιστεύω και για τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης: οι πραγματικοί φίλοι είναι καλύτεροι από τα εικονικά avatars. Και δεν αναφέρομαι στη δυσκολία του διαχωρισμού του πραγματικού από τον εικονικό κόσμο, γιατί κάτι τέτοιο είναι διακριτό από το 8ο έτος της ηλικίας μας. Το πρόβλημα είναι ότι αν “τρέφουμε” τον εγκέφαλό μας μόνο με σκιές του πραγματικού μέσω του εικονικού κόσμου, τότε η πραγματικότητα γίνεται ρηχή. Δεν επεξεργαζόμαστε, δηλαδή, τις πληροφορίες αυτές με την ίδια βαρύτητα που θα τις επεξεργαζόμασταν σε περίπτωση που τις συναντούσαμε στην πραγματικότητα. Και το βάθος της επεξεργασίας αυτής σχετίζεται άμεσα με τη μνήμη» επισημαίνει.
Και η ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης των μαθητών όμως δέχεται... «ηλεκτρονικό» πόλεμο. «Τα βιντεοπαιχνίδια μαθαίνουν στα παιδιά πώς να συγκεντρώνονται σε διαφορετικά σημεία της οθόνης. Αυτό πλασάρεται από τις εταιρείες ως ενίσχυση της προσοχής. Η προσοχή στο σχολείο όμως μεταφράζεται στην ικανότητα του να μπορεί κανείς να συγκεντρωθεί σε ένα πράγμα κάθε φορά. Και την ικανότητα αυτή ακριβώς “χάνουν” τα παιδιά όταν μαθαίνουν να συγκεντρώνονται στα πάντα. Πρόσφατη μελέτη μάς έδειξε ότι, αν δώσουμε σε έναν μαθητή μια παιχνιδομηχανή, τότε μέσα σε διάστημα τεσσάρων μηνών οι σχολικές  επιδόσεις του θα κάνουν “βουτιά”».
 ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  27/11/2011, 15:09 το Βήμα

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Θρησκευτική μεταρρύθμιση

από το φιλολογικό ιστολόγιο πένα και πλήκτρα http://blogs.sch.gr/adoiranli/

Επιπτώσεις της κρίσης

Επιπτώσεις της κρίσης

Η οικονομική κρίση έχει σοβαρές επιπτώσεις και στο πεδίο της πολιτικής.
Εντελώς επιγραμματικά, καταγράφω ορισμένες από αυτές.
*Μια από τις πλέον σημαντικές, είναι η γενικευμένη απαξίωση των πολιτικών δυνάμεων της εξουσίας και του πολιτικού της προσωπικού, μια απαξίωση η οποία φτάνει συχνά μέχρι την έστω και ασαφώς διατυπωμένη απαξίωση της ίδιας της αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας από ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις.
Το μαζικό αυθόρμητο κίνημα που δυναμικά εμφανίστηκε στο προσκήνιο, καθώς και η ανάπτυξη κινημάτων άμεσης δημοκρατίας ή ακόμα και μηδενιστικών στάσεων εκφράζουν σε μεγάλο βαθμό ποικιλότροπα και αντιφατικά αυτήν την απαξίωση.
*Μια άλλη επίπτωση ήταν η αποκάλυψη της ουσιαστικής συνταύτισης, όσον αφορά στις θεμελιακές πολιτικές επιλογές, των δυνάμεων του μπλοκ της αστικής εξουσίας, μια αποκάλυψη που ολοκληρώθηκε με το σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου.
*Αλλη επίπτωση ήταν η σύγκρουση ανάμεσα στα σχετικά αυτοτελή συμφέροντα των πολιτικών της εξουσίας και εκείνα των κυρίαρχων ντόπιων και ξένων οικονομικών δυνάμεων τις οποίες οι πρώτοι εξυπηρετούν. Και είναι σαφές ότι στο πλαίσιο αυτής της σύγκρουσης ενισχύθηκε ο ρόλος του πολυεθνικού κεφαλαίου σε σχέση με τα επιμέρους κράτη-έθνη και με τη σχετική αυτοτέλεια των πολιτικών τους.
*Αλλη επίπτωση είναι η ένταση του πόλου του καταναγκασμού από μέρους του κράτους για να καλύψει την απώλεια της δόλια αποσπασμένης προς αυτό συναίνεσης, η οποία οφείλεται στο ότι η κρίση θίγει βάναυσα τις αντικειμενικές βάσεις πάνω στις οποίες οικοδομούνταν αυτή η συναίνεση.
Οι παραπάνω επιπτώσεις είχαν ως δευτερεύουσες συνέπειες και την απαρχή μιας διαδικασίας, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, σημαντικών μεταμορφώσεων στα διάφορα πολιτικά κόμματα, που χρίζουν ξεχωριστή σε βάθος αντιμετώπιση.
*Μια σοβαρότατη επίπτωση ήταν η νομιμοποίηση ως κυβερνητικής δύναμης της ακροδεξιάς.
*Τα υπόλοιπα κόμματα της αστικής εξουσίας πασχίζουν να οικοδομήσουν το νέο τους προφίλ, μια και η παλιά τους ταυτότητα, η οποία είχε από πολύ πριν ξεθωριάσει στα μάτια της κοινής γνώμης, με την πλήρη ταύτιση όλων τους με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, χάθηκε μέσα στον κολοφώνα της κρίσης.
Πιο ειδικά, η Ν.Δ. ταλανίζεται περισσότερο από κάθε άλλον ανάμεσα στη διατήρηση μιας ελάχιστης έστω σχετικής αυτοδυναμίας και την πλήρη υποταγή της στα κελεύσματα των κατακτητών μας.
Στο χώρο του ΠΑΣΟΚ διαγράφονται τρεις τάσεις. Μια του παλιού ΠΑΣΟΚ, η οποία θα προσπαθήσει να εμφανίσει τον Παπανδρέου σαν θύμα του τραπεζικού κεφαλαίου, μια εκσυγχρονιστική, και τέλος μια σαφώς πιο ύπουλη και επικίνδυνη για την αριστερά και το λαϊκό κίνημα. Πρόκειται για το επιχειρούμενο εγχείρημα -βήμα προς τα πίσω- που έχουν ξεκινήσει «αριστεροί» Πασόκοι πολιτευτές, δίχως ηθικούς φραγμούς μεταμορφωμένοι από αρνάκια σε στρίγγλες και τανάπαλιν, και δεξιοί οπορτουνιστές, διαμόρφωσης μιας νέας σοσιαλδημοκρατίας.
Το εγχείρημα αυτό, το οποίο ενισχύεται ήδη από τα κυρίαρχα Μέσα, πρέπει να αποκαλυφθεί έγκαιρα και ολόπλευρα, γιατί συνειδητά για ορισμένους από εκείνους που το επιχειρούν, και στην κάθε περίπτωση αντικειμενικά, στοχεύει στη διάσωση ενός συστήματος που μόνον η κατεδάφισή του, και όχι η αναπαλαίωσή του, μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά για το λαό μας.
Οσον αφορά την αριστερά, συντελούνται σημαντικές διεργασίες τόσο στο εσωτερικό των διαφόρων συνιστωσών της όσο και ως προς την απήχησή της στην κοινωνία.
Είναι σαφές ότι παρά το γεγονός ότι η κυρίαρχη αστική ιδεολογία συνεχίζει την ηγεμονία της, και παρά τις εγγενείς αδυναμίες της ίδιας της αριστεράς σημαντικές κοινωνικές δυνάμεις οδηγούνται μέσα από την κρίση να απαγκιστρωθούν από τα κόμματα του δικομματισμού και τις μελλούμενες εκδοχές τους και να στραφούν προς την αντικαπιταλιστική αριστερά.
Επίσης είναι σαφές ότι κάτω από την πίεση της κρίσης έχει χαραχθεί στη συνείδηση ευρύτερων λαϊκών μαζών ένα ξεκάθαρο όριο ανάμεσα στις δυνάμεις που στο ένα ή τον άλλο βαθμό έχουν μια γνήσια αριστερή κατεύθυνση και μια αριστερά δεύτερη γραμμή άμυνας του συστήματος. Και αυτό το όριο είναι ο σαφής αντικαπιταλιστικός και αντιΕ.Ε. χαρακτήρας.
Ακόμα, τα μικρά ανεπαρκή βήματα της κύριας συνιστώσας της αριστεράς να ξεφύγει από τον πολιτικό της αυτισμό, ή μέσα από αντιφατικές έστω θέσεις να προσεγγίσει κάπως τη στρατηγική με την τακτική της, αποτελούν δείγματα πιέσεων που της ασκούνται από το εσωτερικό της κάτω από το βάρος της κρίσης.
Το ίδιο συμβαίνει με το Αριστερό Ρεύμα του Συνασπισμού, το οποίο αν και συνεχίζει να συνυπάρχει κάτω από το ίδιο στέγαστρο με έναν καθώς φαίνεται ακράτητο οπορτουνισμό, περιορίζοντας έτσι τις δυνατότητές του να αποτελέσει ένα διακριτό πόλο έλξης, ή και να συμβάλλει αποτελεσματικά στη διαμόρφωση ενός Αριστερού Μετώπου για το οποίο φαίνεται να πασχίζει, έχει σαφώς ξεπεράσει το στενό ορίζοντα της αντινεοφιλελεύθερης ή αντιμνημονιακής στάσης και κινείται σε αντικαπιταλιστική αντιΕ.Ε. κατεύθυνση. Το ίδιο ισχύει και για ένα τμήμα του Αριστερού Μετώπου.
Αλλες δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ναι μεν επειδή έχει τεθεί από τα κυρίαρχα ΜΜΕ σε μόνιμη καραντίνα, μπορεί για την ώρα να έχει μια απήχηση αντιστρόφως ανάλογη της αριστερής της συνέπειας, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα την αποκτήσει αν συνεχίσει να κινείται με συνέπεια στη θετική πολιτικά και οργανωτικά κατεύθυνση που χάραξε η πρόσφατη συνδιάσκεψή της.
αναδημοσίευση από www.enet,gr

Παλίμψηστο με χαμένα έργα του Αρχιμήδη

  Ο Αρχιμήδης έχει γίνει αφορμή πολλών μύθων, άλλοι από τους οποίους μπορεί να έχουν ιστορική βάση και άλλοι ίσως όχι. Εκφράσεις όπως το «Εύρηκα» ή το «μη μου τους κύκλους τάραττε» μεταφέρουν έως σήμερα την ακτινοβολία της προσωπικότητας και του έργου αυτού του μεγάλου σοφού της ελληνικής αρχαιότητας. Με τις πρωτότυπες εργασίες του στις επιστήμες που σήμερα ονομάζουμε μαθηματικά, φυσική, μηχανική, ενέπνευσε ανθρώπους όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Γαλιλαίος και ο Νεύτωνας. Μέχρι τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, τα έργα του Αρχιμήδη που γλίτωσαν τα μεσαιωνικά σκοτάδια περιλαμβάνονταν όλα στους τρεις τόμους, που αντέγραψαν το 10ο αιώνα από τα αρχαία κείμενα οι ειδικοί αντιγραφείς του Βυζαντίου. Ενας από τους τρεις, γνωστός ως Κώδικας Γ, εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια της κατοχής της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους, το 1204. Το 1906, ο Δανός φιλόλογος Λούντβιχ Χάιμπεργκ βρήκε ένα βιβλίο προσευχών, ένα ευχολόγιο, που η γραφή του ολοκληρώθηκε το 1229, πιθανότατα στην Ιερουσαλήμ. Ο Χάιμπεργκ παρατήρησε ότι επρόκειτο για ένα παλίμψηστο, δηλαδή για ένα βιβλίο που είχε κατασκευαστεί με σελίδες που προέρχονταν από άλλα βιβλία και είχαν σβηστεί. Ανάμεσα σε αυτά τα ...ανακυκλωμένα βιβλία βρισκόταν και ο Κώδικας Γ. Με τη βοήθεια ενός μεγεθυντικού φακού, ο Χάιμπεργκ, κατέγραψε ό,τι μπορούσε να διακρίνει από το παλιό κείμενο. Μεταξύ των ανακτημένων τμημάτων ήταν και κομμάτια από δύο εργασίες του Αρχιμήδη, που δεν είχε δει κανένα άλλο ζευγάρι μάτια στη σύγχρονη εποχή. Η πρώτη είχε τον τίτλο «Μέθοδος των Μηχανικών Θεωρημάτων» και περιείχε το νόμο των μοχλών και μια τεχνική για τον υπολογισμό του κέντρου βάρους ενός σώματος, την ίδια κατά βάση που χρησιμοποιείται και σήμερα. Περιείχε ακόμα επεξεργασίες για το άπειρο, παρόμοιες με αυτές που οδήγησαν τον 16ο και 17ο αιώνα στη διατύπωση του διαφορικού λογισμού. Η άλλη εργασία είχε τον τίτλο «Στομάχιον» και αποτελεί την αρχαιότερη μελέτη στη συνδυαστική, τομέα των μαθηματικών που είναι εξαιρετικής σημασίας για την πληροφορική.
Το παλίμψηστο δεν άργησε να εξαφανιστεί και πάλι από προσώπου γης, πέφτοντας θύμα κάποιου συλλέκτη ή κλέφτη, από τους πολλούς που παράγει ο καπιταλισμός και οι οποίοι, αντικρίζοντας αρχαιότητες, δεν μπορούν να δουν τίποτα περισσότερο από λεφτά. Επανεμφανίστηκε το 1998 σε μια δημοπρασία στη Νέα Υόρκη. Εκεί ένας ανώνυμος συλλέκτης το αγόρασε έναντι 2 εκατομμυρίων δολαρίων και το ...δάνεισε στο μουσείο Γουόλτερς, στη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ. Εκεί εκτίθεται από τον Οκτώβρη το αποτέλεσμα της δεκάχρονης προσπάθειας αποκατάστασης και αποκρυπτογράφησης των κρυμμένων έργων του Αρχιμήδη. Οταν έφτασε στο μουσείο το παλίμψηστο ήταν σε άθλια κατάσταση. Στις δεκαετίες της εξαφάνισής του, το βιβλίο είχε υποστεί μέχρι και πλαστογραφήσεις πάνω από την αρχαία και τη βυζαντινή γραφή. Η συντήρησή του χρειάστηκε δώδεκα χρόνια, τέσσερα από τα οποία για την αφαίρεση της κόλλας που χρησιμοποιήθηκε στη ράχη του στα μέσα του 20ού αιώνα. Η κόλλα έπρεπε να αφαιρεθεί, καθώς τα κείμενα του Αρχιμήδη ήταν γραμμένα σε ορθή γωνία ως προς τα κείμενα των προσευχών και διέτρεχαν και τις περιοχές των σελίδων που αποτελούσαν τη ράχη του βιβλίου. Στο συντηρημένο και αποσυναρμολογημένο βιβλίο οι άνθρωποι του μουσείου εφάρμοσαν την τεχνική της πολυφασματικής φωτογράφησης (στο υπέρυθρο, ορατό και υπεριώδες τμήμα του φάσματος), από την οποία παράγονται πολλαπλά ψηφιακά αρχεία εικόνας. Αυτά, με τη χρήση λογισμικού εφαρμογής ειδικών αλγορίθμων, μετατρέπονται σε μια εικόνα που περιλαμβάνει πληροφορίες αόρατες ή εξαιρετικά δυσανάγνωστες με το συνήθη φωτισμό. Για να διαβαστούν τα πολύ λερωμένα τμήματα και εκείνα που είχαν πλαστογραφηθεί τον 20ό αιώνα με μπογιάτισμα από πάνω, χρησιμοποιήθηκε μέχρι και το σύγχροτρο του πανεπιστημίου Στάνφορντ. Φωτίζοντας με ακτίνες Χ τις ταλαιπωρημένες περγαμηνές και αξιοποιώντας το γεγονός ότι η αρχαία γραφή είχε γίνει με μελάνι πλούσιο σε σίδηρο, που ανακλά τις ακτίνες Χ, έγινε δυνατή η ανάκτηση μεγάλων τμημάτων του αρχαίου ελληνικού κειμένου. Μάλιστα, η επεξεργασία στο σύγχροτρο αποκάλυψε ότι το όνομα του γραφέα, που έσβησε τα αρχαία κείμενα για να γράψει τις προσευχές, ήταν Ιωάννης Μύρωνας. Οπως διαπιστώθηκε, στο παλίμψηστο, εκτός από τα δύο άγνωστα έργα του Αρχιμήδη, υπάρχουν αποσπάσματα και από πέντε ακόμα εργασίες του: «Η Ισορροπία των Επιπέδων», «Σπειροειδείς Γραμμές», «Η Μέτρηση του Κύκλου», «Σφαίρα και Κύλινδρος», «Για τα Επιπλέοντα Σώματα». Τα τέσσερα πρώτα διασώζονται και από άλλα χειρόγραφα, αλλά η εργασία «Για τα Επιπλέοντα Σώματα» υπάρχει στα Ελληνικά μόνο στο παλίμψηστο. Δεν είναι μόνο έργα του Αρχιμήδη που τεμαχίστηκαν για να γραφτεί το ευχολόγιο. Τμήματα από ακόμα έξι αρχαία έργα βρέθηκαν κάτω από τη βυζαντινή γραφή, μεταξύ αυτών, δέκα σελίδες από χειρόγραφο που περιείχε ομιλίες του Υπερείδη, Αθηναίου ρήτορα του 4ου π.Χ αιώνα και δεκατέσσερις σελίδες από ένα Σχολιασμό για τις «Κατηγορίες» του Αριστοτέλη, που δεν έχει διασωθεί πουθενά αλλού. Επιμέλεια: Σταύρος ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗΣ Πηγές: «Scientific American»,

Το σχολείο, ο καθρέφτης μας

Το σχολείο, ο καθρέφτης μας Tης Mαριας Kατσουνακη Στην Αττική, το 14% των μαθητών είναι αλλοδαποί. Στην Αθήνα, η αναλογία υπολογίζεται σε περίπου τρεις στους δέκα. Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, το σχολικό έτος 2010–11 φοίτησαν 157.201 αλλοδαποί σε σύνολο 1.492.657 (ποσοστό 10,53%). Τελευταία παρατηρείται η εξής τάση: γονείς να μετακινούν τα παιδιά τους σε δημόσια σχολεία με λιγότερους αλλοδαπούς μαθητές, καταθέτοντας αποδεικτικά στοιχεία (λογαριασμούς κ.ο.κ.) συγγενικών κατοικιών... Το φαινόμενο καταγράφει σε σχετικό ρεπορτάζ (του Απόστολου Λακασά) η σημερινή «Κ». Εκπαιδευτικοί, εκπρόσωποι της Πολιτείας και γονείς καταθέτουν τις απόψεις τους. Ενας εξ αυτών επισημαίνει το αυτονόητο: «Πρέπει να δοθεί βάρος στην άνοδο του επιπέδου των αλλοδαπών μαθητών με τη δημιουργία και ποιοτική αναβάθμιση των τάξεων υποδοχής τους στα σχολεία». Το σχόλιο, αποκομμένο από την πραγματικότητα της βασικής και μέσης εκπαίδευσης, μοιάζει γενικόλογο και θεωρητικό. Μια, ακόμη, υπόδειξη πάνω στο δέον γενέσθαι. Είναι όμως έτσι; Ας δούμε τι συμβαίνει στη μακρινή μας (από κάθε άποψη) Φινλανδία. Η χώρα, η οποία εφαρμόζει ένα από τα καλύτερα και αποδοτικότερα εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο –ίσως και το πιο ζηλευτό και αναγνωρισμένο διεθνώς– εκθειάζεται και για έναν ακόμη λόγο: για τον τρόπο που φροντίζει τα παιδιά των μεταναστών. Αναλυτικό ρεπορτάζ στον Guardian (22/11) παρουσιάζει τα δεδομένα. Εως πριν από μια δεκαπενταετία η Φινλανδία είχε ελάχιστους ξένους στο σύνολο του πληθυσμού της. Ομως, η αναλογία άλλαξε δραστικά και έως το 2020 υπολογίζεται ότι το ένα πέμπτο των μαθητών στο Ελσίνκι θα προέρχονται από άλλη χώρα – η πλειονότητα από τη Ρωσία, την Εσθονία, τη Σομαλία, την πρώην Γιουγκοσλαβία. Πώς λειτουργεί η Πολιτεία; Αγκαλιάζει τους αλλοδαπούς μαθητές υποστηρίζοντας, με 25 διδακτικές ώρες την εβδομάδα, τις μαθησιακές ανάγκες τους. Η δουλειά γίνεται μέσα στο σχολείο, μέσα στην ομάδα. Δεν είναι μόνο ότι προβλέπεται επιπλέον οικονομική ενίσχυση για σχολεία που βρίσκονται σε υποβαθμισμένες περιοχές ή φιλοξενούν παιδιά με ειδικές ανάγκες, ούτε ότι η βοήθεια δεν περιορίζεται στο δημοτικό αλλά εφαρμόζονται πιλοτικά προγράμματα και για τους έφηβους μετανάστες. Tο σημείο στο οποίο αποκαλύπτεται το εύρος και το βάθος της σοβαρότητας και ευαισθησίας της φινλανδικής εκπαιδευτικής πολιτικής είναι το εξής: από τη δεκαετία του 1980 το κράτος πληρώνει Σομαλούς δασκάλους να βοηθούν παιδιά από τη χώρα τους να βελτιώνουν και να εμπλουτίζουν το λεξιλόγιο της μητρικής γλώσσας τους. Κάνουν, δηλαδή, πράξη το στοιχειώδες: μαθαίνει καλύτερα κάποιος μια ξένη γλώσσα όταν μπορεί να σκεφτεί και να εκφραστεί πληρέστερα στη μητρική του. Είναι μάταιο να αναζητούμε αναλογίες. Και περιττό. Δομές, νοοτροπίες, φιλοδοξίες, επιδιώξεις, στόχοι, επιθυμίες, όλα διαφέρουν. Εδώ και πολλές δεκαετίες. Πώς να ψέξεις τους Ελληνες γονείς, όταν επιδιώκουν το καλύτερο για τα παιδιά τους; Οταν προσπαθούν να τα «εξαιρέσουν» από την εγκατάλειψη και διαρκή υποβάθμιση της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης; Ο αυξανόμενος αριθμός των αλλοδαπών μαθητών (σε ορισμένες περιπτώσεις χάρη σε αυτούς παραμένουν ανοιχτά σχολεία) δεν αποτελεί πρόβλημα. Εξελίσσεται σε πρόβλημα, όταν δεν υπάρχει καμία πρόνοια και κανένα ενδιαφέρον. Ας μην είναι η Φινλανδία το όνειρό μας. Ας αναρωτηθούμε απλώς: σε τι κοινωνία πρόκειται να ζήσουμε; Η απάντηση είναι κυρίως ευθύνη του εκάστοτε υπουργού Παιδείας. Aναδημοσίευση Καθημερινή 27/11/2011

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Η Τοπική Ιστορία στο Γυμνάσιο εντάσσεται στη Ζώνη Βιωματικών Δραστηριοτήτων ως ένα πεδίο
μελέτης και έρευνας. Στο νέο Π.Σ. η Τοπική Ιστορία συνδέεται με τα περιεχόμενα του μαθήματος της
Ιστορίας όλων σχεδόν των τάξεων της Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης, αφού αναδεικνύεται η
ιστορικότητα του τοπίου και η οργανική σχέση του με τον άνθρωπο. Η Τοπική Ιστορία βοηθά το
μαθητή να αντιμετωπίζει ερευνητικά το περιβάλλον διατυπώνοντας έλλογες υποθέσεις εργασίας, να
παρατηρεί, να περιγράφει, να συγκρίνει και να εξηγεί τους λόγους για τους οποίους τα πράγματα
πήραν την παρούσα μορφή τους στο συγκεκριμένο χώρο, να ενεργοποιείται δημιουργικά στις
προσπάθειες διατήρησης της πολιτισμικής φυσιογνωμίας του τόπου του, να καλλιεργεί κίνητρα για
ατομική και συλλογική δράση μέσα και έξω από το σχολείο, να αναπτύσσει ερευνητικές δεξιότητες
(άντληση πληροφοριών-επαλήθευση δεδομένων). Επιπλέον, η Τ.Ι. συμβάλλει στο άνοιγμα του
σχολείου στην τοπική κοινωνία, ενώ συνδέεται με την Περιβαλλοντική και Διαπολιτισμική
Εκπαίδευση.

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Ρόδα, τσάντα και Θρησκευτικά

kathimerini.gr - Ρόδα, τσάντα και Θρησκευτικά
Tης Ξενιας Kουναλακη

«ΚΑΛΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΕΝΗΛΙΚΩΝ»


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΜΕ ΘΕΜΑ
«ΚΑΛΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΕΝΗΛΙΚΩΝ»
Αθήνα, 4-6 Μαΐου, 2012
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ
Υποβολή προτάσεων: Έως 20 Δεκεμβρίου,2011
Υποβολή παρουσιάσεων: Έως 18 Απριλίου 2012
Στόχος
Η Επιστημονική Ένωση Εκπαίδευσης Ενηλίκων οργανώνει Συνέδριο με κριτές και τίτλο «Καλές Πρακτικές Εκπαίδευσης Ενηλίκων».
Στόχος είναι να παρουσιαστούν, υπό μορφή βιωματικών εργαστηρίων, καλές πρακτικές εκπαίδευσης ενηλίκων (καινοτομικές, δημιουργικές, συμμετοχικές εκπαιδευτικές πρακτικές) ή και πρακτικές που αφορούν στις σχέσεις εκπαιδευτών- εκπαιδευομένων.
Προδιαγραφές
Καθένα εργαστήριο θα διαρκεί δύο ώρες. Καθεμία παρουσίαση αναμένεται να περιέχει τόσο το πρακτικό, βιωματικό στοιχείο όσο και τη θεωρητική προσέγγιση επάνω στην οποία  αυτό στηρίζεται. Είναι δυνατόν να παρουσιαστούν στο Συνέδριο καλές πρακτικές που έχουν παρουσιαστεί και σε άλλες εκδηλώσεις στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.
Υποβολή προτάσεων
Η υποβολή έχει καταληκτική ημερομηνία την 20η Δεκεμβρίου 2011. Η πρόταση θα πρέπει να έχει 800-1000 λέξεις. Το μισό μέρος της πρότασης (400 περίπου λέξεις) θα πρέπει να περιλαμβάνει τη θεωρητική προσέγγιση στην οποία βασίζεται το άλλο μισό, που θα περιγράφει τον τρόπο (τη μέθοδο) με τον/την οποίο/α θα διεξαχθεί το βιωματικό εργαστήριο. Κάθε πρόταση θα πρέπει να συνοδεύεται από βιβλιογραφικές αναφορές.
Επιλογή των προτάσεων
Μετά τη διαδικασία της αξιολόγησης των προτάσεων από τους κριτές, θα ανακοινωθούν την 6η Φεβρουαρίου 2012 οι προτάσεις οι προτάσεις που επιλέχθηκαν.
Υποβολή των παρουσιάσεων
Οι επιλεχθείσες προτάσεις θα πρέπει να μετατραπούν σε παρουσιάσεις, δηλαδή κείμενα μmaximum 3500  λέξεων, τα οποία θα περιέχουν κατά το ήμισυ περίπου τη θεωρητική προσέγγιση στην οποία βασίζεται το άλλο ήμισυ της παρουσίασης, το οποίο θα περιγράφει τον τρόπο (τη μέθοδο) με τον/την οποίο/α θα διεξαχθεί το βιωματικό εργαστήριο. Κάθε παρουσίαση θα συνοδεύεται από βιβλιογραφικές αναφορές. Η καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή των παρουσιάσεων είναι η 18η Απριλίου, 2012.  



Aναδημοσίευση από www.adulteduc.gr

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Από μικροί στο Ιντερνετ

Από μικροί στο Ιντερνετ
Η εκπαίδευση των παιδιών πρέπει να αρχίζει από το δημοτικό και το νηπιαγωγείο, σημειώνεται σε έρευνα του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου. Από μικροί στο Ιντερνετ Οι κίνδυνοι του διαδικτύου είναι λίγο ή πολύ γνωστοί σε όλους. Ιδιαίτερα στους γονείς. Πόσοι όμως γνωρίζουν τόσα όσα να τους δίνουν ασφάλεια ότι "ελέγχουν" τα παιδιά τους που συχνά ανεξέλεγκτα "σερφάρουν" σ' αυτό το "σκληρό νέο κόσμο του Διαδικτύου"; Η εκπαίδευση των παιδιών πρέπει να αρχίζει από το δημοτικό και το νηπιαγωγείο, σημειώνεται σε έρευνα του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου που έγινε στο πλαίσιο της Δράσης Ενημέρωσης Saferinternet.gr. Η έρευνα έγινε διαδικτυακά σε δείγμα 2.319 εκπαιδευτικών από το Μάιο έως τον Οκτώβριο του 2011. Ένα από τα βασικά συμπεράσματα της έρευνας είναι ότι η εκπαίδευση των ανήλικων χρηστών γύρω από την υπεύθυνη και ασφαλή χρήση της τεχνολογίας είναι ευθύνη γονέων και εκπαιδευτικών. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας: Οι εννέα στους δέκα ερωτηθέντες κρίνουν ότι όλοι οι εκπαιδευτικοί - και όχι μόνο οι καθηγητές Πληροφορικής- μπορούν να διδάξουν (ανάλογα με το μάθημά τους) την υπεύθυνη και ασφαλή χρήση του Διαδικτύου Οι επτά στους δέκα ερωτηθέντες κρίνουν ότι η εκπαίδευση γύρω από την υπεύθυνη και ασφαλή χρήση του Διαδικτύου πρέπει να ξεκινά στο δημοτικό πρέπει να ξεκινά στο νηπιαγωγείο. Στην αντίθετη κατεύθυνση, ένα 5% των ερωτηθέντων απαντά ότι η εκπαίδευση στην ασφαλή χρήση του Διαδικτύου πρέπει να ξεκινά στο γυμνάσιο.
Μόνο οι 3 στους 10 εκπαιδευτικούς θεωρούν ότι η ασφαλής και υπεύθυνη χρήση του Διαδικτύου και γενικώς των online τεχνολογιών διδάσκεται επαρκώς στο σχολείο τους, γι' αυτό το λόγο δεν συμφωνούν στην καθιέρωση σχετικού μαθήματος. Πάντως, ένα σημαντικό ποσοστό (33%) των εκπαιδευτικών αναφέρει ως εμπόδιο την έλλειψη υλικοτεχνικής υποδομής στα σχολεία, στον "αγώνα" υπέρ της ασφαλούς χρήσης του Διαδικτύου. Το 28% των εκπαιδευτικών δίδει απαντήσεις του τύπου "Δεν μου μένει χρόνος να διδάξω τέτοια ζητήματα" και 10% "Δεν έχω υποστήριξη από τους γονείς των μαθητών μου".Aναδημοσίευση από το Έθνος